stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Deze plaat heb ik tegen beter weten in toch aangeschaft, als liefhebber van de oorspronkelijke Chameleons. De verwachtingen waren bescheiden en helaas worden die volledig bevestigd. Dit is simpelweg een andere band dan de originele incarnatie, en dat is onmiskenbaar hoorbaar. Waar vroeger spanning, melancholie en gelaagdheid de boventoon voerden, horen we hier vooral vrij conventionele rock, slechts af en toe opgeluisterd met een vluchtig spoor van de oude signatuur. Mark Burgess is daarbij de duidelijke uitzondering. Zijn stem is nog altijd verrassend sterk en overtuigend; daar valt weinig op af te dingen. Het probleem zit hem elders. De rest van de band blijft te anoniem en mist karakter. Dat geldt, hoe pijnlijk ook, zelfs voor Reg Smithies, die in de oorspronkelijke bezetting juist zo bepalend was. Hier klinkt hij inspiratieloos en nauwelijks onderscheidend.

Het was een betere keuze geweest om Yves Altana als tweede gitarist naast Smithies te plaatsen. Hij begrijpt wél hoe je de klassieke Chameleons-sfeer oproept zonder te vervallen in goedkope nostalgie. Die noodzakelijke chemie ontbreekt nu volledig. Burgess is hoorbaar op zoek naar een muzikale tegenhanger die hem uitdaagt en optilt, maar vindt die hier niet. Per saldo blijft er een teleurstellend magere plaat over. Fijn om te horen dat Burgess vocaal nog zo sterk is, maar dat alleen is onvoldoende om dit album echt te laten overtuigen. Voor een band met zo’n rijk verleden voelt dit als een gemiste kans—respectabel uitgevoerd, maar emotioneel en muzikaal veel te vlak om een hoge waardering te rechtvaardigen.

Dit is inderdaad geen gewone verzamelaar maar net als In The Breeze een verzameling van outtakes, demo's en live versies die niet op de reguliere album staan. Vroege parels zoals 50:50, The Change en Landslide laten de kenmerkende melancholische melodieën en ritmische precisie van de band horen, terwijl Echoplay, Sex Without Gravity en There Was No Time de gelaagdheid van de composities benadrukken.

De live-opnames Imagination en Cloud 9, opgenomen in het Bolwerk in Sneek, een zaal waar ik in de jaren 80/90 regelmatig kwam, laten de band in een intieme setting op hun best horen: energie, spontaniteit en interactie met het publiek komen volledig tot hun recht. Imagination staat hier overigens niet op de site vermeld maar staat wel op de plaat.

Ook de overige tracks, waaronder Alice (Isn’t Playing), Clint, Things We Never Did en Cuckooland, bevestigen de dynamiek en creativiteit van de band. Les Années Vertes is daarmee veel meer dan een verzameling outtakes: het is een rijk overzicht van de creatieve breedte van Sad Lovers & Giants, met live momenten die de magie van hun muziek laten herleven. Het blijft voor mij ook bijzonder dat de oude nummers zoals 50:50 het ook nu nog zo goed live doen, die klinken live nog beter dan op plaat.

stem geplaatst

Deze na heel veel jaar weer eens in de speler. Het debuut Oceanic Feeling van The Prayer Boat verscheen in 1991 en werd voorafgegaan door jaren van optreden in kleine clubs en bars in Ierland, waardoor The Prayer Boat een toegewijde, bescheiden cult‑aanhang opbouwde voordat ze deze plaat uitbrachten. De titel Oceanic Feeling verwijst naar een het gevoel van grenzeloosheid en verbondenheid — een toepasselijke metafoor voor de emotionele lading en de weidsheid van veel nummers op het album. De muziek balanceert tussen folk, melancholische singer‑songwriter‑pop en subtielere rockelementen, met veel aandacht voor dynamiek en emotie. De stem van Emmett Tinley moet je wel liggen, ook ik moet er nu weer even aan wennen, en ik herinner mij ook dat ik destijds toen ik het album kocht eerst ook dacht dat het een zangeres was. Tsja...

