1e Luisterbeurt;……Weg ermee! (zoals Hans Teeuwen in één van zijn bekende cabaret programma’s zegt. Volgens mij is het “Dat Dan Weer Wel” )
2e Luisterbeurt; Tjeuuuh, wat horen de liefhebbers hier nu eigenlijk in? Beetje eentonige bak met muziek..
3e Luisterbeurt; Hmmmmm toch wel aardig, al klinkt die zanger vrij beperkt.
4e Luisterbeurt; Hé.....! vooral het tweede gedeelte is toch wel aardig
5e Luisterbeurt; Toch hoor ik wel meer aardige dingen hoor! Hebben ze dan toch gelijk?
6e Luisterbeurt; Ja, nu begint het bij mij ook……

Nou, dan heb ik het belangrijkste wel gezegd. Met andere woorden; dit album veroverd niet gelijk je hart.

Tjonge, het duurde bij mij even….

Maar aangezien een paar “mede” progliefhebbers het hier het nu al een paar keer erg positief gehad hebben over dit album, moest ik het toch een keer checken. Ik kende de naam Fates Warning natuurlijk wel, maar ik ben volgens mij nooit bewust met deze band in aanraking gekomen.
Ik ben het eens met Metal-D78. Dit is vooral een plaat voor de hoofdtelefoon, én, wat ik toch wel wil aandragen; dit album moet haast wel in zijn geheel beluisterd worden, voor je razend enthousiast kan raken.

Maar goed, ik zal mij verder even verklaren. Ik begon objectief hmmm, veelbesproken term de laatste tijd, vooral hier op het forum) te luisteren, aangezien ik FoW dus nog nooit bewust geluisterd had. In eerste instantie kon ik niet echt warm draaien voor dit album. Vooral het eerste gedeelte klonk in mijn oren eentonig, weinig inspirerend, verveeld. In de eerste luisterbeurten hielp wat mij betreft de zanger ook niet mee aan een grandioze ervaring van dit album. Vooral voor hem geldt de term "eentonig", en ook na een aantal luisterbeurten vind ik dat eigenlijk nog steeds.
Wellicht voor de kenners; is dit voor hem een hoogtepunt? Want ondanks dat hij niet echt een heel beroerde stem heeft, klinkt het allemaal niet divers, gevarieerd.

Pas vanaf act V komt het voor mij allemaal een beetje los, met in act VI een gitaarloopje die mij op één of andere manier heel bekend in de oren klinkt, maar die ik nog steeds niet kan thuisbrengen. Maar het klinkt goed, dat is wat mij betreft een feit.
In act VIII komt er echt heerlijk pianospel naar boven waar lekker kort en direct wordt getoetst met later in het het nummer op de zelfde manier een akoestische gitaar. Waanzinnig!!!
In act IX wordt het allemaal iets melodieuzer en komt er een meer dan gemiddeld gitaarsolo aan bod. Act X bouwt een beetje duister op naar act XI, wat in mijn optiek een nummer is dat iets spannender wordt wanneer de zanger een beetje meer variatie brengt in zijn zang.
En de laatste, act XII, het beste bewaar je tot het laatst; is zo ongelooflijk goed, het is echt een afknapper dat het daarna gewoon over is…..