Verkorte weergave van mijn recensie op www.progwereld.org


In Oktober van 2018 start Scarlet Stories een crowdfunding actie op om de kosten van debuut financieel af te schermen, wat een maand later ook daadwerkelijk lukt. De band heeft op dat moment de meeste songs al in de steigers staan, waardoor het vijftal in het voorjaar van 2019 ontspannen de Sandlane studio’s van Joost van den Broek binnen kan stappen. Tekstueel is de cd beladen met een zware boodschap, volgens de band is ’Necrologies’ een ode aan alle dieren en mensen die geleden hebben of gestorven zijn door de hebzucht van anderen. Het is een erkenning van hun strijd, pijn of onschuld. De songs vertellen over hun lijden, of over hun doodsoorzaak. Ze laten de duistere kant van de mensheid zien en de teksten gaan over emoties, onrecht, moord maar ook over schoonheid. De teksten zijn geschreven om tot nadenken aan te zetten. Voor een debuutalbum zou je zeggen dat die boodschap net even iets té pretentieus is, maar wie ben ik…

Scarlet Stories maakt muziek die over de hele linie stevig, onderhuids, bezwerend en melodieus is. Je kunt de band niet in één simpele pennenstreek omschrijven en zeker niet in één hokje of genre plaatsen. Scarlet Stories staat voor progressiviteit met behoud van stijl. Scarlet Stories maakt kwaliteitsmuziek met plaagstootjes naar hoge verwachtingspatronen. Scarlet Stories is als een kameleon in de progressieve rock. De band balanceert op het koord van progressieve rock, metal en… dynamiek! Want de Tilburgers maken geen prog in de essentie van het woord, maar ook geen metal. De band werd tot aan vandaag vaak in één adem met Opeth genoemd, gek genoeg denk je dat in de eerste luisterbeurt, maar die vergelijking verdwijnt vrij snel. De (solo) gitaren van Bram te Kamp en Carmen Raats staan centraal in de composities, maar even belangrijk zijn de drums van Tim Kuper en de vioolpartijen van Sophie Ansems. Én natuurlijk… de voortreffelijke zang van Lisette van den Berg.

Pronkstuk van de cd is de track Vingt Mille Lieues Sous Les Mers, die enkele maanden voor de release van het album door middel van een video is uitgegeven. In feite representeert deze track het album in optima forma. Kijk en luister naar de video en je weet wat je van deze band kunt verwachten. Evenwichtige opbouw, heftige en stevige gitaar riffs, krachtige, sfeervolle en meeslepende passages, hoogstaande instrument beheersing en lange uitgesponnen conceptsongs. Zo’n beetje alles wat de avontuurlijke progmetal-fan graag hoort. In gedachtegoed ligt de vergelijking met Ayreon op de loer, ook qua muzikale invulling.

Die evenwichtige opbouw vind je in The Tell – Tale Heart. Hier worden de instrumenten gedisciplineerd gehanteerd om langzaam op te bouwen naar het echte metalen geweld. De gitaar riffs zijn halverwege van het type “stevige kost”, en de stem van Lisette van den Berg trekt gelijkwaardig op met de instrumenten. De gitaarsolo op het einde is zoals wij progrockers maar al te graag horen. De vioolklanken van Sophie Ansems kruipen tussen de gitaren door. Herkenbaar, het verrijkt de compositie maar blijft toch subtiel op de achtergrond. Fenomenaal.

Loodzwaar klinkt In Blood And Limbs And Gore And Clay, waar het intro regelrecht van een Swallow The Sun album zou kunnen komen. Donkere en zware riffs, zachte passages, meervoudige gitaren, alleen de zang van Lisette van den Berg zorgt voor de differentiatie in de genoemde vergelijking. De achtergrondzang aan het einde van de track is van de buitencategorie, net als (opnieuw) de sublieme solo van Bram te Kamp. Hier een heerlijke baspartij van Maarten Grimm en het achtergrondkoor is uniek in het gebruikelijke doom genre. Liefhebbers van de band Dool kunnen hier ongetwijfeld ook mee uit de voeten.

