menu

Hier kun je zien welke berichten Rainmachine als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

And Also the Trees - And Also the Trees (1984)

4,0
Ik kwam destijds in 84/85 met dit album in aanraking via een vriend van mij die zo in The Cure zat dat hij zelfs kon voorspellen wanneer The Cure op de radio werd gedraaid. (origineel waar hoor!) Dit album hakte er behoorlijk in, ik was destijds behoorlijk verslingerd aan albums als Faith en Pornography en dit sloot daar lekker bij aan. Donkere Engelse post-punk/wave in de beste zin van het woord. Wat betreft bovenstaande opmerking dat dit niet in de buurt van DcD komt, kop ik dit weer terug, DcD is op geen enkele plaat zo doomy/gloomy als het nummer So This Is Silence, daarmee vegen ze het debuut van DcD compleet van tafel. Maar het is ook geen vergelijk die 2 bands imho. De broers Jones blijven een bijzonder duo en deze line-up van de band is mijn favoriete AATT line-up, met Havas op drums en Burrows op bas. Dit is dit poëzie op muziek op zo'n manier dat je het bijna kunt proeven. Met het vervolg album sloegen ze een home run met het prachtige Gone Like The Swallow en het prachtige artwork, maar ik luister het debuut nog steeds met veel post-punk plezier. Ik laat Impulse Of Man nog maar een keer door de kamer schallen vanavond.

True or false, the life of man
Beneath her dress, so soft so thin
Not wicked thoughts, explains he shakes
For God's sake hold the key
Locks in this agony

Bruce Soord - Bruce Soord (2015)

3,5
Deze van de goede Sint gekregen dit jaar. Ik ben een liefhebber van de Gavin Harrison incarnatie van Pineapple Thief, heb de band in die periode ook een paar keer live gezien in de Boederij. De eerdere pre Harrison platen kunnen mij (helaas) matig bekoren. Bruce Soord lijkt mij verder een ontzettend aardige gozer. Maar nu de plaat, tsja, zeker niet slecht en prettig om naar te luisteren. Maar ik krijg de hele tijd zo'n vreemd beeld van Bruce die op zijn slaapkamer op zijn gitaar zit te tokkelen in zijn Steven Wilson pyama en dan op het eind van de avond heerlijk onder zijn Porcupine Tree dekbed glijdt. En dan vlak voor het slapen gaan mijmert, ooit wordt ik net zo groot als Steven!

Gary Numan - Replicas – The First Recordings (2019)

4,5
geplaatst:
Nou dit is zeker interessant, wat een waanzinnige (2-LP) uitgave is dit. Dit heeft mijn week helemaal goed gemaakt. Ziet er zeer fraai uit en de opname kwaliteit is werkelijk fantastisch. Beggars Banquet verdient een dikke pluim voor deze uitgave. Bij demo's denk je vaak aan halfbakken versies die niet goed genoeg zijn om uitgebracht te worden. Dat is hier niet het geval, sommige versies vind ik zelfs beter dan de uiteindelijke versies. Stripped down to the bone zou je kunnen zeggen en dat doet HEEL VEEL goed aan veel nummers. De jaren 80 zitten meteen weer helemaal in mijn systeem. Heerlijk om weer even in deze "donkere" sferen te vertoeven. Zelfde geldt ook voor de andere uitgave, The Pleasure Principle – The First Recordings ook zo'n hebbeding. Enige kanttekening is 40 jaar jubileum uitgave, 40 jaar! dat doet je toch even denken... voelt korter...

