ieder zijn mening hoor, laat ik dat voorop stellen. Maar dit snap ik echt totaal niet. Painkiller ramt vlamt en beukt toch alle kanten op, elk nummer heeft een eigen identiteit, klopt als een bus. De zanglijnen kloppen daadwerkelijk perfect, productioneel komt het album dicht bij het perfect album in de buurt. Painkiller is zo'n album dat elke recht geaarde metal fan in mijn ogen niet slecht kán vinden (maar dat is mijn mening, ik wil niemand tegen het zere been schoppen). Dan Demolition, een album waarbij juist het drum geluid me negatief opvalt, het is Priest geen Ministry of Nine inch Nails! Te veel effecten op de vocalen, te slappe riffs (met ook weer te veel effecten) en overal een heerlijk natte krant geluid. Dit album klinkt in mijn oren meer als een industrial versie van Priest.

Ieder zijn mening hoor, en meestal ben ik het ook niet eens met je kritiek maar, dat is het mooie van leven in noord-west europa , dat mag hier gewoon en daar zal ik nooit over zeuren. Maar Painkiller vermoeiend noemen, en zelfs als een van de mindere Priest albums bestempelen. Dan moet Eddie echt in gaan grijpen

hier vat je toch heel aardig mijn gevoel bij deze plaat samen. Ik ben er inmiddels wel achter dat deze zich probleemloos kan meten met het werk van eind jaren 70/begin jaren 80. Roept deze plaat hetzelfde gevoel op dan? ja, en nee. Muzikaal gezien klinkt het zoveel beter, het geluid is beter ik hou meer van de stem van Rob heden ten dage dan van de jonge Rob. De nummer liggen qua stijl niet zo ver uit de buurt van het oude werk. Alleen heeft deze plaat nog geen enkele nostaligische waarde voor me. Ik heb geen herinneringen aan deze hoe ik met een cassette radio met Priest en Maiden de hele zomer door kwam bijvoorbeeld. Verslavend is deze overigens wel.