Ik heb deze film nog bij de première in de bioscoop gezien. Het ging over mensen van mijn eigen leeftijd dat sprak mij bijzonder aan.
Misschien lijkt de film nu wat stereotypisch maar was toen hard, rauw en eerlijk. En liet de depressieve uitzichtloosheid van west Berlijn onder jongeren in die tijd goed zien.
Mooi en simpel gefilmd. Alsof je er bij was, en de muziek was een enorme meerwaarde, zeker omdat Bowie het Berlijner leven van eind jaren 70 helemaal zelf had doorleefd, wat de authenticiteit alleen maar groter maakte.

Roxy6, de plaat staat vol opgewekte songs, maar dat is schijn, de laatste jaren van Harrisons leven waren niet bepaald opgewekt, naast zijn ongeneeslijke ziekte werd hij bijna in zijn eigen huis vermoord, mede onder die omstandigheden kwam brainwashed, die de werktitel you,re planet is doomed had, tot stand. Nummers als stuck inside a cloud en pisces fish gaan direct over zijn naderende einde terwijl looking for my life over de moordaanslag gaat. Zware kost, maar Harrison had zijn hindoeïstische levensfilosofie waar hij positieve kracht uit putte, zodat er lichtheid door de nummers blijft schijnen.

Doe maar, ik had er toen niet heel veel mee, wel een groot en bijzonder fenomeen, dat zeker, de solo platen van Vrienten, zeker zijn laatste drieluik, is een heel ander verhaal, ieder nummer vormt een gedicht op zichzelf, muzikaal in een Americana achtige stijl wat zeer veel sfeer oplevert, op deze laatste plaat van hem is het net of hij zijn naderende einde voorvoelt, hoewel dat meer zegt over mijn eigen fantasie waarschijnlijk, dat kan natuurlijk ook.

Je beweert van alles met een enorme stelligheid alleen ben ik het er niet mee eens . Zowel Dylan als Young hebben hun toptijd na 1980 wel gehad, beide hadden het erg moeilijk in de jaren 80 maar beide kwamen in 1989 weer terug met Freedom en Oh mercy. In de periode 1990 tot nu hebben zowel Dylan als Young beide voor minder werk gezorgd maar ook beide verbaasd met platen als Time out of mind of Harvest moon. Hebben beide nooit meer het niveau gehaald van de jaren 70, dat is ondoenlijk, zo goed als beide toen waren. Ik zie dus veel overeenkomsten.

Ik betwijfel of die emotie na het voor de 3000ste keer vertolken van here today nog helemaal oprecht is of een onderdeel van de McCartney show, een act.
Ik heb hem vaak live gezien en iedere keer als here today voorbij komt weer diezelfde snik in die stem. Het is een act geworden.
Here today op Tug of war, kijk dat is kippenvel. Dat was puur en echt.
Hetzelfde geldt voor de praatje over George voordat McCartney Something inzet.
Er ging een ontzetting van emotie door de zaal in 2002, toen Macca dat vertelde, net na Harrisons dood, zeker met foto's van George op een heel groot scherm.
Maar nu, 17 jaar later is ook dat een deel van de act geworden.

McCartney 2, vaak onbegrepen en onderschat. Het is in ieder geval McCartneys eigen favoriete solo plaat, samen met band on the run. Voor een groot deel thuis opgenomen, en net zoals op de 10 jaar eerder verschenen plaat McCartney was het slechts Linda die zo nu en dan een kop thee kwam brengen. Net uit de bajes in Japan waar hem een straf van 10 jaar boven het hoofd hing begon hij met de opnames. Coming up, een fantastische single gezongen door een jaren 20 microfoon. De live versie speelde hij al een jaar eerder met Wings en verscheen als dubbele a kant op single. Het werd een wereldhit en bereikte de hoogste notering in de verenigde staten. Nummers als Watterfalls, one of these days en summer day song vallen op door hun eenvoud, On the way, Blues, het doet me denken aan the gun club met Anger blues. En veel dansbare onzin nummertjes, die wel aanstekelijk werken. In ieder geval zijn meest gewaagde solo plaat. Frozen Jap, een melodie die als een mantra door het hoofd blijft gaan, maakt nog even duidelijk dat Macca het na zijn Japanse gevangenschap even helemaal gehad had met de Japanner. Door de sobere bijna demo achtige opname techniek vormt deze plaat met diversen stijlen wel een perfecte eenheid. Van mij hadden er meer van mogen volgen.

Een stem, wat is een mooie stem, is dat loepzuiver als een nachtegaal of kan het ook knarsen, vals klinken maar vol melancholie en karakter zijn, wat mij betreft kan het beide, Rustin Man valt zeker onder de laatste categorie, de voormalig bassist van Talk Talk en ooit een samenwerking met Beth Gibbons, geen idee wat die man allemaal doet. Maar plots waren er twee solo platen die een grote muzikaliteit laten horen, wars van commerciële doelen, muziek met een heel eigen geluid, je moet er even de tijd voor nemen, maar als het kwartje eenmaal valt, werkt de plaat verslavend.

Deels ben ik het met je eens. The white album laat feitelijk al de solo stijl van alle afzondelijke leden horen, ze gedragen zich als elkaars begeleiders. Terwijl ik vind dat ze sinds Revolver niet meer als zo'n éénheid klonken als op Abbey Road, dat vind ik een echte groepsplaat.

Electronic music ben ik eigenlijk pas de laatste jaren aan het ontdekken.
In mijn fantasie was het altijd koud en kil en afstandelijk, maar dat is niet waar. Inmiddels heb ik massa's uit dat genre leren kennen.
The last resort van Trentemøller vind ik wel weer een klasse opzich. Warm, geïnspireerd, goede loops en mooie trance achtige stukken wisselen elkaar af. Mooie warme plaat.