Dit is toch wel een hele mooie uitgave en JD Kroeske heeft met zijn 2 meter sessies een scala aan muzikanten gehad met verbluffende resultaten. Het zijn er eigenlijk teveel om op te noemen maar een paar die ik mij goed kan herinneren zijn Little Axe, INXS, Sjako!, Richard Jansen (bizar goed) en veel meer. De kracht van het programma was (imho) dat JD Kroeske een enorme muziekliefhebber is die op een respectvolle manier het beste uit muzikanten wist te halen. Dat gekoppeld aan een waanzinnig fraaie opnamekwaliteit (hulde aan de engineers) gaf het programma alle bestaansrecht.

Adrian Borland heeft hier ook wat op meegelift ook al was hij toen niet meer de grote Sound frontman en grossierde hij in mooie intieme popliedjes met zijn eigen herkenbare stijl (stem/gitaar). De backingband Sjako was eigenlijk zijn perfecte sparringpartner. Fantastische muzikanten die er een lekker drive aan gaven. Het gitaarwerk van Wouter Planteijd op Beneath The Big Wheel is van grote klasse. Het probleem waar Borland toen echter al last van begon te krijgen waren zijn moodswings en mentale conditie. Op een goede dag speelde hij de sterren van de hemel, op slechte dagen was er geen land met hem te bezeilen. Beide situaties zitten hiertussen en het is niet meer dan fair om beide mee te nemen. Vooral op de Winning opname kun je horen dat hij emotioneel helemaal aan de grond zat, hij klinkt als een wrak en was dat op dat moment ook. De opname techinici wouden destijds niet verder gaan met de sessie omdat ze het niet aan konden zien en horen. Hij wou het later nog een keer overdoen maar daar is het niet meer van gekomen. Dit nummer is eigenlijk ook het enige dieptepunt op deze plaat, voor de rest is het prachtig.

Voor Sound fans zitten er Iron Years en Hand Of Love tussen, beide uit een sessie uit de Thunder Up periode. De rest zijn Borland solo nummers. Het is natuurlijk jammer dat er geen vroege akoestische Sound nummers tussen zitten want in de hoogtijdagen van The Sound had Borland een muzikale bom laten vallen op de studio. Silent Air en Winter zijn duidelijke getuigenissen van zijn kwaliteiten als songwriter van akoestische nummers. De man is voor mij altijd een legende geweest en zal dat ook altijd blijven. Het einde was niet fraai maar de start was als een muzikale raket die zeker de eerste 5 jaar maar bleef stijgen en daarna langzaam maar zeker steeds sneller terugviel naar de grond. RIP Adrian.

Na de lichte deceptie van het nieuwe Cure album zette vrouwe Rainmachine vanmiddag dit fraaie album op. Een plezierige verrasing want ik draai het niet veel meer de laatste tijd. Deze kwam toch wel weer even goed binnen. Dit album is voor ons beide belangrijk geweest en het heeft eigenlijk nog niet aan kracht verloren. Prachtig toch die stem van Borland en ook zijn gitaarwerk blijft fantastisch. De 5 sterren blijven stevig staan...

Wasted years
I turn my back on wasted years
And the shadows that they throw

I'm out of here
Crawling out from under here
Whichever way I go

And I don't know why
This journey turned so strange
I only know that I'm never
Going to go that way again

Jeetje alweer een album in de koetjemelk release cyclus van Adrian Borland deze heb ik volledig gemist en dat ga ik ook zo houden. Ik zie 'm te koop staan voor 41,50 euro, veel te duur en ik heb de Last Days Of The Rainmachine CD nog. Hopelijk is het nu voorlopig even klaar met dit soort Borland releases en komt er weer eens gewoon iets met "nieuw" onbekend materiaal. Ook de hoesfoto komt (weer) gewoon uit de oude doos en is dus niet vernieuwend.

