Pfff ik heb het een aantal jaar voor me uitgeschoven, maar vandaag ben ik dan toch serieus aan deze plaat begonnen. Wat een kluif zeg. Ik had hem al een poos in huis liggen maar eigenlijk nooit gedraaid, ja, een keer op de achtergrond tijdens een verjaardag.
Vooralsnog kan ik geen enkel positief woord over deze plaat kwijt. Ik vind het een drama om naar te luisteren. Hoe intellectueel het ook allemaal bedoeld is, en hoe knap het muzikaal het allemaal is, ik hoor een plaat vol zeurderige deuntjes, waarin alle beperkingen van Opeth heel goed tot hun recht komen. Mikael Åkerfeldt vind ik een beperkte zanger, met een zeer beperkt (clean)bereik, dat vindt ik binnen de Metal niet zo'n probleem (Lemmy heeft ook niet echt een bereik van 7 octaven), maar binnen dit genre verwacht ik wel wat meer van een zanger.
Opeth is met deze plaat voor mij een band geworden van 'vroeger'.
Ongetwijfeld zullen er hele volksstammen voor warm lopen, maar aan Eddie is het niet besteed.