Zonder specifieke details te verraden, dit is echt een meesterwerk. Prachtig in alle aspecten. Een herkenbare Marillion stijl aangevuld met nieuwe, smaakvolle en moderne twisten die vakkundig in de boeiende composities worden verweven. Veel pianowerk van Kelly wat het enigszins verrassend maakt. En voor de mensen die smachten naar een nieuwe Marbles, Misplaced Childhood, Seasons End, Brave, AoS; wees gerust, jullie dromen komen uit. De tijd zal het leren of het dé Magnum Opus van Marillion wordt, maar goed is Fear zeker. Het staat nu al op een 4.5 en gaat ongetwijfeld naar een 5. Genieten!

Ok, het was alleen een enorme lap tekst en ik wist niet of dat wel gewaardeerd zou worden

Goed, dan komt'ie;

In een creatieve bui heb ik mijzelf maar eens toegelegd tot het schrijven van een recensie van “Hapinness is the road” van Marillion. Ik ben echt een beetje onder de indruk van dit album, ook al kent het niet alleen sterke songs, ook wat mindere tracks komen aan bod.

“Dreamy street” begint sluimerend met mooi rustig pianospel. Mooi nummer om het album te beginnen, neigt wel een beetje naar “saai.”

“This train is my life” doet mij sterk denken aan het album “afraid of Sunlight”. In één woord prachtig en wordt volgens mij ongetwijfeld een “live” nummer tijdens de komende tour. Mooie gitaarsolo van Rothery.

Het einde van “This train” glijd langzaam over in de naam van de 1e disc: “Essence”. Dit is een nummer waarmee ze een weg inslaan die ze wat mij betreft nog niet eerder ingeslagen zijn. Het is een sterk melodieus en harmonieus nummer wat op het laatst wat meer bombastisch wordt. Goed te horen dat ze ook zoiets kunnen maken.

De eerste cd is dus een concept album, waardoor voorgaand nummer weer overgaat in “Wrapped up in time”, wat een rustig nummer is, mooi ingetogen maar wel met intense schoonheid gecomponeerd.

En dan “liguidity”! Een langzaam opbouwend instrumentaal pianospel van Mark Kelly, prachtig begeleid door gitaarspel van Rothery. Jezus, wat zijn deze twee minuten intens prachtig. Als dit tijdens mijn crematie gespeeld wordt als ik de grond in zak, dan krijg ik alsnog een brok in mijn keel. (Maar laat het nog maar even wachten, want dan kan ik nog optimaal genieten van dit album.

“Nothing fills the hole" begint met zang van Hogarth dat verdraaid is tot een koor in een kapel en wat daarna overgaat in een vlot uptempo stuk wat weer vervolgd word door een rustig einde van de song.

“Woke up” is een rockend nummer waarin het gitaarspel van Rothery mij een beetje doet denken aan het geluid van Charlie Burchill van de Simple Minds. Eigenlijk, als je de zang van Hogarth zou vervangen door dat van Jim Kerr, dan zou dit zo een nummer van de Simple Minds kunnen zijn. Al of niet een compliment, dat laat ik in het midden.

“Trap the Spark” is een wereldschoon vervolg, met een geweldig één tweetje tussen met name Rothery en Kelly. Prachtige piano, in het begin nog een bescheiden gitaargeluid en ook Hogart overtreft zichzelf hier weer met zijn gouden strotje.

“A state of Mind” refereert weer een beetje naar Marbles, begint ingetogen, bouwt zich netjes op, goed, maar zeker niet het beste van het album.

En dan; “Happiness is the Road”. Echt het hoogtepunt van de hele cd, zowel over cd “Essence” als eigenlijk het hele album. Enigszins nieuw voor de band, met wat orkestrale stukken, anders gezegd; een geluid wat ik niet van ze gewend ben, of ik kan geen vergelijkbaar nummer voorleggen. Ook is dit volgens de band één van de hoogtepunten van de cd. Geniale tekst, vol gevoel, zeker als je het verhaal achter de tekst leest;
http://www.new-frontiers.nl/2008/0908/1009.html#18
Wat mij betreft kan deze track uitgroeien tot één van Marillion’s beste klassiekers, tezamen met Easter, Splintering heart en bijvoorbeeld Neverland. (En dan doe ik er nog een paar tekort, maar dit terzake)


En dan hebben we “Half empty jam”;
Hoe goed de tekst ook is van het voorafgaande nummer, hoe beroerd is de tekst van dit nummer. Ok, het sluit aan bij Happiness is the road, maar om nog 50 keer te zingen: “I use to be half empty, now I’m half full, is mij weer iets te gortig. Wellicht zie ik het licht dan niet wat de tekst betreft, qua muziek kan mij dit nummer ook niet bekoren. Marillion heeft wel vaker van die chaotische nummers die mij soms niet raken. Minste nummer van cd 1, enigszins jammer dat het daarmee afsluit.

Dan gaan we over in de tweede cd;

“Thunder Fly” is een nummer waar ik wat gemengde gevoelens bij heb. Ik ben er eigenlijk nog niet helemaal uit, wat het wordt. Een nummer met duidelijke “Beach Boys” invloeden. Vooral in het begin stoor ik mij een beetje aan de enorme muur van geluid wat in mijn ogen niet geheel harmonieus is, maar vooral de tweede helft ontwikkelt zich echter wel weer mooi, met vooral een lekkere ouderwetse solo van Rothery.

“The man van planet Marzipan” begint met een aanstekelijk mooi deuntje van de synths van Kelly. Over de gehele linie komen die synths weer mooi terug in dit nummer. Een van de betere nummers van cd 2. Ook weer een nummer waar een nieuwe weg is ingeslagen, maar toch komen er herkenbare items van vorige albums in voor.

In "Asylum Satelite" zit gitaarspel wat je moet aanstaan of wat juist het tegenovergestelde bereikt. Er zit een rare "vibe" in wat mij niet geheel aanstaat, maar ik moet zeggen dat het wel een mooi nummer is, ook al heeft het de neiging een beetje gezapig te worden. Na een dikke 4 en een halve minuut krijgt het een wonderschoon stuk, maar vervolgt dat kenmerkende gitaargeluid weer. Naarmate je het nummer vaker hoort gaat het mij meer tegenstaan dan ik eigenlijk wil….

“Trow me out” is een mooi opgebouwd nummer, zit goed in elkaar, met op het einde een koor wat mooi verweven is in de track. Niet opvallend, gewoon goed dit nummer.

“Half the World” is een nummer wat mij even weer deed denken aan “Cannibal surf babe” wat op Afraid of sunlight staat, het is alleen veel beter geslaagd. Het is een toegankelijk nummer maar door de voor Marillion ongebruikelijke sound is het toch aparte gimmick op deze schijf.

“Older than me” is weer een briljantje. Prachtig nummer met nadruk op gebruik van klokkenspel waarvan mij de naam van even niet te binnen schiet. Ook weer heerlijk te beluisteren met je hoofdtelefoon op.

"Whatever is wrong with you" is een mooi “poppy” rockend nummer met aanstekelijk deuntje, hoog meezinggehalte, en na het bekijken van de videoclips op you tube gaat dit nummer meer aanstaan dan je zou verwachten.

Especially true is een weer een nummer wat het live heel goed zal doen. Met een nadrukkelijke rol voor Rothery wat mij betreft

“Real tears for sale” begint met Hogarth die zingt; “such a pretty girl” wat mij telkens weer doet denken aan meesterwerk “Brave” , al doet het nummer overigens absoluut niet denken aan de muziek van dat album. De song heeft een ingetogen tussenstuk wat erg mooi is. Gebruik van orkestrale momenten. Prima nummer om mee af te sluiten.

Eindconclussie;

Met name Mark Kelly levert op dit album een topprestatie. Verder klinkt de band in de meeste nummers harmonieus en uitermate op elkaar ingespeeld. Rothery heeft op zich niet zo heel veel nadrukkelijke solo’s, maar is wel zeer aanwezig op het album. Vooral de diversiteit (net als Kelly) bewijst toch wel dat we hier te maken hebben met een geniaal getalenteerde gitarist. Ik denk dat hij in de scene bijna niet geëvenaard kan worden. Al met al doet Marillion toch weer wat mij altijd in de band aangetrokken heeft, en daardoor in mijn ogen een absolute topband is; dat is namelijk regelmatig de koers wijzigen. Soms pakt dat goed uit, soms weer niet, maar ze zijn niet bang aangelegd en verdienen dat vertrouwen ook regelmatig weer terug om van tijd tot tijd een briljant album af te leveren. Dit haalt het niet bij Brave wat mij betreft, maar zit op het niveau van Marbles en Seasons End. En ondanks dat er herkenbare geluiden van het verleden in dit album zit, zie ik toch weer een andere koers, in ieder geval een meer positievere dan het vorige album Somewhere Else.

Mijn Marillion hart klopt weer als een bezetene…..