Zeker, voor de prijs van slechts 45 euro een prijspakker van jewelste. Dat zou omgerekend naar de oude maatstaven 100 gulden zijn (99,17 NLG). Een 2-LP kostte destijds iets van 25-30NLG, een drievoudige prijsstijging. Totaal van de pot gerukt die vinyl prijzen van tegenwoordig. Ik laat 'm mooi liggen voor de echte fans. Heb de CD en dat is prima en ook nog zonder kraakjes.

Ik kwam destijds in 84/85 met dit album in aanraking via een vriend van mij die zo in The Cure zat dat hij zelfs kon voorspellen wanneer The Cure op de radio werd gedraaid. (origineel waar hoor!) Dit album hakte er behoorlijk in, ik was destijds behoorlijk verslingerd aan albums als Faith en Pornography en dit sloot daar lekker bij aan. Donkere Engelse post-punk/wave in de beste zin van het woord. Wat betreft bovenstaande opmerking dat dit niet in de buurt van DcD komt, kop ik dit weer terug, DcD is op geen enkele plaat zo doomy/gloomy als het nummer So This Is Silence, daarmee vegen ze het debuut van DcD compleet van tafel. Maar het is ook geen vergelijk die 2 bands imho. De broers Jones blijven een bijzonder duo en deze line-up van de band is mijn favoriete AATT line-up, met Havas op drums en Burrows op bas. Dit is dit poëzie op muziek op zo'n manier dat je het bijna kunt proeven. Met het vervolg album sloegen ze een home run met het prachtige Gone Like The Swallow en het prachtige artwork, maar ik luister het debuut nog steeds met veel post-punk plezier. Ik laat Impulse Of Man nog maar een keer door de kamer schallen vanavond.

True or false, the life of man
Beneath her dress, so soft so thin
Not wicked thoughts, explains he shakes
For God's sake hold the key
Locks in this agony

Angelfish is een bijzonder en intrigerend album van And Also The Trees, ontstaan tijdens een roadtrip door de Verenigde Staten. De broers Simon en Justin Jones lieten zich diepgaand beïnvloeden door de landschappen, steden en sfeer van het Amerikaanse continent. Die indrukken sijpelen op subtiele wijze door in het album, dat een opvallende stijlverandering markeert in vergelijking met hun eerdere, uitgesproken Engelse, pastorale soundscapes. In het begin was dit destijds echt even wennen. Ik was vooral vertrouwd met hun typisch Engelse soundscapes: de weidse melancholie, de poëtische sfeer en de bijna literaire kwaliteit van hun muziek. Angelfish voelt anders, er zit een zekere openheid in, iets ruigers en drogers, alsof je plots niet meer door mistige velden in Worcestershire loopt, maar over stoffige wegen in Arizona.

Wat mij destijds vooral opviel zijn de (lichte) surf invloeden in het gitaarwerk van Justin Jones. Die surf klanken geven het gevoel dat je in een oude Amerikaanse roadmovie zit. Toch is het nog steeds overduidelijk AATT: Simon’s stem en teksten dragen diezelfde introspectieve, bezielde sfeer die ik altijd zo mooi heb gevonden. Juist deze mix van het vertrouwde en het nieuwe maakt Angelfish voor mij zo bijzonder. Het voelt als een muzikale reis: de band onderweg, op zoek naar nieuwe indrukken, en de luisteraar die met hen mee mag reizen.

Angelfish is een album dat mij altijd is blijven bekoren. Niet alleen omdat het muzikaal sterk in elkaar zit, maar ook omdat het me liet horen hoe AATT zichzelf opnieuw kon uitvinden zonder wezenlijk te vervreemden van de basis waar de band ooit mee begon. Voor wie AATT vooral kent van hun vroege werk, is dit album een verrassende, maar warme uitbreiding van hun klankwereld.

Tsjongejonge, na 2019 geen berichten meer bij deze AATT klassieker. The Dust Sailor schalt hier nu door de kamer en ik kan niets anders zeggen dan dat dit KUNST is. Wat een muzikale pracht...

