stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Heel wat jaren verder en hij blijft gewoon keurig in mijn top 5 van "allerbeste live platen ooit uitgebracht" staan. Het vioolwerk is inderdaad fantastisch en weet hetzelfde effect te gereneren als wat Steve Wickham in 1986 bij The Waterboys voor elkaar kreeg, het geheel naar een hoger plan te trekken. De geluidskwaliteit blijft ook nog steeds bizar goed, ook anno 2025. Ik heb nog steeds alleen maar lof voor dit fantastische album en geef 'm nu ook de verdiende 5 sterren. Wat een klasse plaat, wat een productie en wat een muzikanten. There Is Only You is van een ongekende schoonheid ...

Ik heb het album nu ook meerdere keren beluisterd en het wordt wat beter dan mijn eerste indruk. Ik kan enorm genieten van de rustige stukken maar de drukke stukken trek ik nog steeds niet. Iets wat ik ook al had bij de eerdere SW solo albums en weer niet bij de PT albums. Adam Holzman zal vast een fantastische toetsenist zijn maar mijn persoonlijke voorkeur gaat toch meer uit naar Richard Barbieri. Maar ik ben opgegroeid met Japan en niet met jaren 70's prog, dat zal ook meespelen. Bij mij komt bij deel 1 Objects Outlive Us overigens het Animals album van Pink Floyd af en toe voorbij en heb ik in deel 2 The Overview weer referenties naar The Sky Moves Sideways van Porcupine Tree. Er zijn meer referenties maar deze vallen mij (nu) het meest op. Het is dus een mixed bag, knap gedaan en gelukkig lekker eigenzinnig Wilson. Niet helemaal mijn kopje thee maar dat hoeft ook niet. Ik handhaaf mijn eerdere score van 3,5 en ik verwacht ook niet dat dit nog gaat veranderen...

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Ik ben een enorme sucker voor The Frames en de sympathieke Glen Hansard. Dit is niet mijn favoriete Frames album maar desalnietemin staan hier ook weer een paar pareltjes op. Ik heb het liefst dat de nummers opbouwen naar een climax en Glenn even lekker uit zijn koekie gaat met zijn gitaar. Enorm opzwepend en het geeft ook een enorme postieve vibe. Ik heb de band regelmatig live gezien en dat was toch elke keer wel een rollercoaster beleving weet ik nog. De beginjaren van de band zijn mijn favoriet, maar eigenlijk hebben ze nooit een slechte plaat gemaakt. Favoriete nummer hier is Fake, maar ook een nummer als Underglass is top met die Pixies vibe.

Nog steeds een prim album en zit dicht tegen Fischer- Z aan. Het zal mij ook niet verbazen als een (groot) deel van deze nummers al klaar waren als Fischer- Z nummers. Dit is een compliment en ik begrijp ook wel dat EMI hier nog geld in heeft gestoken. Net als Fischer-Z heeft het commercieel potentieel, dat dat er niet niet echt uit gekomen is nog steeds bijzonder. Ook al zal de stem van John Watts daar iets mee te maken hebben gehad. Ik begrijp dat deels ook wel, maar deels ook niet. Het zijn allemaal prima muzikanten en de nummers verdienen het om gehoord te worden. Staat nu weer even te blazen op hoog volume. I've been watching you...

Prima solo plaat van de sympathieke zanger van Fischer Z. Toch wel een persoonlijke favoriet uit de jaren 80, dat geldt vooral voor het album Red Skies Over Paradise, maar ook de twee voorgangers zijn top. Op Red Skies Over Paradise heeft John Watts de koude oorlog als thema (Cruise Missiles), net als een band als The Sound (Missiles). En net als The Sound was Fischer Z ook populairder in Nederland dan in het thuisland de UK. De stem van John Watts kun je handelen of je vind helemaal niks. Is altijd zo geweest, ook in de jaren 80. Dit is allemaal zeer herkenbaar John Watts en dat komt vooral door de stem en het gitaarspel, beide ook kenmerken van Fischer Z en daarmee vind ik dat je de link met Fischer Z wel gewoon kunt en mag maken.

Ik heb John Watts een aantal jaren geleden nog live gezien, prima concert. Saillant detail was dat hij zelf het voorprogramma deed (akoestisch) en daarna met de band Fischer Z nummers speelde. Het akoestische was leuk voor een paar nummers maar ik was blij dat na de pauze de band erbij kwam. Wel helemaal top om de Fischer Z nummers live te horen, was toch wel een feestje. Het publiek ging ook behoorlijk los dus er zijn toch nog wel liefhebbers van Watts & Co. Verder heb ik wel respect voor de sympathieke Brit want hij houdt het al heel wat jaren vol aan de zijlijn en dat toont ook karakter.

Ik heb de Kong collectie vandaag weer eens uit de kast getrokken. Dit is wel mijn favoriete Kong plaat en het klinkt nog steeds als een klok. Toch wel onvoorstelbaar dat deze Nederlandse band zo weinig punten scoort, ook op deze website. Dit blijft toch wel een zeer bijzondere band met waanzinnige muzikanten en ze hebben zo langzamerhand toch wel een behoorlijk groot repertoir opgebouwd. Het zal niet ieders kopje thee zijn omdat het merendeel van de nummers instrumentaal is maar voor liefhebbers van bands als Porcupine Tree en Ozric Tentacles is dit een aanrader. Porcupine Tree is iets meer rock gericht en Ozric meer space rock, Kong dwarrelt daar wat tussen met af en toe een mela en fusion uitstapje. Freakcontrol blijft een heerlijk album om af en toe weer eens lekker luid te draaien!

Na een aantal jaar weer eens van stal gehaald en ik blijf het toch een prima album vinden. Ik luister er nu wat met andere oren naar dan toen het album uitkwam. Het kan natuurlijk niet op tegen de originele versies maar Forbes doet het eigenlijk best prima, zeker gezien het feit dat hij alle instrumenten zelf heeft ingespeeld. De drumcomputer en de bas moeten natuurlijk geen probleem zijn maar dat geldt niet voor de zang, toetsen en gitaar. En eerlijk is eerlijk, ook dat doet hij prima. Het gitaarwerk is af toe heel bijzonder en erg goed gedaan. Zang en toetsen ook prima, schurkt behoorlijk tegen het origineel aan. Verder geeft hij een iets andere draai aan de nummers maar zonder dat het afbreuk doet aan het nummer zelf, de signatuur van de nummers blijft dicht bij het origineel. Het album is ook een eerbetoon aan zijn overleden zus Wendy. Blijft toch een bijzondere vogel onze Derek, zeker nu hij zijn eigen label ook nog Wendy Bird heeft genoemd.

Vanavond na de luistersessie van Real to Real Cacophony meteen doorgeschakeld naar Empires & Dance. Weer even ouderwetse vibes en kolere wat een album blijft dit toch. This Fear Of Gods is mijn persoonlijke favoriet maar er staan eigenlijk geen slechte nummers op. Je zult als band toch zoiets op je CV hebben staan...

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren