Lang gezocht, en toevallig tegen aan gelopen op marktplaats. Voor een redelijk bedrag kunnen bemachtigen. Met andere woorden; ik had bepaalde verwachtingen van dit album. Zo hier en daar heb ik namelijk positieve reacties gehoord, voornamelijk op (muziek)forums.
Toen de envelop met de cd in de bus belande, was ik enigszins verast door het uitermate verzorgde album. Mooi boekwerkje, uiterst gedetaitalieerde informatie, dvd, enz enz. (Limited edition versie) Zonder echt teveel op het verhaal in te gaan hier een wat uitgebreide recensie, aangezien ik die zelf nergens op het internet kon vinden.

De cd begint enigszins symfonisch/orkestraal, gevolgd door onvervalste “powermetal” in de “Overture”.
Dan begint het echt met de eerste echte track “Revelations”. Hier dient zich gelijk het jongenskoor aan, wat een leuk alternatief is voor de normale koortjes die nog wel eens in dit genre gebruikt worden. Deze track wordt op het einde nog versterkt door een uiterst kort optreden van Damien Wilson, een zanger die ik zelf erg kan waarderen. Hij vertolkt “King Taetius” in dit nummer, en mijn god; wat kan die kerel zingen! Onbegrijpelijk dat hij maar zo’n kleine rol krijgt toebedeeld.

“Silver Maiden” begint lieflijk, met weer orkestrale muziek, en is een mooi rustige passage tussen de powermetal door, wat met name in de volgende track “Flight of Torek” in al zijn hevigheid losbarst. De gitaarriffs die hier worden gespeeld zijn uitermate goed gespeeld en in het bijzonder Tobias Sammet (bekend van oa Avantasia, een ander metalproject) en Thomas Rettke zetten hier vocaal iets melodieus neer. Dit is een song die in eerste instantie niet de meest briljante op het album lijkt, maar na een aantal keren beluisteren moet ik toch concluderen dat hij erg goed in elkaar zit, met name het refrein is erg lekker om te luisteren.

“Naschtok is Born” is wat mij betreft iets teveel eentonige powermetal naar mijn smaak, met weinig variatie in de melodie, al is de zang van Thomas Rettke wel weer een pluspunt.
“The beast within” begint weer lekker stevig, “powermetal rules!!” met toch weer een een prima klinkende Rettke. De track varieert lekker met een dreigend klinkend koor; “Krakhon Choir. Waarom hier de single versie van is genomen is mij niet echt duidelijk, want het is zeker niet de beste song op de cd en in mijn ogen ook niet erg “Consument vriendelijk”.

“The siege of Aina” is één van de pronkstukken van dit album. Ondersteund door wederom een koor (weer anders van samenstelling) en hier gaan diverse kopstukken van Aina “los”.
Dan “Talon’s Last hope”. Dat kan echt zo van een Pink Floyd album afgelopen zijn, in ieder geval het begin, met een prachtige solo van Sacha Paeth, één van de drijfveren achter dit project. Ook een pronkstukje.

Dan komt in dreigende klanken “Rape of Orio” opzetten, met een kraakhelder zang van Candice Night, waar je even in rustig vaarwater komt. “Son of Sorvahr” is een neutrale overgangstrack, weliswaar weer een stevig nummer, maar niet de meest memorabele.

Dat is wat anders met “Serendipity”, voor de verandering heeft Paeth hier eens de akoestische gitaar gehanteerd, wat uitermate goed gelukt is. Het bereik van zanger Michael Kiske vind ik hier iets minder, maar een kniesoor die daar op let. Ik vind het alleen opvallend als je goed naar de track luisterd en analyseert, niet als je in de loop van het album luistert. Ook hier weer het jongenskoor.

Dan “Lalae Amer”; in een woord origineel, briljant en een avontuur. Erg mooi gecomponeerd, met een heerlijke “uit zijn strot” zingende Glenn Hughes.
Rebillion raakt je daardoor wat minder, maar ook daar is weinig op aan te merken.

“Oriana’s Wrath” wordt ondersteund door Nightwish’s Marko Hietala en Sass Jordan. Bij dit nummer kan ik heerlijk uit mijn dak gaan in de auto, door het volume even omhoog te gooien, vooral door die “vet” klinkende gitaar.
In de laatste track doet de Nederlandse rode schone Simone Simons nog even auditie. Lekker dreigend nummer om mee af te sluiten.