Immaculate Fools - The Toy Shop (1992)

4,5
Hmmm, nog geen rating en stemmen bij dit album? Deze vandaag weer eens uit de kast gepakt en weer helemaal uit mijn koekie gegaan. Wat een FANTASTISCHE band is dit toch geweest. Het gitaarwerk is echt super en wat de violist allemaal uit zijn instrument tovert is ook zwaar okay, verder staat er geen slecht nummer op dit album. Als we het (weer) eens hebben over een onterecht zwaar genegeerde band uit de jaren 80/90, dit is er weer een. Stand Down knalt er meteen lekker in en ik denk dat Cotillas nog steeds een van mijn favoriete nummers aller tijden is. Bed of Tears is ook nog lekker cynisch met een knipoog. "I curse the air you dare to breath, and i curse the hate you put in me" een en al romantiek dus voor de gevoelige zielen onder ons. . Voor mij hebben de Fools altijd in het rijtje Waterboys, Silencers etc gezeten. In Spanje was de band MEGA, in het eigen UK en bij ons konden ze helaas geen potten breken.

Jack Frost - Jack Frost (1991)

3,5
Geen opmerkingen bij deze plaat tot nu toe, dat is onterecht en dus zie ik mij genoodzaakt daar verandering in te brengen. Jack Frost is een samenwerking tussen twee opmerkelijke Australische muzikanten, voormalig Go-Between zanger/gitarist Grant McLennan en Steve Kilbey, zanger/bassist van The Church. Hun twee stemmen zijn nagenoeg synchroon en de teksten dwarrelen door elkaar als twee slimme woordsmeden die elkaar proberen te overtreffen. Muzikaal is het ook een mix van Go Betweens & Church achtige nummers maar wel met een eigen twist.

Noch Kilbey noch McLennan proberen hun samenwerking simpelweg een verlengstuk van hun respectievelijke bands te maken - hoewel een zekere bekendheid onvermijdelijk is, doen de twee een succesvolle poging om iets meer te proberen. Kilbey en McLennan pasten goed bij elkaar muzikaal maar waren in het echt ook goede vrienden. Een tweede Jack Frost album genaamd Snow Job verscheen in 1995. Wat een schok moet het voor Kilbey geweest zijn toen McLennan in 2006 plotseling overleed aan een hartstilstand.

Kiem - You Should Try (1987)

2,5
Dit album voor het eerst sinds jaren weer gedraaid maar de liefde was weer snel bekoeld na het beluisteren. Leuk voor de heb, meer niet helaas... Ik sluit mij aan bij Arthur Bekker, ook ik vind dit album veel minder dan de voorgangers. Ik ken Kiem nog van de alternatieve jaren 80 feesten waar de muziek van Kiem regelmatig voorbij kwam. Ook de VPRO draaide Kiem regelmatig op woensdagavond (John Peel?) weet ik nog. Samen met Fat Gadget, Scraping Foetus etc. De tekst van Land Of Wooden Shoes is eigenlijk te erg voor woorden, dat laat precies zien waar naar mijn mening veel Nederlandse bands slecht in waren in de jaren 80, goede Engelse teksten, dit is gewoon kleuter niveau. Let wel, veel Nederlandse bands, niet alle Nederlandse bands, er waren ook genoeg die boven kleuter niveau presteerden voordat ik boze Mumers over mij heen krijg. Ik denk dat ik Kowalski nog maar een keer opzet met Schlagende Wetter

Nina Hagen Band - Nina Hagen Band (1978)

4,5
Dit album is een absolute tijdloze klassieker en voor een debuutalbum is het helemaal fantastisch. Dit album klinkt anno 2020 nog steeds als een klok. Zit voor mij op hetzelfde niveau als Shpritsz van Brood en het debuutalbum van New Adventures. Dit is toch wel een bijzondere periode geweest zo begin jaren 80. Blij dat ik het allemaal mee heb mogen maken. Ik blijf mij verbazen hoe goed deze albums blijven klinken. Unbehagen vind ik overigens ook een top album, daarna ben ik Nina wat uit het oog verloren.