We hebben het al eerder opgemerkt, maar zangeres Lisette van den Berg is een talent van de buitencategorie. Van den Berg klinkt de ene keer net zo geil als Vanessa Paradis, op andere momenten klinkt ze zo scherp als een feeks die met de scherpte van haar nagel je hart doorboort. Een veel gebruikt productiemiddel om vrouwelijke vocalen te dubbelen om de dynamiek van een stem te versterken wordt door producent Joost van den Broek vermeden. En dat dat doet hij goed, want de zang van Lisette van den Berg is bijzonder krachtig (luister eens goed naar Craving) en een instrument op zichzelf. De productie is sowieso van een fantastisch niveau. Muziek technisch maar zeer zeker ook op het gebied van mix en mastering. Klein voorbeeldje wat productioneel indruk maakt; de intredende drums op de achtergrond van Dust. Wauw!

Voor de duidelijkheid: dit is een debuutalbum beste lezers. Een cd van een groep jonge twintigers die voor het eerst een langspeler hebben opgenomen. Dus geen album door bandleden die al veel ervaring hebben opgedaan en waar een groep langzaam groeit naar een sublieme kwaliteit. Luister dit album bij voorkeur op een moment dat je er in één lengte van kunt genieten. Laat je betoveren en bezweren door de muziek van Scarlet Stories!

Het moet wel heel vreemd lopen als dit niet hét Nederlandse debuut van het jaar 2019 wordt in de wereld van progressieve rockmuziek.



Bestel bij Bol

Het album is zeker geen vooruitgang en gaat mijn scores van Imperial en Lotus niet verbeteren. Waar Lotus en Imperial bij vlagen indrukwekkend zijn, blijft die term op dit album achterwege. Eén nummer (Fortress) klinkt zelfs afgeraffeld, of "kom, laten we zoveel mogelijk muziek in vier minuten proppen". Aan de andere kant, Joel Ekelöf heeft nog nooit zo gevarieerd geklonken als op dit album. Op Vitals herkende ik hem helemaal niet zelfs. Nu nog ben ik alle credits aan het checken of hij het wel echt is. Gelijk ook het langste (!) en het beste nummer van het album.

Solarcycles is in 2014 gestart door zangeres Sascha van der Meer en gitarist Iwan IJsbrandij. Al vrij snel daarna in 2015 voegden zich ook een drummer, violist en toetsenist bij de band. De band heeft een gezamenlijke passie voor symfonische metal, maar ook voor de natuur, de invloed van de mensheid op die natuur en alles wat daarmee te maken heeft. De inspiratie voor de naam komt voort uit de cyclussen van de zon en de invloed die deze heeft gehad op de geschiedenis en de natuur, maar de naam staat ook voor de cyclussen die de band zelf doormaakt op het gebied van muzikale input. Meer informatie daarover en over de band vind je in het interview.

Bij de eerste kennismaking met deze band is het duidelijk dat deze een flinke laag folk binnen een overall geluid van metal produceert. Die connectie wordt voornamelijk gecreëerd door de viool van Silvana Jirka en orkestratie van Frank Timmerman. Bijna vanzelfsprekend zal de muziek daardoor ook de liefhebbers van Within Temptation, Nightwish, Eluveitie en Epica aantrekken, maar er zijn wel degelijk verschillen met die bands. Het klinkt minder bombastisch, minder groots en is meer gericht op melodie en compositie. En na een paar luisterbeurten kun je stellen dat zangeres Sacha van der Meer op zijn minst kan concurreren met de frontvrouwen van de genoemde bands.

“Lunar” is een samenstelling van nummers die de band de afgelopen jaren heeft geschreven. Het is een melancholisch en hoopvol album waarin emoties, mysterieuze krachten en de verbinding met de natuur centraal staan. Het biedt volop ruimte voor de vioolklanken van bandlid Silvana Jirka, die vaak uitstekend samengaan met de gitaarklanken van Iwan IJsbrandij. Deze vloeien vaak naadloos in elkaar over en door de toetsen en programmering van Frank Timmerman ontstaat er een heerlijke symfonische sound. Een goed voorbeeld daarvan is Immeasurable Fog. Het doet mij sterk denken aan een andere Nederlandse band, The Dreamside. Dat zit vooral in de zang en de productie van het nummer en eigenlijk in het hele album. De zanglijnen kunnen zo van Kemi Vita zijn, de zangeres van The Dreamside.

