'Earth Mark Two' is Hugo van de Poel en Music for Mammals is zijn solodebuut. Met zijn jeugdvriend Jacco Gardner maakte hij in 2010 al een album onder de naam The Skywalkers.

Music for Mammals wordt omschreven als een 'sixties psych plaat vol lo-fi melodische popliedjes met zowel akoestische- als fuzz-gitaren'. Bij het luisteren naar het album doet de muziek me denken aan het eerder dit jaar verschenen album van Jacco Gardner wat niet zo verwonderlijk is, alleen vind ik het eindresultaat allemaal iets minder pakkend en catchy.

Voorlopig zet ik in op 3,5* en ik ben benieuwd of deze beoordeling in de toekomst omhoog of omlaag gaat.

Piramida was, naar mijn mening, een van de beste albums van het afgelopen jaar. De Deense band Efterklang tourde met dit album op zak een tijdje in een uitgebreide bezetting met ondermeer een orkest.

Verschillen met het Piramida? Geen Dreams Today, in plaats daarvan So, een nummer dat geschreven is gedurende de opnames van Piramida, maar het album niet haalde. Een ander nieuw nummer is Vælv dat aansluit op The Living Year. Het is een klassiek stuk gecomponeerd door Karsten Fundal in opdracht van de band.

Deze plaat is opgenomen in oktober 2012. Het orkest Copenhagen Phil verrijkt de muziek aanzienlijk waardoor het niveau van de muziek, die op Piramida al niet misselijk was, verder omhoog stuwt. Voor de mensen die bij een van hun concerten zijn geweest het afgelopen jaar moet dit een prachtig aandenken zijn.

Asleep in the Back is een album van een band met een lange voorgeschiedenis. Elbow was al tien jaar aan het ploeteren voordat deze plaat verscheen. Nadat zij de opnames hadden voltooid, werden ze gedumpt door hun label, waardoor ze ook nog eens opnieuw konden beginnen...

Gelukkig kennen de heren van Elbow een ongekend doorzettingsvermogen waardoor het uiteindelijk allemaal nog goed is gekomen. Dit album is er een die maar moeilijk het achterste van z'n tong laat zien, maar gelukkig zijn er de singles die een eerste opening bieden. Red, Powder Blue en Newborn laten veel klasse horen, vooral qua teksten.

Geen stompzinnige rijmelarij, integendeel, teksten die je tot de verbeelding spreken. "I'll be the corpse in your bathtub, useless..." Wellicht moeilijk om daar een voorstelling bij te maken, maar het is een krachtige opening die je kunt onthouden.

Helaas is Asleep in the Back niet van begin tot eind van een gelijkwaardig niveau. Met Bitten By The Tailfly en Coming Second vliegen ze qua bombast nog uit de bocht. Dat hebben ze later met Grounds for Divorce een stuk beter gedaan. Toch telt dit album een aantal nummers die tot het beste van de band gerekend mogen worden: naast de genoemde singles de afsluiter Scattered Black and Whites dat nog altijd een publieksfavoriet is.

Vele jaren was Elbow een heel goed bewaard geheim voor liefhebbers van onder meer Coldplay en Radiohead. De eerste drie albums: Asleep in the Back, Cast of Thousands en Leaders of the Free World zijn van uitzonderlijke kwaliteit, maar kregen geen vat op een groot publiek. Toen drie jaar geleden The Seldom Seen Kid verscheen, lukte het opeens wel en kreeg Elbow de ene na de andere prijs.

Voor een deel lag de doorbraak met The Seldom Seen Kid aan dat dat album een stukje toegankelijker was met nummers die wat minder moeilijk in het gehoor liggen; Elbow bleek zelfs een meezinger te kunnen maken met One Day Like This en dat nummer werd zelfs in Nederland een bescheiden hit.

Elbow had met zijn nieuwe album twee dingen kunnen doen. Het succes van The Seldom Seen Kid verder uitbouwen en 'gemakkelijke hits' kunnen schrijven of toch weer teruggaan naar albums daarvoor: subtiele, verfijnde en gedetailleerde popliedjes. Met build a rocket boys! is de laatste optie het geworden met 'nostalgie, jong en binding met omgeving' als thema. Zanger Guy Garvey is namelijk teruggekeerd naar zijn geboorteplaats Bury en werd overvallen door allerlei herinneringen uit zijn jeugd. Zo gaat Jesus is a Rochdale Girl over een oude vriendin die hem op zijn twintigste in leven hield met wat geld en vijfenveertig cd's. Lippy Kids is een ode aan de huidige jeugd waar een oproep in zit om vooral hun idealen na te streven; hetzelfde gevoel had de band zelf twintig jaar geleden. Maar niet alleen de jeugd wordt vertegenwoordigd op de plaat, een reprise van opener The Birds wordt krakend gezongen door John Moseley, een oude pianostemmer.

