Aaah, de drums vind ik nu juist zalig. Ze zijn zo heerlijk opzwepend op dit album, de Cocteau Twins zijn - if anything - soms een beetje op het ijle of zweverige af, maar de frisse drums van Treasure weten de nummers fantastisch te stutten. En zoals opgemerkt is Fraser hier vocaal in de vorm van haar leven.

Er staat ook geen enkele misser op deze CD, vijf dikke sterren voor dit meesterwerk.

Ik zou zelf niet gauw op het idee zijn gekomen de discografie van Crowded House uit te pluizen, maar de berichten van Lukas openden (zoals wel vaker) mijn ogen.

Okay, spannende muziek is dit niet. Het was 1993, maar verwacht geen klanktapijten met subtiel verweefde tegengeluiden of een centrifugale feedback die met militaire presicie door een dromerige klaagzang gemixt is. Hoop niet op een viertal magere Britpop-jongens die op het podium met de bovenste twee knoopjes van hun shirt los hun tanden flossen met de lingerie van een twintig jaar oudere vrouwelijke fan.

Maar dat heeft Crowded House ook niet nodig. Ze stonden los van hun tijd - als je dat slecht uitvoert noem je dat oubollig, maar als het goed wordt uitgevoerd heet dat tijdloos. En dat zijn liedjes als Private Universe en Nails in My Feet, goede goede liedjes waar op subtiel-melancholische manier de zon doorheen schijnt.