En daar tippen we een succesfactor voor de band aan: zangeres Sascha van der Meer is een geweldenaar. Ze heeft een comfortabele stem met hier en daar een prettige overslag die de emotie in de muziek een absolute meerwaarde geeft. Wat mij betreft mag er ook bewondering zijn voor de productie van haar stem, ook die klinkt zeer comfortabel. Ook de gitaarpartijen van Iwan IJsbrandij zijn kwalitatief van hoog niveau, de solo’s zijn een genot voor het oor.

De Keltische en Scandinavische invloeden zijn duidelijk waarneembaar in de muziek, vaak verwerkt in het intro van de tracks. Naarmate de minuten binnen de track vorderen verandert de muziek richting metal, of op zijn minst symfonische metal. Moonlit Fields begint op die manier en eindigt toch in stevige metal. De band probeert in dat nummer tekstueel de boodschap over te brengen dat natuur niet vanzelfsprekend is en niet aan een enkel individu toebehoort. De aarde, de bomen, de zon en het water zijn van iedereen en ieder mens moet daar respect voor hebben en ervan kunnen genieten. Dit bij elkaar opgeteld kun je stellen dat ook de liefhebbers van pagan metal de muziek kunnen waarderen.

Hoe dan ook, elke song afzonderlijk is een cadeautje voor de luisteraar. Toegegeven, niet op elk vlak is het vooruitstrevend of progressief in de eigenlijke zin van het woord, desondanks ontstaat er een uniciteit die de moeite waard is om te ontdekken. Dat resulteerde in vele draaibeurten van deze recensent en ik kan ook nu nog steeds genieten van elke song. De productie is warm en voelt als een warme jas. Wat een sterk debuut!

www.progwereld.org

Durf het bijna niet te zeggen; maar dit kan nog wel eens een album zijn geworden waar alle extreme creatieve uitschieters van Wilson op zijn gezet die niet goed genoeg of passend waren voor andere albums van zijn diverse projecten. Enkele mooie nummers afgewisseld met erg zwakke. Dat kan je dus positief als negatief opvatten, en helaas gaat mijn oordeel toch een beetje de negatieve kant op. Hoe graag ik ook wil…. Helaas, want ik ben een echte Wilson “addict”, al zal ik bij deze dan misschien moeten afhaken als “onvoorwaardelijke fan”. Waarom? Ik heb altijd al veel moeite gehad met “enorme muren van geluid”, maar dat komt op dit album veelvuldig voor, meestal in mijn beleving niet in positieve zin. Als ik de berichten voorafgaand aan de mijne lees, dan moet ik concluderen dat sommige nummers die anderen overweldigend goed en creatief vinden, ik het vaak een enorme bak herrie vind.
Een recensie vanuit mijn oogpunt;

Cd 1
Harmony Korine begint erg goed met een typisch Steven Wilson/PT geluid. Lekker rockend nummer, weinig op aan te merken.

Abondoner begint met een beetje zielig gezang van Wilson, hier en daar een beetje vals, verder is het niet echt inspirerend. Een nummer met veel ongeleide geluiden, weinig melodie.

Salvaging begint lekker, mooi gitaardeuntje en belooft op zichzelf veel goeds. Maar…. Het is een nummer met veel onheilspellende geluiden en gitaargeweld, wat gaande weg het nummer opgevolgd wordt door lieflijke klanken en waarbij een enorme muur van lawaai het nummer afsluit. Niet mijn ding.

Veneno para Las Hadas is daarentegen een prachtig ingetogen nummer, wat zo maar op Schoolyard Ghosts zou hebben kunnen staan. De stijl komt erg in de buurt met het laatste werk van Blackfield, een ander project van Wilson

No twilight within the courts… begint voor mij meer als een Jam… meer kan ik er ook niet van maken. Het zal voor velen allemaal wel heel creatief zijn, voor mij is het een bak met herrie die de cd alleen maar verder afbreuk doet. Veel gitaargeweld zonder enige lijn. Drama nummer.

