stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Deze weer eens in de speler en na 3 nummers heb ik de remaster weer eruit gehaald en de originele CD weer gedraaid. De remaster CD met bonustracks die door de selectie heen zijn gezet haalt de hele samenhang uit het album en ik kan daar niet naar luisteren. Het bla bla verhaal van Mike Scott dat het album zo had moeten zijn mag hij bewaren voor de liefhebbers. Het origineel zit zo gebeiteld in mijn hersens dat ik niet meer open sta voor een andere versie. Het ligt dus aan mij maar mijn score is gebaseerd op de originele versie, zou ik een score voor de remaster moeten geven dan gaat er een hele punt van af.

Dit album was in 1982 mijn eerste kennismaking met de Cocteau Twins. De hoes viel op en na het beluisteren was ik meteen verkocht. Er was niets wat zo klonk, wel andere bands die erbij in de buurt kwamen, maar niets klonk zoals de Cocteau Twins. Het bijzondere baswerk van Will Heggie wat lekker door blijft lopen en ook de prima (en mooie) manier waarop er gebruik wordt gemaakt van de drumcomputer. Mede door het laatste komt de rest goed naar voren en vallen ook het fraaie gitaarwerk op en natuurlijk de stem van Liz Fraser die hier nog wat onderkoelt klinkt. Prima, want dit album klinkt ook nu, net als toen, nog steeds heerlijk desolaat.

Dit is toch wel mijn favoriete Cocteau Twins album en ik zie nu ook weer dat er op de originele CD meer nummers staan dan op de latere remaster, raar maar waar, want meestal is het andersom. De volle mep voor deze nog steeds fantastische eighties klassieker die nu weer even lekker door de kamer schalt. Lichten uit, stereo lekker luid en laat het weekend maar komen...

stem geplaatst