Alleen jammer dat alleen maar gebruikers van zijn-het-geen-veertig-plussers-dan-zitten-ze -daar-verdomd-dicht-tegenaan dit album in hun top 10 hebben. Want als ik dit luister denk ik helemáál niet aan muziek voor de buikige arbeidsman die thuiskomt van zijn werk en iets pijnloos en vertrouwds wil horen (niet dat dat mijn beeld is van de veertigers van tegenwoordig hè mensen ) .

Het punt dat ik wil maken is dat Rage in Eden het véél meer verdient om nu opgepikt te worden, dan een bleke belegen Rouvoet rock-plaat van Dire Straits of Toto. Laatstgenoemden dienen op een natuurlijke manier aanhang te verliezen, door desinteresse, generatiekloven en de betere terminale ziekten. Rage In Eden verdient een beter lot, en zij die nu Joy Division, Smiths, Cure, Simple Minds of godbetert A FLock Of Seagulls oppikken, moeten dit ook eens uitlichten.

Karamba, en nu is het gedaan met het preserveren en klein houden van deze plaat. Komt dit horen allemaal. En wie erop afknapt, knapt er maar op af, maar dit is gewoon een puik geproduceerde 80's-klassieker.