stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Silver Soul was de volgende intrigerende Amerikaans georienteerde plaat van And Also The Trees. Na het open geluid van Angelfish voelt Silver Soul meer als een verdere verdieping van die stijl, rijker en gelaagder en op een bepaalde manier introspectiever. Het is ook het eerste AATT album zonder Nicolas Havas op drums die hier vervangen is door Paul Hill. Silver Soul ademt iets klassiek elegants en weemoedigs uit. De sfeer is moeilijk precies te vangen: het is niet langer puur Engels of puur Amerikaans, maar een soort hybride wereld waarin jazzachtige accenten, akoestische klanken en melancholieke verhalende structuren elkaar afwisselen. Er zit ook wat een David Lynch sfeertje in, met echo’s van verlaten motels, nachtelijke ritten over eindeloze snelwegen, en stille momenten van zelfreflectie.

Justin Jones’ gitaarwerk is nog altijd filmisch en beeldend, maar minder nadrukkelijk ‘surfy’ dan op Angelfish – hier en daar zelfs fluisterzacht. De lichte jazzinvloeden en percussieve details zorgen voor een bijna intieme sfeer. Songs als "Highway 4287" en "The Cyclone" nemen je mee op reis, niet alleen fysiek maar ook innerlijk. Je kunt je als luisteraar bijna letterlijk voorstellen waar Simon en Justin waren toen deze nummers ontstonden: ergens onderweg, tussen twijfel en herontdekking in. Voor mij iets minder dan voorganger Angelfish, dat komt denk ik door de track selectie en ook wat door de wat schreeuwerige productie van het album in zijn geheel.

Angelfish is een bijzonder en intrigerend album van And Also The Trees, ontstaan tijdens een roadtrip door de Verenigde Staten. De broers Simon en Justin Jones lieten zich diepgaand beïnvloeden door de landschappen, steden en sfeer van het Amerikaanse continent. Die indrukken sijpelen op subtiele wijze door in het album, dat een opvallende stijlverandering markeert in vergelijking met hun eerdere, uitgesproken Engelse, pastorale soundscapes. In het begin was dit destijds echt even wennen. Ik was vooral vertrouwd met hun typisch Engelse soundscapes: de weidse melancholie, de poëtische sfeer en de bijna literaire kwaliteit van hun muziek. Angelfish voelt anders, er zit een zekere openheid in, iets ruigers en drogers, alsof je plots niet meer door mistige velden in Worcestershire loopt, maar over stoffige wegen in Arizona.

Wat mij destijds vooral opviel zijn de (lichte) surf invloeden in het gitaarwerk van Justin Jones. Die surf klanken geven het gevoel dat je in een oude Amerikaanse roadmovie zit. Toch is het nog steeds overduidelijk AATT: Simon’s stem en teksten dragen diezelfde introspectieve, bezielde sfeer die ik altijd zo mooi heb gevonden. Juist deze mix van het vertrouwde en het nieuwe maakt Angelfish voor mij zo bijzonder. Het voelt als een muzikale reis: de band onderweg, op zoek naar nieuwe indrukken, en de luisteraar die met hen mee mag reizen.

Angelfish is een album dat mij altijd is blijven bekoren. Niet alleen omdat het muzikaal sterk in elkaar zit, maar ook omdat het me liet horen hoe AATT zichzelf opnieuw kon uitvinden zonder wezenlijk te vervreemden van de basis waar de band ooit mee begon. Voor wie AATT vooral kent van hun vroege werk, is dit album een verrassende, maar warme uitbreiding van hun klankwereld.

stem geplaatst