Tracks zoals Oceanic Feeling, Love and Possession en Hunger for the Beautiful laten zien hoe de band een fijne balans weet te vinden tussen ingetogenheid en spanning, waardoor het geheel nooit eentonig wordt. In vergelijking met het latere Polichinelle voelt dit debuut veel gevarieerder en levendiger; het heeft een natuurlijke flow die je als luisteraar meeneemt door verschillende sferen en emoties. Hoewel Oceanic Feeling bij de release weinig mainstream-recensies kreeg, wordt het door fans vaak geprezen om de emotionele diepgang en de zorgvuldige opbouw. Tinley’s songwriting is fragiel maar meeslepend, en de dynamiek en variatie maken dit album sterker en memorabeler dan zijn opvolger.

Oceanic Feeling is een rijk, ingetogen debuut dat meer inspiratie, variatie en emotionele kracht biedt dan opvolger Polichinelle. Het is een album dat langzaam groeit, blijft boeien en duidelijk laat zien waarom The Prayer Boat destijds zo’n veelbelovende start had. Ook hier geldt weer dat er met een wat betere productie meer in had gezeten, het album klinkt wat vlakjes. Maar goed, het is een prima debuut van een band die zeker potentie had.

Deze na heel veel jaar weer eens in de speler. Het debuut Oceanic Feeling van The Prayer Boat heb ik destijds veel gedraaid, dus mijn verwachtingen voor hun tweede album Polichinelle waren ook hooggespannen. Helaas viel het tweede Polichinelle album wat tegen; het voelt voor mij ook meer als een solo-uitstap van Emmet Tinley dan als een volwaardig Prayer Boat-album. Tinley’s karakteristieke, getormenteerde stem en gevoelige songwriting blijven aanwezig, maar op dit album wordt het na een tijdje wat eentonig. De dynamiek en het frisse gevoel die het debuut zo aantrekkelijk maakten, ontbreken hier grotendeels. Dit zit meer in de hoek van Nick Drake door de akoestische inslag.

Ik had destijds het geluk om, op uitnodiging, het album nog semi-live te horen tijdens een privéconcert in een kleine zaal. Het was zeker bijzonder om Emmett live akoestisch aan het werk te zien, maar na verloop van tijd werd ik toch erg wiebelig van de steeds terugkerende melancholische sfeer en de nadruk op de ingetogen gitaarpartijen. Hoewel het zeker geen slecht album is voelt het soms alsof je in een herhaling terechtkomt: teveel van hetzelfde, zonder de variatie die het debuut zo goed maakte. Ook heb ik nu weer het gevoel dat hier meer in had gezeten met een andere producer en wat meer nadruk op het bandgeluid dan de akoestische inslag.

stem geplaatst

stem geplaatst

Afgelopen week de nieuwe geremasterde CD's gekocht. De albums zijn eindelijk een keer (redelijk) goed geremasterd en klinken nu weer een beetje zoals het hoort in plaats van de vreselijke reissues die eerder in 2008 uitgebracht zijn en klinken alsof ze door Steve Lillywhite zijn gemasterd. Met andere woorden, schel en zonder dynamiek, dus compleet ruk. Dat is nu eindelijk beter, ook al prefereer ik stiekem nog steeds de originele uitgaves en draai ik het het liefst op (origineel) vinyl.

Anyway, mooie 2-CD uitgaves met interessante linernotes en een bonusdisc met extra nummers. Ik heb de 2-CD collectors reissues uit 2008 hier ook nog staan maar die kan eigenlijk nu wel weg. Verder denk ik weer met veel plezier terug aan de tijd dat ik dit album voor het eerst hoorde in 1983. Ik was enorm teleurgesteld dat Blue Monday er niet op stond destijds maar het album was een behoorlijke openbaring en ik heb dit heel veel op de walkman gedraaid tijdens de fietstochten naar school en stapavonden. Vooral de breed uitgesponnen toetsenpartijen van Your Silent Face klonken fantastisch op de koptelefoon.

Vrienden en kennissen liepen maar te blaten dat Joy Division VEEL beter was maar ik ben eigenlijk altijd meer een New Order liefhebber geweest dan een Joy Division devotee. Ik kan JD nu beter hebben maar draai nog steeds veel liever New Order. Dat is nu dus ook weer even het geval met deze prima reissue(s). Ook nog steeds een van de mooiste albumhoezen aller tijden. Een trip down memory lane...