Dat gevoel van vergane glorie overheerse voor mij bij Abbath meer dan op deze. Daar hoor ik een Muzikant die krampachtig voort borduurd op het succes van zijn oude band. Hier hoor ik een band die weer de muziek maakt die ze zelf willen maken, zonder dat er een ego in de band krampachtig de ingezette koers voort wil zetten. Ik vind dit een heerlijk eerbetoon aan de Inmortal van midden jaren 90, ik snap jullie gevoel ook wel, maar mijn liefde voor oldschool black metal heeft toch de overhand. Voor mij is dit één van de toppers van afgelopen jaar.

Infant Annihilator heeft me om één of andere reden nooit zo kunnen boeien als veel andere (tech)death bands. Dit komt voor een groot deel omdat ik de diversiteit binnen de afzonderlijke nummers wat beperkt vind. Daar komt bij dat ik bij deze plaat zeker de productie echt wat aan de dunne kant vind. Het had allemaal wat vetter en voller gemogen van mij. Het is ook weer niet heel erg slecht. Het is echt genieten geblazen bij het horen van die monsterlijk snelle blasts en de grote hoeveelheid lekkere riffs die om je oren gesmeten worden. Het grootste makken vind ik echter de lengte van de platen. Wanneer een plaat een uur duurt dan heb ik echte behoefte aan meer diversiteit,

Wasted Years?