Elbow grijpt soms ook terug op eerdere nummers: single Neat Little Rows doet denken aan Grounds for Divorce en de schitterende vioolpartijen die het nummer High Ideals ondersteunen, is ooit wel eens uitgeprobeerd met Theme For Munroe Kelly 2004, al is het bij High Ideals het veel beter geslaagd.

Ondanks de zwakkere nummers With Love en Open Arms kan build a rocket boys! op dezelfde hoogte als de overige vier Elbow-klassiekers geplaatst worden. Wel is de plaat gedetailleerder en is er wat meer doorzettingskracht nodig dan bij The Seldom Seen Kid. Niet erg, je krijgt er veel voor terug.

Zeven jaar geleden werd deze plaat al aangekondigd, maar om onduidelijke redenen verschijnt hij nu pas: een b-kantjesverzamelaar van Elbow.
Het doel van deze verzamelaar was om de beste b-kantjes van de band te verzamelen en er tegelijk een mooi geheel van te maken; in deze opzet zijn ze geslaagd. Het album heeft een lome sfeer en dat was ook de opzet; het moest een album worden voor lome/zwoele avonden. Maar toch...

Deze dertien b-kanten - Snowball van het Help!-album uit 2005, de rest van de singles van de vijf albums - geven een mooie inzicht in het feit dat de band ook z'n best doet voor de extraatjes op singles. Helaas zijn deze dertien niet alle b-kanten waardoor er naar mijn gevoel toch een aantal mooie nummers onder de oppervlakte blijven. En dat is toch zonde, want ik denk dat niet iedereen die graag naar Elbow luistert alle b-kanten kent.
Jammer dus dat Vum Garda, About Time, The Crow, Suffer, Stumble, Puckfair, One Thing That Was Bothering Me, Loss, The Good Day, George Lassoes The Moon, Theme From Munroe Kelly, Hotel Istanbul, Our Little Boat, A Regret, Li'l Pissed Charming Tune en Ticker tape er niet opstaan. Wellicht zijn deze genoemde nummers niet allemaal even goed, maar dan had je wel een complete collectie zelfgeschreven nummers van de band gehad die het album niet haalden.

Mijn drie favorieten op dit album zijn The Long War Shuffle, Mc Greggor en Buffalo Ghosts.

Ooit leerde ik Elbow kennen dankzij het nummer Fugitive Motel. Ondanks de hoge kwaliteit van hun albums tien jaar geleden, brak Elbow destijds nooit door bij het grote publiek. Dat moest veranderen toen Elbow de kans kreeg een platendeal te tekenen bij Fiction. Dat label had één voorwaarde: maak een album met nummers die toegankelijker zijn dan daarvoor. Band ging akkoord en zie: The Seldom Seen Kid kwam uit in 2008 en kreeg zowaar veel erkenning en pakte de ene na de andere prijs. Dat succes was deels te danken aan de liedjes die ‘hitgevoeliger’ waren dan alle liedjes van daarvoor. Vooral een nummer als One Day Like This heeft voor de ommekeer. Vrolijkheid bij een concert van Elbow was ooit zoiets als in een clownspak gaan naar een begrafenis, maar dat gevoel was plotsklaps verdwenen. En ja, ook ik stond – ietwat pesterig onder de neus van Guy Garvey – met een vlaggetje te zwaaien in Desmet tijdens One Day Like This. Achteraf nog wel eens gehoord dat de band niet heel blij was met de vlaggetjesactie , maar daar hebben we niets van gemerkt. Want ook tijdens de tour van build a rocket boys! moesten de handjes vaak in de lucht.

Het zal mij niks verbazen dat de gezelligheid die er in Elbow was geslopen een onderwerp was die werd besproken tijdens het maken van dit album. Bovendien, was het leven nog wel zo gezellig? De mannen worden of zijn inmiddels veertig en mannen van die leeftijd krijgen dan toch last van allerlei bijwerkingen in het hoofd die de leeftijd met zich meebrengt. Settelen of toch uit elkaar, het gedoe of de mooie dingen van een gezin, die kwesties brengen ons nu een album waarin daar over wordt gepeinsd. En ja, zo keert een vleugje Elbow oude stijl terug, waarin het bedachtzame, het trage en het stroperige de eerste elementen zijn die opvallen. Alsof we weer tien jaar terug in de tijd zijn.

