Tjonge, na ruim 5 maanden voor het eerst gehoord te hebben is het nog steeds een megasterk album. Absolute topper natuurlijk de titeltrack, maar ook de andere nummers zijn erg goed. Die gitaarpartijen, riffs en solo's zijn ongelooflijk goed. Daarbij de stem van Marc Atkinson, waar ik ook elke keer bij wegsmelt. Dit wordt mijn eerste 5 punten van dit jaar. Marillion en Cairo (Say) volgen wellicht nog, maar na 5 maanden kan ik wel zeggen dat dit album staat als een huis.

En er zijn nog een paar gebruikers die wel heel positief zijn maar nog geen punten hebben gegeven. Dit album kan dus nog stijgen in de beoordeling

Wat een monsterlijk mooi album is dit zeg. Normaal gesproken niet helemaal mijn genre, maar ik schaar dit in een categorie waar ik ook een liefhebber van ben: die van zangeressen als Dido en Sarah McLachlan. Wat een bijzondere sfeer ligt dit trio neer met dit album en wat een fantastische nummers. Veel tracks zijn wat mij betreft ook voorbestemd voor soundtracks en voor docu's. Ik leg hier één van mijn zeldzame 5 punten voor neer. Misschien gaat dit in de toekomst eens een keer tegenstaan en breng ik het dan terug naar 4,5 maar hoog zal het cijfer blijven vermoed ik.

Atmosferisch album van Mariusz Duda, de frontman en zanger van Riverside. Mooi ingetogen, rustig album, waarmee je avonds en s’nachts met een hoofdtelefoon in een trance kan raken die je heerlijk meevoert in allerlei emoties. Zo hier en daar is duidelijk de Riverside invloed te horen. De elektrische gitaar mis je hier totaal niet, soms is de akoestische gitaar niet eens nodig. Op dit album hoor je de veelzijdigheid van Duda’s stem erg goed. Een stem die je geboeid houdt tot het einde, ook al valt dat op de Riverside albums niet specifiek op.

Een mooi, goed tussendoortje, maar ondanks de schoonheid van dit album toch niet briljant, dat vind ik persoonlijk weer teveel eer, ook al zal ik het nog regelmatig beluisteren.

Favo tracks; Lunatic soul en The final truth.