Significant Other is voor de verandering wel een mooi nummer, één van de betere van het album. Wederom veel lawaai, veel indrukken, maar dit nummer is wel tot een mooi geheel gesneden.

“Only Child” Saai, nietszeggend nummer.

Twilight Coda; Begint als een mooi, interessant melodieus nummer, met een mooi akoestisch gitaar geluid wat gaandeweg wordt overstemd door onheilspellende klanken. Instrumentaal.

Get all you deserve; is weer een nummer met veel overweldigend geluid, zeker op het laatst, waar ik simpelweg niet van houdt. Geen lijn, weinig melodie. Drie keer niks voor mij…

Titel track insurgentes is in een woord prachtig… Een mooi einde van de eerste disc. Beetje Marillion achtig, zou goed gezongen kunnen worden door Steve Hogarth, met de muziek erbij zou iedereen zeggen dat dit een typisch Marillion nummer is, en niet dat van Steven Wilson. Dit nummer is veel te kort voor mij…

Disc 2;

Port Rubicon is weer zo’n nummer wat in mijn ogen compleet wordt verpest door een minuut absurde herrie. Totaal zinloos, en verrijkt het verder intens saaie nummer op geen enkele wijze. Creatieve nonsens, hier luister je volgens mij niet voor je plezier naar. Op het laatst van het nummer krijg je nog eens zo’n bak met herrie over je heen… Dat Wilson dit op een album durft te zetten doet mij zeer….

Puncture Wound is een nummer wat bijzonder mooi is, al komt het ook omdat het sterke overeenkomsten vertoond met “a forest” van The Cure. Zelfde contouren, zanglijnen als wat het nummer van de band uit de jaren 80 vertoont. Zelfde onheilspellende klanken, wel iets langzamer, alleen op het laatst wordt het weer krachtig omlijst met een muur van geluid, nu in mijn ogen niet vervelend, maar toch weer op het randje…..

Collecting space is een prachtig instrumentaal nummer, wat door merg en been gaat. Gaat qua stijl ook geheel tegen de lijn van de rest van het album in.

De insurgerntes versie op de bonus cd is ook briljant….

Untitled is een goed nummer, zonder pretenties.

Al met al moet ik concluderen dat dit album mij na ongeveer 4 intensieve luisterbeurten tegenvalt of simpelweg niet ligt. Ik moet soms nog wel eens wennen aan de PT albums, maar die vertonen vaak meer subtiliteit dan dit album. Er staan ongetwijfeld goede nummers op, maar ook erg slechte. Je hoort hier alle projecten in terug, en wellicht zijn er fans die dit waanzinnig creatief briljant vinden, maar ik dus niet. Ondanks alles is de geluidskwaliteit erg helder en zuiver. Erg goed gemasterd en in de gehele linie goed geproduceerd. Wat dat betreft kan je Wilson nooit betichten van kwantiteit…..

Zoals mijn recensie (minus inleiding) verschenen op Progwereld

De voortekenen voor dit album waren niet gunstig. De eerste single Innocence Was Long Forgotten werd niet goed ontvangen, door deze recensent niet, maar duidelijk ook niet door de trouwe fanbase op het internet. Verbazing, teleurstelling en zelfs boosheid over de gekozen richting in de reacties op het nummer moet de band toch op zijn minst hebben bereikt, vooral ook na de tweede video What I Have Become. Anderzijds was het ook een moedig besluit van de band om te kiezen voor een producer die geen echte metalproducent is. Dan Lancaster is bijvoorbeeld verantwoordelijk geweest voor de productie van Muse-albums, maar ook van Blink 182. Laat ik vooral niet vergeten te melden dat hij tweevoudig Grammy winnaar is.

