Nou hier komt die dan toch maar, dit kon niet wachten;

Tot voor kort moesten wij Nederlanders ons over het algemeen wenden tot Arjen Lucassen’s Ayreon om een goed stukje Rock opera te horen. Ik denk, als fan van Lucassen, dat we van dat idee nu wel afscheid van kunnen nemen met dit project, ook al is het iets minder gevarieerd dan Ayreon, waar meer folk en ambient invloeden zijn verwerkt. Daarnaast heeft Lucassen natuurlijk nog nooit met een orkest gewerkt.
Maar Jezus, wat is dit goed zeg! In eerste instantie eerst gedownload, maar ik heb het twee keer geluisterd, en toen móest ik naar de Plato, mijn favoriete leverancier van cd’s uit mijn genre. En ja, gelukkig stond daar een legitiem exemplaar van dit voortreffelijke album. Ik heb het nu ongeveer 4 keer gehoord en elke keer wordt het beter. Waanzinnig, wat zet iedereen hier een topprestatie neer, zowel het US orkest, de gastmuzikanten, als de band Xystus. Zelfs een band als Nightwish kan hier (orkestueel) een puntje aan zuigen. Bands als Edenbridge, Nightwish, etc verbleken in mijn ogen hier als het gaat over intensiteit van de muziek, productie en mastering van cd’s

Het orkest levert echt topwerk af. Alles klinkt helder, spannend, het doet allemaal een beetje aan als goed gecomponeerde film muziek, met fragmenten waar je in je gedachten voorstelt dat grote aantallen mensen zich in een rij verplaatsen. Een leger wat zich klaar maakt voor oorlog. De metal in dit album is erg subtiel verwerkt, in die zin dat de moderne instrumenten als gitaar, bas, keys en drums in mijn ogen ondergeschikt zijn gemaakt aan het orkest. Dit zullen zelfs mensen die van klassieke muziek houden nog mooi vinden denk ik, op die verschrikkelijke “grunts” na dan. Overigens komen die op zich goed uitgevoerde (George Oostbroek) grunts niet heel veel voor in het album., zodat het voor mij zelfs nog aanvaardbaar is.

1 minpuntje, waardoor dit album, (tezamen met de grunts) geen 5 punten krijgt, is toch de zang van Bas Dolmans. Over het algemeen zingt hij goed, al komen er veel momenten voor dat hij de hoogste tonen net niet kan halen. Dit is soms toch goed te horen en waardoor het regelmatig opvalt dat hij net iets te kort komt voor de perfecte toon. Ik zou zeggen dat het té vaak op het randje is van aanvaardbaar. Maar daar tegenover staan soms goede duetten met de dames; Simone Simons en Michelle Splietelhof, die een mega prestatie leveren op dit album.

Als er een “single versie” van het album gekozen zou moeten worden, dan zou dat Forever Bound zijn, een heerlijk nummer, met een modern intro, maar wat redelijk toegankelijk klinkt, maar toch ook wel weer speciaal is.

Zo op de valreep schiet dit album naar de nummer 1 positie van 2008.