Al met al is dit een album wat bijzonder doordacht en goed verzorgd is. Dynamisch, emotioneel, snel, groots. Dit is een groei diamant, waar je je even door moet bijten voordat het in al zijn briljantheid openbaard. Je wordt in eerste instantie een beetje op de verkeerde voet gezet door de powermetal die veelvuldig voorkomt.
Ik heb de vergelijking met het Ayreon regelmatig gelezen, ik moet zeggen dat ik dat allesbehalve een goede vergelijking vind. Lucassen maakt zelden gebruik van zowel koortjes (en die komen op dit album in diverse vormen naar voren) en komt Lucassen niet met echte powermetal. Ook kan hij een beroep doen op de echte toppers in het vak, en dat is met de cast van Aina niet helemaal het geval, ook al komen daar klinkende namen als Glenn Hughes en Amanda Somerville daar wel in de buurt. Ik vind dit project meer in de richting van Avantasia gaan, niet voor niets speelt Sammet op dit album mee. Ook kan je dit album een beetje vergelijken met dat van Nikolo Kotzev; “Nostradamus”, alleen is die bij lange na niet zo goed geproduceerd en gemasterd als “Days of rising doom”.

Ik weet het niet... "Kodama" komt nog niet helemaal los en ben bang dat het ook niet meer gaat gebeuren. "Écailles de Lune” en "Shelter" waren wat mij betreft een landmark en dat is “Kodama” absoluut niet. De cd bevat net als “Shelter” nog steeds dromerige passages, maar kunnen mij in tegenstelling tot “Shelter” niet volledig boeien. De band produceert een wat rauwer geluid, maar vooral ook saaier en de echte magie ontbreekt ondanks de nodige dynamiek. Een echte vonk ontbreekt en nergens heb je het gevoel volledig meegesleept te worden, hoewel ik in de auto nog steeds meewieg met de geluidsmuren. Ik moet zeggen dat Shelter ook heel hoog scoorde in mijn eindlijstje (nr 1 zelfsvan 2014) dus die is ook moeilijk te overtreffen. Verwacht niet dat je helemaal terug valt harde vocalen, dat is maar minimaal. Je Suis D'ailleurs en Oiseaux de Proie gedeeltelijk.

Ik kan mij bij voorgaande (uitgebreide) berichten aansluiten. Ik ga hier ook niet veel aan toevoegen, want dat zou eigenlijk op hetzelfde neerkomen. Behalve dan dat vooral "Closer" en "Are you there?" mij in een ongelooflijk trance kunnen brengen. Ook vanavond weer, toen ik terug reed van mijn werk, realisseerde ik mij dat dit echt een ongelooflijk goed album is. Na Balance kom je gelijk in Closer, waar het contrast erg groot is. De ultieme trip die je dan ondergaat, is zo intens, dat het moeilijk onder woorden is te brengen. Vervolgens "are you there?", die net zo geniaal gemaakt is. Childhood dream doet mij een beetje denken aan "Made again"van Marillions "brave", maar eigenlijk voegt het niet iets toe aan het album, ondanks dat het leuk getokkel is.
Dit is een beauty van een album, wat ik nog regelmatig luister.

Ik heb dit bericht ook eigenlijk niet helemaal compleet geschreven. Mijn originele versie gebruik ik thuis, en de kopie (MP3) gebruik ik in de auto in een andere volgorde, een hele tijd geleden al op schijf gezet in "random' volgorde. Sommige nummers staan daar wel achter elkaar, maar sommige niet. Judgement en Anyone, anywhere staan bij mij bijvoorbeeld in het begin van het album. Om mijn verhaal toch even compleet en duidelijk te schrijven doe ik het opnieuw, met motivatie en cijfer

1. Deep: Goed nummer 7

2. Pitiless: Goed nummer 7

3. Forgotten Hopes: Briljant, heerlijk nummer 9

4. Destiny Is Dead; Ook een geweldig nummer 9

5. One Last Goodbye: Maar één cijfer voor mogelijk 10

6. Make It Right (F.F.S.) Maar één cijfer voor mogelijk 10

7 Parisienne Moonlight; Pakt mij totaal niet lijkt ook niet echt op dit album te horen, skip ik altijd. (irriteert zelfs) 3

