Valgeir Sigurðsson is niet alleen bekend als componist, maar nog meer als producer van platen van Bonnie 'Prince' Billy, Feist, Nico Muhly, Björk, CocoRosie, Ane Brun en zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Zijn werk als componist is altijd een beetje onderbelicht gebleven en dat is in mijn ogen onterecht. Want als er iemand tegenwoordig zoveel spanning in een compositie weet te leggen, dan is het Sigurðsson wel. Op Architecture of Loss slaagt hij qua spanning bijzonder goed en de plaat werkt vooral goed 's avonds in het donker, buiten moet de temperatuur een beetje koud zijn en je moet alleen zijn. Zet vervolgens een koptelefoon op en laat je meeslepen...
De muziek is op Architecture of Loss kent een uitgebreidere instrumentatie dan het werk van Nils Frahm en het is niet zo minimalistisch als bij landgenoot Ólafur Arnalds: twee muzikanten die de laatste jaren een belangrijke rol spelen in het neo-klassieke genre. In sommige composities is de piano de basis maar het zijn vooral de snaren van de gitaren, violen, cello's en contrabas die op alle mogelijke manieren bespeeld worden en ook de elektronica die door alle snaren doorsijpelt is heel divers.

Het is wachten tot het moment dat deze muziek in een film wordt gebruikt.