Bij Attack and Release leerde ik The Black Keys kennen. Opvolger Brothers vond ik in eerste instantie wat te lang duren maar bood ook, net als A&R, de nodige afwisseling tussen harde en rustige nummers en af en toe een instrumentaaltje. Met dat als vergelijkingsmateriaal valt El Camino me een beetje tegen. De platen daarvoor ken ik (nog steeds) niet.
Van een nummer als Run Right Back word ik wel blij, maar er staan gewoon teveel Run Right Back's op. Het lijkt erop dat ik een beetje verzadigd raak wat The Black Keys betreft.

The Irrepressibles: waar Antony and the Johnsons stoppen, gaan zij verder. Over het vorige album was ik best enthousiast wat ergens wel vreemd is. Want The Irrepressibles is soms behoorlijk kitscherig en 'barok' is nu niet bepaald mijn favoriete kunststroming vanwege de vele pracht en praal.

De voorproefjes die ik dankzij het 'promoteam' te horen kreeg, klonken niet al te veelbelovend. De toevoeging van elektronische bliepjes werd behoorlijk ver doorgezet in singles Arrow en Tears. Maar nadat ik de opener Time Passing hoorde, bleek het allemaal wel mee te vallen. Sterker nog: de elektrische toevoeging klinkt op sommige nummers als een verrijking zoals op New World. To Be laat een ingetogen kant horen en daar kan een geel sterretje worden aangeklikt.

Arrow was dus even wennen, maar dat valt nu wel goed. Dat 'Owiejoowiejoo' heeft wel iets verslavends, al ben ik benieuwd of dat niet een keer irritant wordt. Maar dan Tears... Pfff, gaan we de housebeatjes uit 1995 weer terugkrijgen? Dit had ik toch graag anders willen horen, al weet ik niet of je er dan nog clowns mee aan het huilen krijgt. Gelukkig kunnen we na deze misser nog even bijkomen met tussenstukje The Opening, maar dan volgt The Ship: het tempo gaat nog even flink omhoog maar het nummer zelf is vrij snel afgelopen. Het voelt voor mij niet echt als een afsluiter.

Nu weet ik niet of de band dat ook vond, maar een andere reden om bonustracks toe te voegen aan dit album kan ik niet verzinnen of het moet een oude verkooptruc zijn. De bonustracks - drie bewerkingen van Arrow - voegen dus helemaal niets toe en die gaan nu de prullenbak in. Ik wacht wel totdat ik een gewone versie van het album in de winkel zie.

Het bijzondere aan Field of Reeds zijn de subtiele geluiden en accenten, ik schreef het hier al eerder. Glasgerinkel, het klapwieken van een vogel, het is allemaal met een schrikbare nauwkeurigheid opgenomen en op het studioalbum terechtgekomen. Tja, hoe moet je zo'n album live uit gaan voeren?

Eigenlijk is These New Puritans er nooit in geslaagd om Field of Reeds op een mooie manier te vertalen naar het podium. Ik zag ze op Haldern Pop de spiegeltent leegspelen. Blog Kicking The Habit schreef een paar maanden later dat hetzelfde gebeurde op Crossing Border. Afgelopen september speelde These New Puritans op het Art of Noise festival in Amsterdam. Ook daar werd kennelijk de zaal leeggespeeld, als ik de verhalen moet geloven - het leverde in ieder geval één ster op in een recensie van de Volkskrant.

Ik vraag me dan af: wie is er dan nog geinteresseerd in een liveplaat? Nu hij er toch is, heb ik hem beluisterd. En ja, het harde kabaal bij de concerten, daar is op deze liveregistratie gelukkig niet veel van te merken. Toch vraag ik me af wat de toegevoegde waarde is van deze plaat. Ik zet toch liever het originele studioalbum op omdat daar het gehele eindresultaat beter in balans is. Maar het kan ook te maken hebben met het 'eerste-versie-vind-ik-de-beste-versie-syndroom'.