Opposition - Blinder (2003)

3,5
Ik ben vrij dicht betrokken geweest bij de ontwikkeling van dit album, sta zelfs nog vernoemd in de linernotes. Anyway, er zijn van dit album minimaal 6 verschillende versies geweest waarvan ik de eerste versie het mooist vond en die qua intensiteit ook het meeste raakvlakken had met het oude werk van The Opposition. De ontwikkeling van dit album heeft iets van 5-6 jaar geduurd omdat Mark Long in Londen woont en Marcus Bell (RIP) de opnames opnam en bewerkte in zijn studio in Parijs waar hij ook woonde. Gedurende de tijd begon er een steeds groter verschil van mening ontstaan over de productie van de nummers van het album. Mark Long wou het album puur en spontaan houden en Marcus Bell wou het modern produceren. Dat is ook gebeurd hier en ondanks alle mooie geluidjes en tierlantijntjes is het wel ten koste van de nummers gegaan. Marcus Bell was enorm getalenteerd als bassist en ook als arrangeur maar is hier wel wat doorgeschoten. The Opposition was hier al meer een project dan een nog bestaande band en na dit album is de relatie tussen Marcus Bell en Mark Long dusdanig bekoeld dat er verder ook niet echt meer iets ondernomen is. Jammer.... Ik vind het overigens nog steeds een mooi album maar had liever de eerdere versie uitgebracht zien worden.

Ryan Adams - 1989 (2015)

5,0
geplaatst:
De reviews terug lezend zijn er nogal wat Swift lovers en haters. Ieder zijn ding, ik blijf dit een geweldig album vinden, of dat nu de credits van Swift of Adams zijn is mij om het even. Ik denk eerder aan een goede synergie van beide songwriters. Eigenlijk is het een eerbetoon van Ryan aan Swift en dat is een compliment. Ik zou eigenlijk wel benieuwd zijn wat Swift zelf van dit album vindt. Ik ben hier nu een nieuwe hifi set aan het testen en er komt een varia muziek voorbij, dit album klinkt op mijn nieuwe set echt helemaal TOP. Mooie nummers, goed uitgevoerd en goed geproduceerd. Staat geen slecht nummer en ik kick 'm nu toch naar 5 sterren.

Simple Minds - Acoustic (2016)

2,0
Zojuist beluisterd deze Simple Minds acoustic. Het wordt tijd dat ik weer bretels ga dragen want hier zakt m'n broek meteen van af. Glittering Prize is echt HEEL ERG. Aardige jongens die Simple Minds maar dit hoeven ze van mij niet meer te doen, net als dat afschuwelijke covers album destijds. Twee sterren omdat het aardige jongens zijn en in het verleden hebben bewezen dat ze het wel kunnen.... Lalala New Gold Dream...

So - Horseshoe in the Glove (1988)

4,0
Deze ligt vandaag op de draaitafel en nog steeds een fijn album. Ik lees met verbazing bovenstaande opmerking "pop/rockmuziek die niets met de new wave van Opposition te maken heeft". Hmmm, hier moet ik toch even op reageren. De grap van dit SO project was dat het een grap was. The Opposition heeft destijds een demo naar EMI gestuurd onder de naam SO. Deze nummers zouden echter origineel als The Opposition worden uitgebracht, ik moet de originele demo's hier nog hebben liggen. Die zijn inderdaad veel rauwer dan de uiteindelijke Amerikaanse mix maar wel duidelijke herkenbaar.

Het is ook gewoon de stem van Mark Long en de zeer herkenbare bas van Marcus Bell. EMI zag er potentieel in en heeft er destijds een bizar budget tegen aan gegooid inclusief MTV clips etc. De beide heren wisten niet wat hen overkwam en ze hebben meer geld over gehouden aan royalty's aan dit eenmalige project dan aan hun Opposition carrière. Te bizar voor woorden maar dat is hoe het kan gaan. Ik weet dit uit eerste hand, ik heb nog steeds regelmatig contact met Mark Long en ook Marcus Bell heb ik verschillende keren ontmoet. Geen broodje aap verhaal dus.

