Ik was er hevig verbaasd over dat ik er pas véél en véél later achter kwam dat dit nummer niet van hen zelf was. De plaat was toen al zeker tien jaar uit. De eerlijkheid gebied mij ook te zeggen dat ik gisteren, toen ik james_cameron quotte, pas voor het eerst het origineel beluisterd heb (via YouTube). De Machine Head versie verschilt niet zo veel, hij is wat strakker maar das ook alles.

Het blijft verder een waar meesterwerk, ik kan geen enkel minpunt noemen van deze plaat, werkelijk alles, maar dan ook alles klopt aan deze plaat. Perfectie bestaat niet, maar Machine Head kwam hier akelig dicht in de buurt.

Ik ben een beetje bang dat de meeste mensen deze plaat slecht wíllen vinden. Decibel gaf een vernietigende recentie en de rest volgde gedwee. Het lijkt wel of veel journalisten deze plaat slecht willen vinden, en derhalve niet geheel objectief zijn (dat is ten minste het gevoel wat ik krijg). Ik vind het helemaal geen slechte plaat, oké het is geen Burn my eyes, het is geen Blackening. Ik vind het aan de andere kant ook zeker niet het allerslechtste van Machine Head (die eer laat ik aan Supercharger).
Wat me als eerste opvalt aan deze plaat is het heerlijke vette geluid, een lekker no-nonsense in your face productie. Het song materiaal is simpeler dan we gewend zijn en neigt inderdaad wat meer richting 'the burning red' het heeft een beetje een nu-metal vibe, maar is toch vooral onmiskenbaar Machine Head. Over het geheel genomen vind ik hem lekker weg beuken, en schopt het weer geregeld kont! Niet van dat niveau, maar de plaat doet me geregeld denken aan the more things change...!
De rappende Rob Flynn is mij niet (negatief) opgevallen, maar ik heb de plaat ook pas twee keer geluisterd. Ook hoor ik geen enorme Dropkick Murphy's invloeden of nu-metal dingen, van alles wel een beetje hoor, dat wel, maar ik hoor vooral veel Machine Head. Nu ik er zo over denk hoor ik vooral Machine Head die duidelijk een andere weg aan het zoeken is en daar wat mij betreft redelijk in slaagt. Wat mij wel héél erg stoort is het simplisme in de teksten, dat lijken soms wel sinterklaas rijmpjes.
Al met al kan ik me voorstellen dat men het geen topper vind, het lijkt me ook geen klassieker in wording (zoals the Blackening of Burn my Eyes), maar om de plaat nu zo af te fikken dat vind ik wel wat overdreven. Ik heb voor alsnog geen spijt van de pre-order,en denk dat ik me hier best mee ga vermaken.

na Positieve verhalen gehoord te hebben ben ik deze gaan luisteren, had ik dat maar niet gedaan. Ik heb het net 1 nummer volgehouden, wat een drama is dit zeg. Als iemand mij kan overtuigen dat de rest wel memorabele is dan hou ik me aanbevolen. Om hem te waarderen op MuM zal ik hem morgen twee keer luisteren, maar wel met gezonde tegenzin!
Maar Eddie, wat vind je er dan zo slecht aan? Nou wat dacht je van de productie (waarom overheersen die drums zo) de zwakke riffs met meer focus voor snelheid dan voor kwaliteit en als laatste de zanger; daar ga ik niet eens woorden aan vuil maken.

Over het algemeen vind ik de plaat niet zo tegenvallen als waar ik bang voor was. Ik blijf de sound op sommige nummers wel wat ‘on-Mardukkerig’ vinden. Zoals ik al zei ik vind sommige nummers erg Satyricon-achtig. Marduk weet echter zo verdomd goed hoe ze black metal moeten maken dat dit ook weer niet heel erg stoort. Zeker niet de beste Marduk plaat, maar ook zeker geen slechte plaat.

Helemaal mee eens, ik vind de plaat erg sterk openen maar bij ‘Junkie’ zakt het niveau voor mij erg in. Om pas bij ‘Soldier On’ de draad weer op ge pakken. Ook killing time vind ik (met name tekstueel) wat zwakker. Naar het einde van de plaat wordt hij gelukkig weer sterker en sluit hij met ‘We’ll be back’ af met Megadeth zoals ik Megadeth het liefste hoor!

Ik was in het begin niet zo heel enthousiast, maar na een half jaar heb ik hem toch aangeschaft. Op een bepaalde manier blijft het lekker hangen en werkt de plaat verslavend. Het is allemaal geen hoogstaande metal, maar het zit verdomd goed in elkaar. Je hoort gewoon waarom Metallica tot de grootste der aarde behoren, ook een mindere plaat blijft gewoon lekker hangen en verveeld niet echt. Het enige wat me een beetje stoort is het feit dat ze er twee cds van hebben genaakt. Had het dan of in twee keer uitgebracht, of op 1 cd geperst

Dat laat geen enkele twijfel inderdaad.

Heerlijke sfeervolle blackmetal plaat zoals die al 100-en keren eerder gemaakr is. Het knappe aan deze plaat is dat het allemaal wél heel erg bekend klinkt, maar niet dertien in een dozijn. Het is afwisselend genoeg om te blijven boeien, ook zit er binnen de songs voldoende afwisseling om het zaakje boeiend te houden. Motherwood houd een beetje het midden tussen de oude Emperor en Burzum. Gek genoeg vind ik het qua song opbouw erg veel van de oude Opeth weg hebben (Orchid/Morningrise era) niet qua stijl maar qua opbouw van de nummers. Wellicht één van de onverwachte uitschieters van 2017!

Grappig hoe dezelfde plaat zo verschillende geïnterpreteerd wordt. Ik mis juist alle creativiteit, en hoor alleen maar standaard 90’s rock, het klinkt mij allemaal vrij inspiratieloos en voorspelbaar. Ik vind het ook niet slecht, begrijp me niet verkeerd, maar ik ken zoveel betere Crue platen.

Ik denk daar echt anders over, maar dit is niet de site om daar de discussie over te voeren lijkt me