Ik heb pas sinds gisterochtend ontdekt via Last.fm ("Recommended for you"), maar de afspeelteller "A Fine Frenzy" staat nu al op 84! Haar beide albums hebben hier vrijwel non-stop op repeat gestaan. Nu zet ik albums sowieso nooit op repeat (na één keer luisteren heb ik het wel weer gehad), laat staan dat ik dat na de eerste luisterbeurt doe. Maar ik kòn het gewoon niet afzetten. Wat is dit heerlijk ingetogen, maar toch blijmoedige muziek; ontzettend prettig om naar te luisteren! Elk nummer is een schoonheid op zich, met Come on, Come out en Almost Lover als hoogtepunten.
Allison Sudol heeft hier een prachtalbum afgeleverd wat ik zeer waarschijnlijk nog heel vaak ga luisteren. Hoewel 5* voor dit album er dik in zit vind ik het daar nog net even te vroeg voor, dus voor nu 4,5*.

Adele's debuutalbum is bij mij niet lang blijven hangen. Voornamelijk door de vaak karige instrumentatie en het hoge zeurgehalte. De nummers die ik nu nog kan aanhoren zijn Daydreamer, Crazy for You, Make You Feel My Love en Hometown Glory. Leuke liedjes, maar echt geniale nummers zaten er niet tussen. Toch was dit wel genoeg om -na het luisteren van Rolling in the Deep- me te wagen aan de opvolger '21'. En na 2 luisterbeurten moet ik zeggen dat ze er een enorm stuk op vooruit is gegaan! De instrumentatie is voller en ritmischer, de composities beter uitgedacht, zang is oprechter en emotioneler (op een goede manier) en de teksten genuanceerder. Hierbij is de eerste helft (1-5) wel superieur aan de tweede helft, maar toch staan geen echt slechte nummers op. Bovendien maakt ook de kippenvel bezorgende afsluiter "Someone Like You" een hoop goed voor de tweede helft.
4*

Ik verbaas mij best wel over de vele negatieve reacties over dit album hier op MuMe. Bij deze dan ook even een positieve toevoeging.

Mijn interesse in Birdy was gewekt toen ik hoorde over een 15-jarig meisje dat piano covers maakte van indie-nummers. In de juiste uitvoering kan dat best slagen namelijk. Ik kende van 4 nummers het origineel voordat ik het album ging luisteren. Het meest benieuwd was ik naar een van mijn persoonlijke favorieten: Terrible Love van The National. En wat een prachtige uitvoering bleek dat te zijn zeg! Een en al kippenvel. Ze gooit het hele nummer volledig om en zet het naar eigen hand.

En dat is eigenlijk meteen het sterkste punt van het album. Ondanks dat de originelen allemaal erg verschillend zijn, weet Birdy ze allemaal eigen te maken, alsof ze deze zelf geschreven heeft. Daarbij heeft ze een prachtig, herkenbaar stemgeluid wat daar ook aan bijdraagt. Dit allemaal zou nog verpest kunnen worden door een veel te gladde productie, maar godzijdank gebeurd dit niet en blijft de pure, emotionele kernen van de originelen goed bewaard. Met name op de live-opnames waar ze de nummers solo speelt wordt dit duidelijk; ze weet de nummers met veel gevoel en eer aan het origineel te brengen. Als er dan ook nog een eigen nummer opstaat die kwalitatief verre van onderdoet, dan kan ik niks dan lof uitspreken.

Birdy heeft zich dan wellicht nog niet bewezen als singer-songwriter, maar als artiest heeft ze alvast mijn respect.
4*

Na ruim een jaar luisteren, kan ik nog steeds zeggen dat ik met volle teugen genieten van dit album. Van de prachtige opening Life in Technicolor, via het geniale drieluik 42 en het hoogtepunt Viva La Vida naar de heerlijke afsluiting door Strawbarry Swing en Death and All His Friends/The Escapist. Alles is op dit album wat mij betreft van topniveau en ik kan dan ook niet wachten om ze live te zien spelen in het Goffertpark!
5*

Lekker album van miss Clarkson. Eerlijk gezegd beter dan de voorgaande albums (die ik overigens ook niet slecht vond). Vooral de up-tempo nummers maken dit album tot geslaagd (My Life Would Suck Without You, Don't Let Me Stop You en het heerlijke Whyyawannabringmedown). If No One Will Listen is een mooie afsluiter.

Kelly Clarkson bewijst hiermee één van die fijne uitzonderingen te zijn in de commericële popindustrie, die een goede stem met leuke én prima nummers kan combineren.
4*

Ik heb Leah Rye dit jaar ontdekt bij de Popronde, waar ze veel van deze nummers live bloedmooi met piano, gitaar, viool en tweestemmig speelt. Daar heb ik ook meteen de fysieke CD gekocht. De albumversies zijn donkerder en wat elektronischer, maar werken ontzettend goed in beide versies. Het album is meeslepend, spannend, met fantastische zanglijnen/harmonieën, interessante akkoordenschema's en geweldige productie. Vanaf de eerste noten van Swimming Season grijpt het me en laat het me niet meer los. Op de eerste dag meteen 3x op repeat gehad. Sterke aanrader voor mensen die houden van o.a. Eefje de Visser en Robin Kester en in het algemeen melancholische, donkere pop.
4,5*