In Nederland is dit compleet genegeerd en ook ik als mega Opposition fan ben er pas veel later aan gekomen toen Marcus Bell mij destijds zelf de SO/Opposition demo's gaf. Maar in de US waren ze hot door de videoclip op MTV. De drummer is later naar David Bowie gegaan als live drummer voor een bepaalde tour als ik het mij goed herinner.

The Chameleons - Script of the Bridge (1983)

4,5
geplaatst:
Een absolute wave klassieker waar ik met veel plezier aan terug denk (en naar luister). Mensenkinderen wat maakte deze plaat een indruk toen deze net uit was. Net als de opvolger (die ik nog iets liever luister) heeft deze in huize Rainmachine heel wat draai uurtjes gemaakt onder het genot van diverse vloeibare genotsmiddelen en luidruchtige vrienden. Prachtig artwork ook van gitarist Reg Smithies. Eeuwig zonde dat de band later door ego problemen uit elkaar is gevallen en met het overlijden van drummer John Lever is een originele reünie ook niet meer mogelijk. Bijzondere band ook al werd ik in de jaren 80 wel een beetje flauw van al die zogenaamde koetjesmelk uitgaven met 1 onbekend nummer.Soms was het nummer helemaal niet onbekend maar had het gewoon een andere titel.

The Chameleons - Why Call It Anything (2001)

3,0
Ik heb deze plaat ook weer eens uit de kast getrokken en het blijft een beetje een "mixed bag". De plaat begint lekker explosief en het was ook wel een sensatie dat de Chameleons weer met een nieuw album kwamen destijds. Ook ik was bij het reunie concert in Paradiso en dat rockte de tent uit. Wat een power. Dat is allemaal prachtig tot Kwasi Asante voorbij komt, ik was destijds geschokt toen ik dat de eerste keer hoorde. Ik heb niets tegen "reggae te gekkae" maar wat ze hier mee hebben willen doen is mij een raadsel, ik vind het persoonlijk echt afschuwelijk en het brengt het niveau van de plaat zwaar naar beneden. Toen die pipo in Paradiso ook nog het podium op kwam en in veel meer nummers mee ging zitten blaten/toasten/huppelen had ik de boze droom dat ze Kwasi Asante in een ruimteschip naar mars zouden sturen. Het mooie NL spreekwoord is volledig van toepassing, het is als een vlag op een modderschuit, en dat is het (naar Dik Trom). Blijft verder een prima album en het blijven goede muzikanten, Mark Burgess fungeert het beste als hij een goede side kick naast zich heeft (zoals Yves Altana) en ik had graag meer nieuw materiaal van de heren willen horen. De gitaarpartijen van Reg en Dave blijven bijzonder. Zonder vriend Kwasi had ik de plaat vier sterrem gegeven, ik hou het nu bij 3.

The Church - Starfish (1988)

5,0
Weergaloos album met louter klasse nummers van een fantastische band die voor dit album nog veel meer fraais heeft gemaakt. Ik heb de band midden jaren 80 op de muzikale radar gekregen met Seance en Blurred Crusade. Dat was muzikale liefde op het eerste gezicht. Ben daarna de band trouw blijven volgen ook al moet ik bekennen dat na Priest=Aura de band een pad in sloeg (met wisselende muzikanten) wat niet meer zo mijn kopje thee was. Ik vind het zelf nog steeds vreselijk jammer dat drummer Richard Ploog de band verliet. De band in de oude samenstelling had een chemie die eigenlijk niet meer terug gekomen is. Met de latere drummer Tim Powles heb ik niet zoveel, vindt dat geen bijzondere drummer, en zijn rommelige manier van spelen en chagrijnige hoofd stoort mij al vrij snel. Voor mij was Richard Ploog de enige echte drummer van The Church. Dit album heeft een zeer interessante geschiedenis en voor de liefhebbers kun je dat lezen op de website van Marty Willson-Piper (klikker-de-klik) die bij de oude platen fantastische linernotes heeft geschreven, goed voor een paar uurtjes leesvoer. Absolute aanrader!

