Geweldige plaat. Mijn recensie op Progwereld...

Kalandra – A Frame Of Mind – Progwereld

Zoals gezegd; als Souldreamer ergens erg enthousiast over is, moet het in ieder geval gecontroleerd worden, en hij heeft geen ongelijk, laten we dat voorop stellen. Of het album het beste van 2008 is, laat ik even in het midden, daarvoor heb ik een nog een paar andere favorieten, maar het komt zeker in de top 10 voor.

Send a message from the heart is een mooi nummer, lekkere gitaar en synthesizer solo’s, enig minpuntje; ik vind de zang en tekst een beetje “zoetjes” overkomen. Zal ongetwijfeld aan mij liggen, maar op één of andere manier komt het zo op mij over, en dan heb ik het voor alle duidelijkheid niet over de kinderstem in het begin. Op het mijn geliefde “Progwereld.org” schrijft de reviewer dat het allesbehalve een Flower king’s achtig album is geworden, (leden van die band spelen ook hierop mee) maar ik vind met name in dit eerste nummer dat je duidelijke invloeden van de Flower Kings kan horen, maar dat hoeft op zich geen schande te zijn, ook al houd ik totaal niet van die band.

Let in Hollywood klinkt lekker stevig en is eigenlijk een afwijkend nummer op het album, maar is niet verkeerd, zeker als je lekker in de stemming bent voor headbangen in de auto.

De titeltrack begint komt lekker rustig op, maar is een nummer wat je in ieder geval vaker dan 1 keer moet luisteren voordat het helemaal tot ontplooiing komt. Niet zozeer omdat het echt een complex nummer is, maar omdat er veel prachtig uitgevoerde details inzitten. Niet alleen een subtiel koortje, maar ook wonderschoon pianospel, synths en natuurlijk de basgitaar van Reingold zelf. Op het einde ontvouwt het zich allemaal tot een groots opgezet geheel, vol subtiele bombast.

Two blocks from the edge begint typisch op de manier zoals Pink Floyd dat zo vaak deed, maar daarna ontpopt zich weer een waar meesterwerkje. Akoestische gitaar, saxofoon, beetje Flower kings. Soms heb ik wel het gevoel dat het nummer iets korter kon, aangezien ik op het laatst een beetje ongeduldig word.

Als voorbereiding van Etarnally 2 is er ook een deel 1, namelijk alleen pianospel, wat de voorbereiding vormt van deel 2

Etarnally 2 is een geweldig epos, vol dramatiek, ondersteund door; typisch in het genre; een accordeon. Prachtig nummer, niet alleen dus door de dramatiek, maar het is een geweldig samenspel van accordeon, gitaarsolo en strijkers, waardoor je gemoed vol schiet als je dit in je eentje in het donker op je hoofdtelefoon hoort. Alleen dit nummer is het aanschaffen van dit album al waard

Als je van prog muziek houd waar kleine klassieke elementen op subtiele manier in zijn verwerkt, dat is dit jou album!

Prachtige, haast filmische muziek. Een geweldig, warme productie en muziek die danst tussen soundtrack en ambient muziek. Vooral de eerste luisterbeurten maken enorm veel indruk. In een later stadium overheerst dat de muziek niet onderhoudend is en je wellicht wat verveeld raakt. Heerlijk om s avonds laat op de bank te luisteren en in optimale ontspanning te belanden.

Nu toch maar eens een recensie van mijn hand over deze band. Ik denk dat deze band op zich moeilijk te plaatsen is in een bepaalde hoek. Absoluut, ze hebben een duidelijke “metal” inslag, maar de term “pop-rock” zou ook zeker toepasselijk zijn op sommige tracks van dit album. (Bijv op “Her white dress”) Wat ik absoluut wil verwerpen, is de term gothic. Dat is absoluut niet op zijn plaats bij deze band, alleen bijv. al omdat de band daarvoor een te goede zangeres in huis heeft die op moderne wijze loepzuiver haar act neerzet. Haar stem is zo gevarieerd op dit album, dat je soms de indruk hebt dat je met Sharon den Adel (bijv in hetlaatste stuk van November) te maken hebt, maar ook de naam Nancy Wilson van Heart zou op dit album stukken ingezongen kunnen hebben. (al ben ik wel een beetje op weg geholpen door Seamus ) Maar uiteindelijk kan Rijnveld ook op een geweldige manier haar eigen identiteit neerzetten. Bijv “Through your eyes” is een nummer wat echt geweldige klinkt door haar performance, wat mij betreft had het heftige stuk na 2/3 van het nummer wel weg mogen blijven, aangezien het nummer door Judith Rijnveld al genoeg power heeft meegekregen, zonder het “geweld’ op het einde.
Seven feet is een nummer dat mij heel erg doet denken (zonder zang) aan Riverside, Anathema of Porcupine tree, je wordt alleen op een zijspoor gezet door; jawel wederom de zangeres. Ik heb het hier al eerder gehad over het nummer “The craving” wat ik enorm op het nummer “Our thruth” van Lacuna coil vind lijken en daar blijf ik bij, al houden alle vergelijkingen met die laatste band daar wel mee op.
Het enige nummer wat mij niet kan bekoren is “persephone”. Waarom? Ik weet het niet echt, maar ik hou het maar op het feit dat er teveel stijlen door elkaar gemengd zijn. Een beetje celtic, maar ook weer rock, de gevarieerde zang van Judith, uiteindelijk is het voor mijn gehoor te rommelig, en word eigenlijk altijd in de auto “geskipt”.

Nogmaals, ik hoor en lees regelmatig dat deze band “gothic” georiënteerd zou zijn, in mijn oren kan ik dat weinig ontdekken. Het is allemaal te veel gevarieerd met diverse stijlen muziek, om het in een bepaalde hoek te plaatsen. En ondanks dat alle muzikanten een hoog niveau handhaven, is denk is de bijdrage van Judith Rijnveld van onschatbare waarde voor dit album.