Van al die Idols/Popstars/The Voice programma's boeide me nooit zo, want was ik nog nooit iemand uit gekomen die ik écht goed vond (allemaal veel te mainstream en gepolijst enzo). Tot ik toevallig de huiskamer kwam binnenlopen bij de halve finale van The Voice of Holland. Daar zong Leonie Meijer "There you'll be" en iets in haar stem pakte me meteen. Ze zingt met een bepaalde kracht en diepte die ik ontzettend mooi vind. Na wat prachtige covers van o.a. Snow Patrol en Maria Mena heb ik me ook gewaagd aan dit album. Dit in de wetenschap dat het totaal niet mijn muziek is. Maar met haar stem zou er flink wat gered kunnen worden. En het viel me inderdaad niet tegen. Hoewel het nog steeds allemaal vrij glad en gepolijst is (Hey bijvoorbeeld) of het overloopt van de beeldspraak (Schaduw) zitten er toch een aantal erg mooie songs tussen, en dat is voor mij in dit geval genoeg. Liever de Leegte gewoonweg een pareltje. Daarnaast komt ook in Los van de Grond, Twijfel en Het Staat In De Sterren haar stem erg goed naar voren.

Conclusie:
Een aantal erg mooie songs, maar het is allemaal te netjes binnen de lijntjes. 3*

'Brand New Eyes' bevat net als zijn voorganger als twee heerlijke nummers, een paar in de categorie 'leuk', maar de rest is gewoonweg niet bijzonder. Er zit duidelijk potentie in deze band, want met nummers als Ignorance en The Only Exception laten ze zien lekkere pop/rock nummers te kunnen schrijven, maar het blijft verder voor een groot deel hangen in middelmatige, nietszeggende nummers. Desalniettemin kan ik me prima vermaken met een half album hiervan. 3*

Een jaar na zijn release is dit album volgens Last.fm mijn op een na meest gedraaide album overall (= afgelopen 5 jaar) achter The Bends van Radiohead. Dus ik vond het wel tijd voor een lofzang.

Het begon voor mij allemaal met Te Heet Gewassen en Boerderij (bij deze laatste voornamelijk de opname van Lowlands 2009), die mij beide op een goede manier deden glimlachen. Niet alleen werd de Nederlandse taal eindelijk eens goed gebruikt in de muziek, maar de charme, eerlijkheid en puurheid van Roos voegde echt iets toe aan de muziek en combineerde perfect met de geweldige teksten. Desalniettemin moest ik wel even wennen aan haar stem, want de rest van album, afgezonderd van Onder Invloed en Jongen Gaat Het Leger In, vond ik vrij 'lastige' muziek en kon ik nog niet waarderen.

Daar kwam vorig jaar september verandering in met de release van 'Omdat Ik Dat Wil'. Twijfelaar was al een uitstekende eerste single, maar ik was zeer blij verrast toen ik de rest van het album hoorde. De nummers zijn gelaagder, de band heeft meer ruimte gekregen en de kleinkunst van het eerste album heeft plaatsgemaakt voor excentrieke pop. Ook is het scherpe randje van Roos' stem, wat me nog wel eens liet afhaken, eraf. Toegankelijker worden zou je voor sommige bands niet aanhalen als verbeteringen, maar voor mij persoonlijk was dit wat Roosbeef nodig had.
De liedjes zijn hypnotisch, grappig en klinken krachtiger en zelfverzekerder dan op hun debuut. In de loop van tijd zijn ook elk van de nummers zo gaan groeien, dat ik geen zwak punt meer kan ontdekken. En misschien nog wel belangrijker, het verveelt nog steeds niet. De nummers blijven interessant; niet alleen door Roos' charme en teksten, maar ook de afwisseling op het album en de geweldige instrumentatie en samenzang (Met als hoogtepunten de mondharmonica in Schone Schijn, de gitaarsolo in Pulpo (+aansluitende zang!) en de meerstemmigheid in Als Je Me Zoekt).

Het debuutalbum is voor mij nu ook meer op zijn plaats gevallen, maar het haalt het niet bij dit briljante album. Ja, het is nog steeds love it or hate it. Maar ik het moge duidelijk zijn tot welke categorie ik nu behoor. Wat mij betreft is dit het beste Nederlandse album dat er is.
Dik verdiende 5* en een mooie plek in mijn top 10.

Stevie Ann heb ik sinds haar debuut al een goede singer-songwriter gevonden, maar haar vorige twee albums bestonden voor mij uit de helft goede nummers (geen van alle op single uitgebracht) en de andere helft uit 'niet bijzondere' nummers.
Bij 'Light Up' is dit absoluut anders, Stevie Ann heeft zich geperfectioneerd. Bij de eerste luisterbeurt al, was er eigenlijk geen enkel nummer dat niet is blijven hangen. De nummers blijven niet alleen hangen, maar hebben ook een grotere 'replay-waarde' dan op de vorige albums. Daarbij is Stevie Anns stem prettiger dan ooit en ook de productie is top. Waarom dan geen 5,0*? Het is uiteindelijk nog steeds meer van hetzelfde, hoewel ik me daar in dit geval totaal niet aan erger. Misschien is er voor dit album in de toekomst zelfs 5,0* weggelegd. Maar voor nu 4,5*

Een erg fijne verrassing, dit album. Ik houd persoonlijk erg van Snow Patrol, dus deze plaat was verplichte kost voor mij. Tired Pony voegt met zijn folk en country elementen een mooie, nieuwe dimensie toe aan het (toch wel aan) Snow Patrol-gerelateerde geluid. En wat zijn de nummers toch prachtig! Breekbaar, mooi gelaagd met een zeer prettige sfeer. Voor nu stem ik 4*, maar er zit absoluut groeipotentie in voor een 4,5* of misschien zelfs een 5*