Mijn overgrootvader was klokkenmaker, maar geen hele goeie.

Dat wil zeggen; hij verstond zijn vak wel, en als je hem een kapotte klok gaf kon hij met zijn dikke vingers en dito brillenglazen wonderwel vaststellen welk euvel het uurwerk deed stokken, om vervolgens met gepaste precisie een onderdeel te verplaatsen of te vervangen. Het moet er onhandig uitgezien hebben, maar technisch gezien was hij de beste klokkenmaker van het dorp.

De reden waarom er op een gegeven moment haast geen klok meer naar hem gebracht werd, lag dan ook ergens anders. Want of je hem nu een kek klokje voor op het dressoir gaf, een statige Friese staartklok of een oude koekoeksklok, mijn grootopa stelde altijd dezelfde diagnose: de klok kan wel een opknapbeurtje gebruiken. Een likje verf hier, een goudkleurig ornamentje bovenop, een extra slingertje - allemaal 'dingskes', en de 'dingskes' vond hij het leukste onderdeel van zijn vak.

Dat vonden de mensen die hem hun oude familiestukken toevertrouwden niet, en opa is later modeltreintjes gaan bouwen omdat hij daarin wel zijn creativiteit kwijt kon.

Mijn overgrootopa was misschien een eenzame artiest in een wereld waar alleen de meest sobere volmaaktheid op prijs gesteld werd. Zoals Hollis de verdwaalde klokkenmaker is in de muziekwereld. De mensen willen dingskes, en Hollis buigt zich alleen over de perfectie van het uurwerk.

Het enige wat de sobere volmaaktheid van deze plaat nog kon overtreffen is - inderdaad - stilte, en Hollis heeft de stilte gevonden. Wat is het toch mooi als iemand zijn eigen weg kiest .

Na A Certain Trigger hoorde ik van verschillende fans dat ze bang waren dat Maxïmo Park bij het tweede album de kant van slotnummer Acrobat op zou gaan. Ik vond Acrobat nu juist een heel fijn Pulp-iaans nummer, maar hun tweede CD bewees dat vrolijke eclectische rock maken wat meer de roeping is van deze band.

Ook dit derde album werkt met dezelfde kast-naar-de-muur-filosofie, maar klinkt flets en ongeïnspireerd. Misschien toch een ander boegje proberen de volgende keer, Paul?

Hoe geweldig het eerste nummer al is, onorthodox, en meeslepend tot aan de laatste tonen, met die puike dramamine-verwijzing op het laatst. En dan Hearts Cook Brain, een nummer dat intetogen en breekbaar gezongen is, terwijl er een heerlijke gitaarrif dwars doorheen zeurt. Convenient Parking is ook een loeisterk nummer, de opzwepende drums, het schreeuwerige refrein, het coupletje dat op het einde op briljante wijze uitgesponnen wordt.

Het vierde nummer, Lounge (Closing Time), laat ineens een andere kant van Modest Mouse zien. Waar de rest van de nummers vooral doen denken aan Pixies en Pavement, had dit een composite Gang Of Four kunnen zijn. Het nummer kabbelt wel op een wat vreemde incoherente wijze voort, maar dat went wel na wat luisterbeurten.

Na het niet al te memorabele country-hosnummer Jesus Christ was an only Child, volgt het hart van de CD met drie geniale nummers. Doin' The Cockroach heeft een geweldige opbouw, de rauwe ouwe Modest Mouse sound komt hier middels geniaal gejam optimaal naar voren. Cowboy Dan is een cultnummer onder MM-fan met mooie doordachte lyrics. Ook Trailer Trash leunt in eerste instantie op zijn mooie lyrics, maar in het slot van het nummer wordt de luisteraars nog op een kippenvel veroorzakende kakafonie beloond.

