Muziek wordt vaak pas echt interessant als er met contrasten wordt gewerkt. Dat kan een cello-solo in een shoegaze-nummer zijn, of een morbide tekst over een zonnige rif. Het contrast bij Violent Femmes, is dat ze er muzikaal op geen enkele manier bovenuit steken, maar me tekstueel ongelooflijk het gevoel geven dat ze aan mijn kant staan.

Violent Femmes hanteert een haast studentikoos uitgangspunt van een ongefnuikte hoeveelheid spitsvondigheden per vierkante centimeter. Het resulteert in grappige nummers, niet grappig zoals een mop waar je één keer om lacht, maar grappig omdat alles op ludieke manier op zijn plaats valt - er is een klik. En omdat het klikt wil je het vaker horen. De teksten werken zo als een goede gitaarrif: aanstekelijk en stuwend - met Add It Up als ultiem voorbeeld.

Dat niveau wordt overigens niet gedurende de hele plaat gehaald. Met Please Do Not Go komen ze wat mij betreft echt niet weg, en de tweede helft van de plaat is beduidend minder dan de eerste. Maar het is wel een zwaar sympathiek gezelschap.