I am the dust sailor
Drifting deep on the southern breeze
I smell the cold Welsh sinking sea
Float down through the mirage heat
Of the south with me.,
I comb my way down beaches
To the jetsom dry towns

Silver Soul was de volgende intrigerende Amerikaans georienteerde plaat van And Also The Trees. Na het open geluid van Angelfish voelt Silver Soul meer als een verdere verdieping van die stijl, rijker en gelaagder en op een bepaalde manier introspectiever. Het is ook het eerste AATT album zonder Nicolas Havas op drums die hier vervangen is door Paul Hill. Silver Soul ademt iets klassiek elegants en weemoedigs uit. De sfeer is moeilijk precies te vangen: het is niet langer puur Engels of puur Amerikaans, maar een soort hybride wereld waarin jazzachtige accenten, akoestische klanken en melancholieke verhalende structuren elkaar afwisselen. Er zit ook wat een David Lynch sfeertje in, met echo’s van verlaten motels, nachtelijke ritten over eindeloze snelwegen, en stille momenten van zelfreflectie.

Justin Jones’ gitaarwerk is nog altijd filmisch en beeldend, maar minder nadrukkelijk ‘surfy’ dan op Angelfish – hier en daar zelfs fluisterzacht. De lichte jazzinvloeden en percussieve details zorgen voor een bijna intieme sfeer. Songs als "Highway 4287" en "The Cyclone" nemen je mee op reis, niet alleen fysiek maar ook innerlijk. Je kunt je als luisteraar bijna letterlijk voorstellen waar Simon en Justin waren toen deze nummers ontstonden: ergens onderweg, tussen twijfel en herontdekking in. Voor mij iets minder dan voorganger Angelfish, dat komt denk ik door de track selectie en ook wat door de wat schreeuwerige productie van het album in zijn geheel.

Vandaag binnen gekregen op CD en LP en zit nu te luisteren, een eerste impressie. Het eerste nummer In a Bed in Yugoslavia vind ik zelf wat matig, ik mis de urgentie en op de een of andere manier loopt het niet lekker, komt ook wat door de bas. Vanaf Beyond Action and Reaction wordt het beter, typisch AATT met zelfs wat een Madruga twist. The Seven Skies is helemaal AATT misschien iets te braaf maar qua sfeer fraai. The Girl Who Walks the City zet de toon verder, mooi nummer in de beste AATT traditie beetje in de sfeer van Green Is The Sea wat ik een zeer fraai album vind. Ik zal het album komende week wat uitvoeriger luisteren op een betere stereo dan die hier op mijn werk staat. Eerste indruk is positief ook al mis ik wel wat de uitspattingen die in vroeger werk vaak wel aanwezig waren (So This Is Silence) maar qua sfeer is dit typisch AATT en ik heb nu al zin in het concert in het Paard.

Wat overigens nog een leuke opsteker is is dat het album door het Nederlandse Gentlemen Recordings label is uitgebracht/gedistribueerd. Zie voor meer informatie: And Also The Trees - Gentlemen Recordings Je kunt de CD en LP daar ook bestellen.

Alleen al voor Gone.. Like The Swallows verdient dit album een hoge score. Prachtig album wat in 1986 als een bom bij mij insloeg. Engelse dicht/praat zang (bestaat dat?) ondersteunt door een bijzondere band. Er is niets wat klinkt als AATT en zeker hun post-punk muziek heb ik destijds verslonden. Dit album is helemaal fraai in de luxe gatefold LP hoes en de foto op de voorkant lijkt wel een schilderij van Henk Helmantel. De beide Jones broers (zang/gitaar) hadden destijds een beetje dezelfde leefstijl als Lisa Gerrard en Brendan Perry. Ze woonden zelfs (tijdelijk) op een oud landhuis en waren de hele dag bezig met oud Engelse gedichten en boeken. Voor mij is de belangrijkste AATT periode van het debuut album t/m Green Is The Sea en ik las recent dat dat de periode met Mark Tibenham is geweest. Daarna zijn ze andere paden ingeslagen. Ook bijzonder maar voor mij wel iets minder interessant. Dit album is echter een klassieker.