Een nieuwe Radiohead of solowerk van een van de bandleden: ik word er iedere keer weer blij van. Dat Thom Yorke ook nog met een soloplaat is gekomen dit jaar vind ik verrassend. Had altijd gedacht dat hij na Atoms For Peace vorig jaar zijn ei wel had gelegd, maar dat blijkt dus niet zo te zijn.

The Eraser is nog altijd een behoorlijke plaat waar de nummers vooral live met de band Atoms For Peace geweldig werden uitgevoerd. Hetzelfde geldt voor Amok: de bas van Flea en de ritmes van Mauro Refesco tilden de nummers naar een hoger niveau. De verwachtingen waren hierdoor bij mij van te voren behoorlijk hoog.

Met Tomorrow's Boxes lijkt Yorke het echt in zijn eentje te moeten doen. Dat maakt dat het album het keurmerk '100% Yorke' krijgt, maar het wordt hierdoor wel minder spannend dan je van te voren van een dergelijke release verwacht. Twee uitzonderingen: A Brain In A Bottle en Nows Grows Some vind ik erg mooi! Maar verder kennen overige nummers weinig spanningsopbouw; There Is No Ice (In My Drink) en The Mother Lode zijn ook wel erg repetitief... Een nummer als Interference: tja, ik heb wel eens betere ballads van Thom gehoord.

Nee, dit soort muziek horen we van Thom nu al acht jaar. Dan luister ik liever het nieuwe album van Philip Selway die wel iets anders durfde te doen. Ook Radiohead, dus daar zullen ook een hoop mensen naar luisteren... O wacht, dat is niet de almachtige Thom Yorke...

Dat het niet een album is van het niveau Radiohead: tja, het geheel is meer dan de som der delen zal ik maar zeggen. Al gold dat dus gek genoeg niet voor eerder solowerk.

Een plaat die al twee jaar uit is, maar tot voor kort moeilijk te verkrijgen was in Nederland. Ok, je hebt altijd internet nog, maar het zijn geen leuke financiële grapjes om een cd uit Zweden over te laten komen. Hulde voor het Nederlandse label Kytopia die dit album in Nederland uitbrengt!

Thus:Owls is de band rondom zangeres Erika Angell-Alexandersson en gitarist Simon Angell - inderdaad de gitarist van Patrick Watson die met een tandenborstel de snaren bespeelt. Dankzij Simon Angell krijgt Thus:Owls zijn grillige en spannende rand om de muziek en Erika Angell vult de nummers prachtig in met haar stem. Het vorige album Cardiac Malformations vond ik hierdoor geweldig en op Harbours wordt deze lijn verder doorgezet. De liedjes durven nog dieper te gaan dan op de voorganger: meerdere beluisteringen zorgen ervoor dat je de diverse lagen in de muziek leert ontdekken. Tevens durft Thus:Owls op deze plaat wat meer af te wisselen, want er staan zowaar ook wat rustigere nummers op zoals I Weed The Garden dat van heel intiem heel langzaam naar een hoogtepunt gaat zonder dit ooit te bereiken. Daar staan het driftige Museum en de spannende nummers Island en When They Fight tegenover.

Titelnummer Hot Dreams leek me te vertellen dat dit een zwoele en sexy plaat ging worden. Dat is mooi, na Timber Timbre de afgelopen jaren al een duistere en een spookachtige plaat afleverde. Echter, het gebeurt vaker, de vooruitlopende single is niet helemaal wat je van dit album kunt verwachten. Sterker nog: Curtains!? is weggelopen van voorganger Creep On Creepin' On. Ook The New Tomorrow heeft qua stijl wel wat weg van Black Water. Ergens wel jammer: een heel album in de stijl van het titelnummer Hot Dreams en de titel 'Seksplaat 2014' was nu al beslist.

Taylor Kirk levert voor de derde keer op rij wel een goed album af dat waarschijnlijk nog wel gaat stijgen in de beoordeling - op dit moment 4*. Al zal dit uiteindelijk niet de titelloze plaat uit 2009 gaan overtreffen. Maar dat was moeilijk geweest.