(ver)Korte samenvatting van mijn recensie op www.progwereld.org

De muziek die Vital Element maakt is eigenlijk eenvoudig te omschrijven. Sfeervolle gitaarrock met knipoogjes naar post-rock. De vergelijking met een andere band die vaak bij mij opkomt is Enochian Theory. Dit komt gedeeltelijk door de gitaar georiënteerde benadering van de muziek, maar ook vanwege de akoestische elementen, de met regelmaat vergelijkende zang tussen die van Vital Element’s Patrick Siffels en die van Ben Harris-Hayes, de soms wat donker aandoende programmering, de sferische aanpak en ga nog maar even door. Ook wisselt Vital Element net als Enochian Theory regelmatig een rustige benadering van de muziek af met ruige momenten, hoewel die stevige momenten bij Vital Element nooit echt naar een ‘metal’ benadering gaan, wat Enochian Theory juist wel doet. Gezapigheid ligt daardoor ook wat op de loer in de muziek van Vital Element, want echte power of agressiviteit ontbreekt zo hier en daar. Een mooi voorbeeld kan je vinden in de titelsong, waar ik de climax van het nummer na de vierde minuut wel wat pittiger had willen horen.

De stem van Patrick Siffels is zeker niet verkeerd maar moet je wel liggen. Hij zingt met gevoel en zuiver, maar er ontbreekt wat variatie. Ik heb het idee dat met de nodige zanglessen meer van hem te verwachten is, want hij heeft wel een uniek stemgeluid. De cd is door de band zelf geproduceerd en daar hoeven de heren zich niet voor te schamen, want die is prima in orde.

Opmerkelijk hoe hoog deze cd tot nu toe scoort en hoe enthousiast iedereen is over deze nieuwe Ghost Mile. Hij ligt hier nu een week ter recensie, maar ik vind de cd nog niet van het niveau dat de cd helemaal de hemel in geschreven moet worden. Ik durf mijzelf een kenner van de band te noemen aangezien ik de band vanaf het eerste uur volg, maar ik vind dat Estrin op dit album wel iets nadrukkelijker in de mix mag liggen. De zang ligt voor mijn gevoel wat te diep in de muziek, waardoor de synts en gitaren juist iets gaan overheersen. Ook steekt er tot nu toe geen enkel nummer bovenuit, dat was op de vorige albums nog wel eens anders. Daar staan per album 1 of 2 ijzersterke en memorabele nummers op en voor mijn gevoel is dat na twee luisterbeurten op Ghost Mile niet zo. Maar verder is dit wederom geen slechte plaat (die heeft Voyager nog nooit gemaakt) en moet het wellicht nog wat meer groeien. De cd krijgt sowieso nog wat meer luisterbeurten voordat ik mijn definitieve oordeel geef. De ontwikkeling van de band is ten opzichte van V niet heel bijzonder, de djent en balstbeats zijn wel wat nadrukkelijker aanwezig dan op de voorganger(s). Met het cijfer wacht ik nog even...