De tweede single die ver voor de release van het album verscheen is What I Have Become. Het begint heerlijk rauw zoals we van de Vikingen gewend zijn. Brute riffs, dreiging, maar een sneu refrein waar een boyband zich voor zou schamen. Daarnaast wordt de zang van Mikko Kotamäki verziekt door de mix. En potjandorie, die zanger had ik binnen het genre op een voetstuk staan. Kotamäki is een alleskunner: screams, grunts en cleane zang gaan hem verdraaid goed af. Het maakt deze recensent eens te meer bewust hoe de productie van een cd ervoor kan zorgen dat een briljante zanger klinkt alsof hij de muesli van zijn ontbijt tijdens het inzingen van de nieuwe plaat bij zijn voeten onder de microfoon loost. Gelukkig was dat wel in de eigen studio van Lancaster (als dat letterlijk zou zijn gebeurd). Daar ligt ook precies de pijn betreffende de productie van de vocale lijnen op deze cd.

Over de hele linie klinkt het album wat saai. De band was in het verleden sterk in melodieuze doom, maar de productie zorgt voor een vlak landschap van tracks. Die rauwe doomsound met veel melancholie en melodie is niet verdwenen, maar wel afgezwakt. Zelfs een break in Tonight Pain Believes klinkt daardoor amateuristisch. Op de cd staan veel songs die niet langer dan vier minuten klokken. De titeltrack duurt iets langer dan acht minuten, daarnaast worden er twee tracks op zes minuten afgetikt.

Under The Moon & Sun is eveneens een weemoedig gedrocht dat wordt gedragen door een middenstuk dat glittert en sprankelt, met kitscherig pianospel op het einde. De rauwe grunts van Kotamäki verhelpen dat geenszins. De negen minuten durende titeltrack Shining begint bijzonder, met elektronische beats en melancholische toetsen. Een diepe grom leidt een typerende gitaarlijn in. In essentie is dit intro een kenmerkend aspect van de band, maar hier word je dubbelzinnig geconfronteerd met het gegeven dat de band een modernere sound wil doorvoeren. Het klinkt opgewekt, het leeft, het roept optimisme op, de tekst is ook hoopgevend. Door het elektronische aspect wordt gesuggereerd dat de track een ballade is, nog eens extra versterkt door de melodie. Op het einde een ‘betoverende’ fase, als een rebellerende Disney soundtrack. Het is even wennen voor deze recensent: een positief ingestelde Swallow The Sun. Nu sta ik niet negatief tegenover optimisme, maar de omslag van een specifiek geluid kan soms heftiger uitpakken dan je wilt. Of aankan. We houden het op het midden.

Er zijn zeker positieve aspecten te vinden in deze recensie. Een track die gezien de titel ook wat klef in de productie mag klinken is Velvet Chains en dit nummer heeft een balladachtige aanpak. Je kunt het cynisch opvatten dat die aanpak dan ook uitermate goed is gelukt. Het klinkt zoals het bedoeld moet zijn, glad, maar is desondanks aardig te noemen.

Het mag duidelijk zijn dat ik niet gecharmeerd ben van de productie van deze plaat. Het haalt alle rauwe randjes af van een band die in mijn ogen stoere en ongepolijste muziek maakte, althans tot aan “Shining”, of in ieder geval “Moonflowers”. Een band die geen concessies aan een kenmerkend metalgeluid zou willen doen. Nooit. Je kunt dat een producer kwalijk nemen, maar ook de band zelf. Ik kan mij niet voorstellen dat Juha Raivio en de zijnen dit eindresultaat voor ogen hadden. Zo ja, dan is het businessplan waarschijnlijk belangrijker dan het artistieke aspect. Een compliment moet ik de band wel maken: de titel en de hoes van het album zijn in ieder geval een schot in de roos.

Wat-een-geniale-plaat! Razend knappe plaat die minder donker uitpakt dan ik verwacht had, helemaal ten opzichte van de gifzwarte video "Limuna Aurea" die ze eerder uitbrachten. SWALLOW THE SUN - Lumina Aurea (OFFICIAL VIDEO) - YouTube Mínder grunts en gekrijs, maar wanneer dat wordt toegepast dan ook wonderschoon. De titeltrack is daar een prachtig voorbeeld van. Drie luisterondjes gehad en staat nu al op 4.5 voor mij. En dan moet ik de mooie details ongetwijfeld nog ontdekken. Ga dit luisteren mensen!