The Godfathers - Hit by Hit (1986)

3,5
Beetje vreemd dat deze plaat hier vermeld staat als verzamel album want het is gewoon het debuutalbum uit 1986 van de band wat destijds is uitgebracht op hun eigen Corporate Image-label. Ze scoorden hierna een "cult" hit met "Birth, School, Work, Death" van het gelijknamige album uit 1988. Ze stonden dat jaar ook op Pinkpop met hun 60's garagerock met een knipoog naar oa The Cramps, Ramones en ik hoor er zelfs wat Hoodoo Gurus in. Producer Vic Maile was ook de man achter de knoppen bij de Claw Boys Claw klassieker "With Love from the Boys" een plaat die eigenlijk in ieders platenkast zou moeten staan.

The House of Love - A State of Grace (2022)

Deze staat gepland voor 16 september 2022. Van wat ik zo kan zien is er weinig over van de originele House of Love. Alleen Guy Chadwick is nog over, is het dan nog verstandig om onder de naam HoL te opereren. We gaan het meemaken.

Ik las op de website van Cherry Red:
Guy says: “It is the best set of songs I have written for years and the pandemic ironically gave me the time and space to develop and arrange the songs.” The album was recorded with a new line-up, originally put together for an American 30th Anniversary tour, now rescheduled for October. In the current line-up, Guy (lead vocals/guitar) is joined by Keith Osborne (lead guitar), Hugo Degenhardt (drums) and Harry Osborne (bass).

‘A State Of Grace’ is an eclectic collection of tracks, from the driving, grungy ‘Clouds’ to the eerie, atmospheric groove of ‘Sweet Loser’, the riffy powerful ballad ‘In My Mind’ and the folksy finale, ‘Just One More Song’. This is the first time the band’s recordings have featured instruments such as harp, pedal and lap steel guitar, banjo and violin, all adding to the unique guitar sounds we’ve come to know and love from The House of Love.

The Sound - Counting the Days (1986)

4,5
geplaatst:
Deze laatst gekocht tijdens Record Store 2022 in de 2-LP limited editie. Al tijden geen Sound meer gedraaid maar dit was toch wel weer even erg leuk. Voor het eerst op vinyl, de cd versie heb ik ook nog gewoon staan. Het is een vreemde mix van live en studio nummers maar op de een of ander manier werkt dit prima. Dat Temperature Drop bezorgt mij nog steeds kippenvel, wat een stem en wat een band. En dan komt de waanzinnige live versie van Missiles daar nog even achter aan. De muren hebben hier weer even staan schudden. Top band, top hoes, top plaat!

The Sound - In the Hothouse (1985)

5,0
geplaatst:
Bij het beluisteren van dit fantastische live album moet ik altijd weer denken aan de term "Sturm und Drang". De zogenaamde Sturm und Drang was aan het begin van de 18de eeuw een verheviging van wat zich in de Empfindsamkeit al aankondigde, de ontdekking van het heftige persoonlijke gevoel. Intensiteit en kracht. Dat is hier zeker van toepassing. Alles klopt aan deze zeer fraaie dubbel LP, iets waar de band overigens nogal wat kritiek op kreeg want het was nogal ambitieus een 2-LP voor een relatief onbekende band. The Sound is hier in optima forma, de waanzinnige stem en gitaar van Borland, de machtige bas van Bailey, het dreigende toetsenwerk van Mayers en de geweldige drums van Dudley. Dit zal altijd een van mijn favoriete live platen blijven, staat ook heden ten dage nog als een huis, en Missiles is weer helemaal actueel met al die ongein in de Ukraine. Vijf volle punten voor deze jaren 80 helden!