8. Don't Look Too Far; Idem als hiervoor; saai, 4

9. Emotional Winter; Goed nummer, maar schudt me ook niet echt wakker, toch een 6

10. Wings of God; Begint raar, en vervolgens zit er niets in het nummer wat iets met je doet. 6

11. Judgement; Geniaal nummer; 9

12. Anyone, Anywhere; Prachtig een vette 10

13. 2000 & Gone; Ook geen geweldig nummer, saai zelfs. 5

14. Transacoustic ; Mooi nummer 8

Al met al heb ik waarschijnlijk de indruk gegeven dat het een middelmatig album is, dat is het zeker niet, maar ik draai het van alle Anathema albums gewoon het minst, en elke keer moet ik echt even in het album komen voor ik het weer ga waarderen. Ik merk ook dat wat jullie "cheesy" vinden, Anyone, Anywhere bijv, ik weer prachtig vind.

Eindoordeel; Briljante, heel goede nummers worden afgewisseld met slechte nummers.

Ik denk dat ik mijn nickname moet veranderen.

Mijn eerste mening is niet mals over het nieuwe album en ik moet er bij zeggen; het is nu (pas) twee keer beluisterd. Ik ga nog geen cijfer toekennen, want dat zou amper boven de 3 uitkomen. En dat kan mij hart niet aan.

Vooropgesteld; in de Aardschok krijgt deze cd 95/100 punten. Nogmaals: 95 van de 100 punten!!

Ik dacht even dat ik een tijdelijke verstandsverbijstering had, maar toen zag ik wie de cd beoordeeld (en de recensie geschreven) heeft.

Aaaah; dat verklaart één en ander: Liselotte Hegt.

Ik hak er maar gelijk in; wat vind ik niet mooi aan dit album? De mislukte combinatie tussen de muziek en het vocale (en theatrale) aspect van het album. De nadruk van dit dubbel album ligt meer op de vocale lijnen dan op de muziek. Ik word voor mijn gevoel nergens gegrepen door een mooie melodie. De muziek wekt geen heftige emoties op en de emotie die er wel is liggen volledig in de vocale lijnen. De cd zit vol dialogen, de storyteller (Tom Baker) heeft een enorm takenpakket meegekregen waardoor “de sleep” van de muziek continu onderbroken wordt. De verhaallijn moet in mijn optiek onderdanig zijn aan de muziek en niet andersom. Daarbij krijg ik echt de indruk dat de intentie van Lucassen met dit project meer bij een andere toepassing lag dan deze cd release. Is het niet gewoon geschreven als theater stuk, en hebben de film plannen niet een te grote invloed gehad op de muzikale creatie? Zat hij nog in de flow van de Electric Castle concerten?

Dan de muziek, de muziek krijgt op dit album in mijn optiek niet de tijd om te rijpen. Om de spanning op te bouwen. Er zijn maar weinig climaxen en veel erupties. Je wordt nergens meegesleept, op wat mooie piano en hammond partijen van Joost van den Broek na. De solo’s (incl die van Joe Santriani) zijn mooi, hoor maar voelen soms als een vreemde eend in de bijt. Daar worden er toch weer elementen uit de kast getrokken die we al veel eerder hebben gehoord. Qua compositie, maar ook qua muzikale foefjes.

De vocale partijen zijn wel van ongekend hoog niveau, ik kan niet anders zeggen. Elke artiest klinkt geweldig en Lucassen heeft nog steeds het fingerspitzengefühl om de zangers en zangeressen anders te laten klinken dan ze op hun eigen werk doen. Voor mij is Cammie Gilbert daar een goed voorbeeld van, die wordt tot het uiterste gedwongen en klinkt heel anders dan ze op een Oceans Of Slumber album klinkt. En zo zijn er nog meer voorbeelden. Knap!
Ga je voor het vocale aspect op een cd, dan is deze cd een must have, ga je voor de muziek, dan wordt je in mijn optiek teleurgesteld.
Oh ja; Liselotte Hegt is naast recensent voor Aardschok ook zangeres. Dat verklaart dus een heleboel.