Stiekem ben ik daar wel blij mee. Elbow zit weer op een koers die voor hen een stuk vertrouwder aanvoelt en hierdoor is het album een stuk persoonlijker geworden: iets wat voor het laatst was gelukt bij het nummer Friend of Ours. Zó intiem als dat nummer is het hier niet, maar het komt bij opener This Blue World wel in de buurt. Thema’s zoals verbroken relaties en drank zijn weer volop aanwezig. Verder kent het album wel een aantal accentverschillen: in Fly Boy Blue de bluesachtige blazers terwijl in Charge de mediterrane strijkers een vertrouwd gevoel geven. Elektronische percussie was tot nu toe wel eens uitgeprobeerd in een paar b-kanten, nu durft Elbow het twee keer aan met Honey Sun en Colour Fields.

Degenen die Elbow altijd een wat saaie band vonden, zullen nu gelijk krijgen. Degenen die Elbow altijd al bewonderden om hun klasse hebben dat echter ook.

Akoestische, intieme uitvoeringen van vier nummers van The Take Off And Landing of Everything plus publieksfavoriet Scattered Black and Whites. (Voorlopig) uitgebracht in de VS op 10" vinyl en download, maar waarom nog niet hier? Eigenlijk verwacht ik hem hier ook nog wel, wellicht iets voor Recordstoreday? Kan er flink gecasht worden.

Persoonlijk maakte Elbow met The Seldom Seen Kid voor mij het album van het afgelopen jaar. Dat het meer mensen wist te raken blijkt wel uit de vele prijzen die ze er mee hebben gewonnen. Het was voor de band dan ook een grote eer om gevraagd te worden of ze mee wilden werken aan een project samen met The BBC Concert Orchestra en met the Radio 3 choir of the year 'Chantage' .
Dit alles heeft op 17 januari van dit jaar plaatsgevonden in Abbey Road studio en het is nog diezelfde maand uitgezonden op BBC Radio 2.
Dit alles is nu uitgebracht in een gelimiteerde box: CD, DVD, foto's en een fraai boekje.

Nu kan je over deze release een dubbel gevoel hebben. Aan de ene kant kun je het idee hebben dat iets wat succesvol is, weer eens wordt 'uitgemolken'. Aan de andere kant had ik dit niet willen missen. Sommige nummers zijn wel degelijk beter geworden dankzij het orkest. Het einde van The Bones of You met het stukje uit Summertime, de finale van The Loneliness of a Tower Crane Driver en afsluiter Friend of Ours met de hoorn aan het einde, het zijn haast ontroerende momenten. Een nummer als Mirrorball schurkt wat meer tegen het origineel op de studioplaat aan, dus het is niet per se voor elk nummer een hele vooruitgang. Maar voor de mensen die de studioplaat erg mooi vinden is het een aanrader om dit ook te gaan beluisteren.

Emiliana Torrini omschrijft haar muziek graag als 'ondefinieerbaar' en met die omschrijving kon ik tot nu toe altijd in mee. Als ik haar eerste twee albums niet meeneem en haar oeuvre beluister vanaf Love in the Time of Science, dan hebben we al een hoop muziekstijlen voor de kiezen gehad. Eigenlijk heeft ze me met elk album weten te verrassen.

Torrini heeft opnieuw een lange pauze genomen voordat ze met een nieuw album kwam: even lekker een paar jaartjes moederen vond ze belangrijker. Met Tookah lijkt er nu een soort berusting te zijn gekomen. Ze laat nu vooral horen wat ze goed kan en dat is met name de triphopstijl van Love in the Time... Voor het eerst heb ik echt het gevoel vanaf het begin naar een typisch Torrinialbum te luisteren: haar stem was altijd al kenmerkend, maar muzikaal nu dus ook.
Eerste single Speed of Dark vind ik het meest overtuigend klinken, andere nummers zoals Caterpillar klinken me toch iets te vlak om echt door gegrepen te worden. Hierdoor bekruipt mij het gevoel dat dit geen album gaat worden die me echt gaat raken, in tegenstelling tot haar drie voorgangers.

Een mooi overzicht van wat Erased Tapes de afgelopen twee jaar heeft uitgebracht. Alleen het nummer That I Am van Greg Gives Peter Space is echt nieuw.

Een overzicht van wat er afgelopen jaar is verschenen op Erased Tapes. Kwam uit op nieuwjaarsdag en dat lijkt inmiddels een traditie te worden.
Het nummer van Douglas Dare en de remix door Rival Consoles van Four zijn de enige twee nieuwe nummers. Verder een aangename mix van neo-klassieke en elektronische muziek, iets wat we van Erased Tapes wel gewend zijn.