De twee daaropvolgende nummers deinen haast ongemerkt voort, maar daarna worden we weer flink wakker geschud door Shit Luck. Godallejezus, wat een nummer. Brock schreeuwt een paar willekeurige rampsituaties door de microfoon, telkens opgevolgd door een zwaar overdreven emo-rif. Het is volgens mij ook een nummer dat een beetje de spot wil drijven met de emo-scene, omdat het er zo schandalig dik bovenop ligt. Hoe dan ook, het nummer doet me altijd denken aan de Wouter Bos in de laatste week van de verkiezingen . Hoe alles faliekant mis kan gaan.

Na het strakke tien minuten durende nummer Truckers Atlas, stelt Brock zich op als drinkebroeder in een leeg leven, en als misantropische pessimist in respectievelijk Polar Opposites en Bankrupt On Selling. Die laatste hoort bij de mooiste verdrietige nummers die ik ooit gehoord heb.

Het slotnummer is een alt-country nummer met een erg aanstekelijke zanglijn. Brock zingt over een misantropische filosoof in een café. Een beeld dat goed in het album past. Lange verlaten wegen, eenzaamheid, vergankelijkheid van kleine gemeenschappen door globalisering, dat zijn associaties die het pre-2000 Modest Mouse opriep. Het slotnummer mondt uiteindelijk uit in een drie minuten drumdemonstratie. De plotse tempoversnelling die daaraan voorafgaat laat je de eerste keer dat je die hoort faliekant de pleuris schrikken, maar dat is/was Modest Mouse. Onorthodox, intelligent, verrassend, verdrietig, ontoegankelijk. Jammer dat dit album zo wordt ondersneeuwd door hun - weliswaar meestendeels fantatsische - nieuwe materiaal.

Godver, toen ik ik dit bericht typte wilde ik eigenlijk alleen iets zeggen over het eerste nummer .

De kritiek dat er geen nummers pakken of beklijven klinkt mij nogal vreemd, maar als dit bij mensen een probleem mocht zijn raad ik ze aan op een goede dag nog maar eens goed naar dit album te luisteren. Dit is namelijk een absolute indieklassieker, juist om de goede nummers.

De hypnotiserende zanglijn en intellectueel-absurdistische teksten maken het eerste nummer 3rd Planet al een lekkere binnenkomer. "The universe is shaped exactly like the earth: if you go straight long enough, you end up where you were". Als Brock het zegt zal het wel waar zijn.

Gravity Rides Everything is een mooi dromerig laat-de-wereld-aan-je-voorbijtrekken nummer.

Dan Dark Center Of The Universe. "WELL IT TOOK A LOT OF WORK TO BE THE ASS THAT I'M" zijn de eerste woorden van het dan weer in volle hysterie geschreeuwde, en dan weer ingetogen gezongen refrein. Hel ja, wat een nummer. Al sinds ik hem hoorde een persoonlijke favoriet.

Volgende hoogtepunten zijn het prettig pretentieloze funky Tiny Cities Made Of Ashes, en A Different City met zijn geweldige intro.

The Cold Part doet me weinig en duurt wat te lang, maar overslawaardig is het nummer ook niet.

Dan Alone Down There, een donker en goed geproduceerd nummer waarin schor gefluister afgewisseld wordt met een schreeuwerig doch catchy refrein. Eigenlijk vat dat nummer de sound van Modest Mouse anno toen goed samen.

In The Stars Are Projectors bewijst Isaac Brock wederom dat hij niet te beroerd is om zijn flink idiote wereldbeeld in een geniale compositie te gieten.

Wild Packs of Family Dogs is muzikaal weinig bijzonder, maar heeft iets ontroerends.

Dan het verdorie meest pakkende nummer van de CD: Paper Thin Walls. Moge degenen die zeggen dat er geen pakkende nummers op TM&A staan dit nummer voor eeuwig tussen hun oren horen spelen. I Came As A Rat is eveneens geweldig, de wederom hypnotiserende zanglijn, de O-ew-ew's, de maffe tekst, de tegendraadse gitaren, topcompositie.

