Net als Songs Of Leonard Cohen een album met een dusdanig vergeeld openingsnummer dat ik het eigenlijk niet meer keer aanhoren. Maar anders dan Cohen dreutelt dit album helaas op dezelfde voet door. Zelfs The Boxer zit op de grens van druilerige oubolligheid, maar trek ik meestal nog nét; The Only Living Boy in New York is dan weer het lichtpunt dat me ervan weerhoudt echt gemene scores uit te delen.

Het zwaartepunt van dit album ligt zonder enige twijfel in het midden. Eerst het bezwerende Somebody Up There Like's You en dan het frivole titelnummer. Hiermee laat Simple Minds in nog geen tien minuten zien wat hun oeuvre vermag.

1995 - When I was 7 / I wanted to live in a bathysphere

1997 - Most of my / fantasies / are of / to be of use [..] / to be of some hard simple undeniable use [..] / oh like a horseshoe / or oh like a corkscrew

1999 - With all these miles, another piece of me peels off and whips down the road/ I should have left a long time ago/ I could drive forever

2005 - Bestemming bereikt?

Eeuwig fremdkörper Callahan stapt uit en kijkt om zich heen. Eerst nog vragend, zonder een diagnose te vellen. Als een journalist die een per ongeluk opgevangen telefoonnummer haastig op een bierviltje krabbelt, componeert hij een snel liedje over deze vluchtige seconden: Palimpsest. Een lied over de verwondering van een nieuw thuis, een gevoel dat snel wordt vervaagd door het web aan associaties die je er aan op zal hangen. De route van a naar b is beëindigd, maar de reis moet op dit punt nog beginnen.

Callahan heeft geen illusies, plannen, ambities of doelstellingen. Reizen is dit: je laten vormen door een nieuwe omgeving. Het nieuwe is overweldigend, alom present, oneindig - wat heeft het voor een zin om een andere houding aan te nemen dan die van willoos werktuig? Say Valley Maker gaat over de zaligheid van totale meegaandheid. Waar Callahan in één der bovenstaande strofes mijmerde over de kennelijk aangename gedachte als gebruiksvoorwerp te dienen, heeft hij nu zelfs die bescheiden ambitie laten varen: bury me in wood/ And I will splinter/ Bury me in Stone/ And I will quake.

Doet Callahan dan helemaal niks op zijn nieuwe bestemming? Jawel - hij gooit op zekere dag een fles in de bossen! Maar - vraagt hij zich meteen daarop af - wat nu als een onfortuinlijke konijn of hinde zijn pootje verwondt aan de scherven? Hij verzamelt de stukjes, en als hij verder heeft gelopen dan hij kon gooien valt zijn oog op een druppel die aan een emmer van een verder droogstaande put hangt. Hij kijkt naar de druppel, maar deze valt niet -- later valt hij buiten zijn zicht wel, maar tot zijn geluk vormt zich een nieuwe druppel. Ja, Callahan is een druk baasje in dit derde nummer( - ofwel: heerlijk hoe gepassioneerd en gedetailleerd het helemaal-niks-doen wordt beschreven ).

Het vierde nummer is reflectie: onder een centrifugale gitaardeun om in te verzuipen bezingt Callahan zijn roots en reis. Op zichzelf een van de meest melancholieke nummers uit Smog's oeuvre, en niet voor niets een favoriet onder fans.

In het midden van de CD is er overzicht. Over de schouder kijk je mee hoe Callahan op de top van een berg bedenkt dat hij zijn eigen God is. Misschien zoek ik samenhang die er niet is, maar heel misschien mag ik geloven dat op diezelfde bergtop Callahan terugvalt in zijn natuurlijke rol als troubadour: hij vertolkt een interpretatie van folk-klassieker In The Pines, en zingt met Drinking At The Dam een liedje over zijn jeugd. Niemand luistert mee, en Callahan bergt zijn gitaar op en gaat voor het eerst naar zijn nieuwe thuis.

Running the Loping is een heerlijk beschouwend liedje over wat hij thuis doet (niks), en welke omgevingsfactoren op dat moment welke betekenis hebben. Weer heel abstract, weer heel halfbakken onverschillig, weer heel Smog.

I'm New Here: zowaar verlaat de ik-persoon-die-ik-steeds-Callahan-heb-genoemd des 's avonds zijn kamertje. In een café kijkt hij verdwaasd om zich heen, probeert met automatischepilootachtige grootspraak een vrouw te imponeren, maar moet al gauw erkennen dat hij te verdwaasd is om ook maar te begrijpen of de woorden die hij zegt aanslaan. Niettemin stel ik me zo voor dat Smog in een plezierige staat van totale verdoofdheid naar huis loopt. Een willoos werktuig. Als het regende, zou hij zonder sjoege de goot in spoelen.

Afsluiter Let Me See The Colts zou ik misschien met wat fantasie ook in dit lopende verhaal kunnen plaatsen, maar ik heb denk ik zo al genoeg kunstgrepen gemaakt in deze recensie, en ik vind de interpretatie van Sven ook wel erg interessant. En zonder nonsens: het is inderdaad een heel heel sterk nummer.

Callahan rekent op deze af CD met het aanhoudende onbehagen over zijn lotsbestemming, niet zozeer door zich met zijn lot te verzoenen, maar door zijn hele bestaan aan het moment op te hangen en zich niet meer druk te maken om welk lot dan ook. 'Bestemming bereikt' is hier eigenlijk 'bestemming achtergelaten'.

Vanaf de eerste klanken van dit album is het alsof er een zwart laken over je heen valt - en gedurende de rest van dit album krijg je het bevreemdende gevoel dat dit laken dwárs door je heen wordt getrokken, tot iedere vezel van je lichaam doordrenkt is van deze onheilspellende duisternis.

Vooral Alcohol The Seed is een ongelooflijke trip, die me het gevoel geeft dat ik een kijkje krijg in het door de duivel bezeten hoofd van een gestoorde compulsieve alcoholist. Dat lethargisch gezongen ' I neeed al-co-hol' over een loeiruig drumritme, het jaagt me de stuipen op het lijft .

Hoog tijd om de rest van Swans te checken (doch helaas is het meeste werk lastig te vinden)