Er zijn altijd van die bands waar je aan voorbij gaat. Zo’n band is Galahad voor mij geweest, geheel ten onrechte bleek de laatste weken, want dit album is echt een dijk van een plaat. Eigenlijk wel vreemd, want dit is een band met een duidelijke “neo” inslag, dat kan je nog steeds goed horen, maar toch is het allemaal langs mij heen gegaan. Maar aangezien ik prog/symfo heb leren kennen via “neo’ prog, zou je kunnen verwachten dat ik dit wel eens eerder gehoord zou hebben. Maar dat is dus niet zo, ook al ken ik de naam Galahad al zeker 10 jaar, maar op één of andere manier heb ik het altijd links laten liggen. Stom, stom, stom, maar fouten zijn er om goed te maken, dus heb ik mij nu vol overgave gestort op dit album.

Maar alles klopt wel zo’n beetje aan Empires never last. Het album begint lieflijk met een koortje, wat abrupt word afgebroken door een muur van geluid, en een waanzinnige die er door heen zingt, maar het vervolgt met een heerlijke gitaar riff en strakke drums. Hier is in mijn opinie al te horen dat er soms bepaalde “dance” technieken worden gebruikt, die normaal niet in de neo prog gebruikt worden

Termination is daarna een echt lekker bruut nummer, voornamelijk door het heerlijke gitaar ritme wat de spanning hoog houdt. Vooral hier toont de zanger zijn diversiteit, waar hij verschillende toonhoogtes feilloos weet te brengen. Lekker verslavend deuntje door het nummer heen.

I could be god begint met een geweldig “dance” achtige melodie. Dit komt telkens weer terug in het nummer, gemengd met perfecte gitaren, drums en synths. De zanger klinkt lekker scherp, eigenlijk klopt alles wel aan dit nummer. Lekker gevarieerd, met soms een duidelijke knipoog naar bijv. Miseplaced Childhood van Marillion. Ook het gebruik van een kerkorgel wordt hier niet in geschuwd. Wat kan dat soms heerlijk klinken, ook al is het een veelgebruikt instrument, vooral in de symfo. Al met al het beste nummer van het album.

Sidewinder is een langzaam “indraaiend” en rockend nummer. Na anderhalf minuut gaat het volume iets omhoog en spuit dan je boxen uit, enorm lekker. Weer een moderne beat eronder, eigenlijk heel eenvoudig, maar briljant gekozen, het klinkt eens iets anders dan het normale voorspelbare neo geluid. Vooral de sferische toetsen springen er uit. Jammer dat Bush langs moet komen, niet echt een verrijking van het nummer in tegenstelling tot Martin Luther King, die in het nummer hiervoor zijn speech laat horen.

Memories of an african Twin begint met akoestische gitaren, maar wordt vrij snel vervangen door elektrische gitaren. Lekkere solo, en hier komt het kerkorgel weer om de hoek kijken, en zelfs een klaversimbel. Instrumentaal nummer en zeker niet onplezierig.

Empires never last begint met een heerlijke bass melodie, lekker stevige gitaren, subliem gewoon. Gewoon een belevenis dit nummer, heerlijke zang, instrumenten, komt net onder “I could be god”, maar scheelt niet veel.

“This life could be the last” is een wat toegankelijker nummer, lekker refrein, waardig slot van dit album.

Nadat ik dit dus aan heb mogen horen, ben ik maar snel naar de Plato gehaast, maar helaas; volgens deze winkel zijn de andere albums moeilijk te verkrijgen. Ze zullen het onderste uit de kan halen, maar de verkoper was hier erg negatief over om nog exemplaren te bemachtigen, al heb ik het in het verleden wel eens meegemaakt dat ze na een maand alsnog bellen dat ze een album hebben gevonden. Afwachten dus. Wellicht hebben jullie nog tips?

Mijn recensie op Progwereld.

Ik ben opnieuw stevig onder de indruk van de nieuwe Gazpacho. Wat een belevenis. Het verenigt een aantal aspecten in progressieve rock die ik geweldig vind. Dat zijn de (bijna Gregoriaanse) kerkkoren, de kerkorgels, de dynamiek, toetsen, viool/cello, gitaarsolo’s en mysterieuze zang. Dat pakket was ik al van de band gewend natuurlijk, ik volg de band sinds het weergaloze “Night”. Toch verbaas ik mij over het feit dat de band altijd een onderhuidse spanning weet te behouden. Ik kan mij ook niet vinden in de opmerking dat sommigen de band saai vinden, maar ieder zijn smaak natuurlijk.

Het album begint groots en epic met Space Cowboy, de band brengt je daarna in een rustige fase om af te sluiten met het meeslepende Sapien, wat een rollercoaster is. Het (emotionele) Gazpacho plaatje van weleer klopt weer helemaal. Wat opvalt aan dit album is (ten opzichte van de fragmentarische aspecten van "Molok" en "Soyuz") dat de interrupties naadloos zijn aangebracht. De band is opnieuw heer en meester in het “stop en hervat met een goddelijke passage” (14:50 Space Cowboy), wat op Night ook één van de aantrekkelijke pluspunten was. Het lijken speelse en onschuldige toepassingen maar brengen mij in extase en geven mij een euforisch en gelukzalig gevoel.

Er is veel aandacht besteed aan de productie. Denk daarbij aan de zang van Jan Henrik Ohme in de track Fireworker. Geniaal. Maar ook de dynamiek die ontstaat in je oortjes tijdens Antique. De heerlijke piano in Hourglass en natuurlijk een geniale mix van diverse muziekstromingen. Al met als zijn er veel geniale toevoegingen en daardoor bestaat de kans dat een productie te vol raakt. Dat is hier in mijn optiek voortreffelijk afgewogen. De productie doet mij bijvoorbeeld ook aan een fase van Marillion denken (Sapien rondom 7:50), prachtig. Kippevel.

Ik heb een lange tijd niet meer een uitvoerige analyse geschreven op Musicmeter maar vond het in dit geval gerechtvaardigd. Bij slechts 2 of 3 luisterbeurten verdient dit in mijn optiek gelijk al de vijf punten maar de ervaring toont aan dat ik ga beginnen met een 4,5. Vooral het middenstuk (Hourglass, Fireworker, Antique) moeten nog wat beter vallen, of in ieder geval op waarde geschat worden voor de volle vijf punten.

Recensie op Progwereld! Giant Sky – Giant Sky 2 – Progwereld