Het album wordt uitgeluid met het tekstueel briljante Lives, het muzikaal briljante Life Like Weeds, en het lekker opgefokte What People Are Made Of. Brock durft te schreeuwen en te schelden, maar durft soms ook veel gevoel en intelligentie in zijn tekst te leggen. Resultaat is een album dat zweeft tussen ongeremdheid en hypnotiserende sereniteit. Een album dat nooit moet worden vergeten in het rijtje Funeral, Turn On The Bright Lights, In The Aeroplane Over The Sea en andere te pruimen indiemeuk.

Er zonder afdalingen

Ik heb lang getwijfeld (nou ja, dat klinkt of ik de hele dag niks anders deed dan hierover twijfelen. Ik at en dronk ook wel eens tussendoor.) of ik dit nu een beter album vind dan zijn opvolger, The Lonesome Crowded West. Ik heb ze allebei grijsgedraaid, ken elke nuance in de CD's, en ze slagen er maar niet in me te vervelen. Toch ben ik eruit: dit is de beste Modest Mouse-plaat. Te beginnen met de geweldige opener 'Dramamine'. De luchtige gitaarlijn, maffe gitaarvibrato's en drammerige zanglijn zet de vroege MM-sound al op het eerste nummer van de eerste plaat op de kaart.

De plaat klinkt brak, verrassend, melancholisch, rammelig, je moet maar durven anderhalf uur van dit soort ongein op CD te zetten. Absolute hoogtepunten zijn Lounge (het gepokkel, de vocalen), Dog Paddle (In al zijn lelijkheid catchy), Novocain Stain (Mooie verandering van zanglijn, intrigerende tekst ook) en het schitterende en meeslepende Talking Shit About A Pretty Sunset. Wow, het outro van dat nummer blijft maar duren . Vijfsterrenplaat.

Vandaag heb ik hem bij de platenboer gehaald, Modest Mouse CD's koop ik blind. Parting of the Sensory en Spitting Venom horen bij het beste wat ik ooit gehoord heb. Echt geniale nummers die je compeet wegblazen zodra het kwartje valt . Education, Fly Trapped in a Jar, March Into The Sea en Dashboard zijn heerlijk frisse en hysterische liedjes à la Modest Mouse. People As Places As Places en Little Motel zijn broodnodige rustpuntjes, en (met name die eerste) ook nog lekkere nummers. Fire It Up en Steam Engenius zijn voorts ook erg relaxte nummers. De manier waarop Brocks bij die laatste de zin 'I was born in the factory' uitspuugt; echt een lied met een feeling.

Florida is aardig, en Invisible is met name vocaal een heel sterk nummer, maar deze liederen zijn wel beangstigend popachtig. Op bijna Franz Ferdinand-achtige manier. Dit was ook even slikken bij het horen van de nieuwe CD: de oude sound is weg. Missed The Boat - nochtans ook een sterk nummer - doet bij vlagen zelfs U2-achtig aan. Het geknepen gitaargeluid dat van Dramamine tot aan Ocean Breathes Salty te horen was, valt alleen nog vaag te ontdekken in People As Places. De Marr-sound die ervoor in de plaats komt is top en ijzersterk, maar Modest Mouse verliest hier toch een deel van zijn signatuur. Ook op tekstueel gebied is de band veranderd. Weliswaar zitten de teksten nog vol onwerkelijke situaties en spitsvondigheden, en de dood is nog steeds het hoofdthema, maar Brock's filosofische natuurkundige beschouwingen lijken definitief uit de formule van de band geschrapt te zijn. Maar deze puntjes zijn verder geen grote smet op dit album, het is verre van verkeerd dat een band zich probeert te vernieuwen.

Om nog een laatste puntje van kritiek te noemen: We've Got Everything. Zeer matig nummer. Waar Modest Mouse volwassener dan ooit klinkt, klinkt dit nummer als een kinderachtig kliederwerkje. Toch weegt de geweldige sound van de nummers die ik in de eerste alinea heb beschreven ruimschoots tegen alle kritiekpuntjes op.

Ik geef deze plaat 4,5 sterren, en ik geef iedereen die dit album ook goed vindt de urgente opdracht om eens het oudere werk - dan toch in ieder geval The Moon & Antartica - uit te checken.