Een plaat waar je echt geduldig voor moet gaan zitten en je voor open moet stellen. Post-rock in de lijn van A Silver Mt. Zion, Set Fire to the Flames, Rachel's e.d. En ook, zoals orbit al aangaf, met een scheut neo-classic/neo-folk. Maar dan met minder gefröbel, meer naakt en kaal. Zeg maar: 'to the point'. Zeer ingetogen, sobere arrangementen met een hoofdrol voor piano, viool en de hemelse zang van Elly Irving. Drums komen er niet aan te pas. Hier en daar een belletje, een tingelingetje en andere niet thuis te brengen interferentie. Stemmige, reflectieve muziek die je in alle rust moet ondergaan, idd bij voorkeur in de avond of nacht.

Het album opent sfeervol met trombones (?) die een stemmig thema spelen in We Are Depleting. Dit wordt vervolgd met With A Kiss And A Tear. Een prachtig melancholisch nummer dat begint met een eenvoudig pianothema en zang waarna een viool sfeervolle accenten toevoegt. Ongeveer halverwege keren de trombones terug met het thema van 'We Are Depleting'. Erg mooi.

Dan Floods. Weer een sfeervol eenvoudig pianothema met prachtige, serene zang van Elly Irving. De accenten worden dit keer aangebracht mbv wat atmosferische klanken. Allemaal erg ingetogen. Dan na ongeveer 4 minuten komt er een meeslepende wending. Violen zwellen aan. De sfeer wordt een tikkeltje pathetisch, maar niet overdreven. Dit valt na een minuut of 2 weer weg in een eenvoudig pianoriedeltje en dit thema gaat langzaam over in een ambient 'soundscape' die zo'n dikke 6 minuten aanhoudt. Eenvoudig prachtig. Ik geniet vol op.

Dan volgt er een kort nummer White Silence. Wederom ingetogen met piano en zang. De sfeer van het album wordt hiermee mooi vastgehouden. Hierna volgt Goodbye Red Rose met zowaar een akoestische gitaar en dwarsfluit (?). Elly Irving moppelt wat tekst. Al met al wordt er een duistere sfeer neergezet.

Tot nu toe is het een prachtige luisterervaring. Maar dan komt Like Everything You See. Een naar mijn smaak volledig misplaatste ambient soundscape van maar liefst 15 minuten. Ongetwijfeld bedoeld om de sfeer op de top te drijven, maar voor mij is het effect precies tegenovergesteld. Het neemt de prachtige spanning van de plaat juist weg. Het stuk duurt veel te lang en is overbodig. Het volgt nml. nog geen 5 minuten na het al rijkelijk ambienteske einde van 'Floods'. Een tegenvaller dus.

Gelukkig pakken we de draad weer op met Always The Storm. Een nummer dat opent met tingeltangeltjes en aanverwante interferentie. Piano, viool en zang creëren vervolgens een onheilspellende sfeer. Zonder meer mooi. Na een minuut of vier wordt de sfeer wat grimmiger, met piano, dreigende strijkers en een deels onverstaanbare mannenstem. Dan komt er een rustiek deel met enkel piano. Een viool en de hemelse vocalen van Elly vallen bij. En langzaam sterft het nummer. Erg fraai.

Grekken is het laatste "echte" nummer van deze plaat. Het begint weer sober met piano en zang. Dan na ongeveer 2 1/2 minuut komen de zanger en gitarist van iLiKETRAiNS een deel voor hun rekening nemen. Alles uiteraard zeer ingetogen. Mooi gitaarlijntje in de 'reverb'.

Our Flags Wave etc is dan de afsluiter. Weer een stuk overbodige ambient in mijn ogen.

Al met al een mooi sfeervol album. Weliswaar worden er geen nieuwe wegen in de post-rock betreden, maar het is zeker zeer genietbaar.

Wel vind ik een ernstig minpunt de overbodige ambient soundscapes. Aan het einde van 'Floods' is het noch passend, daarna enkel slaapverwekkend. Bijna een half uur van het album wordt hiermee gevuld!! Misschien is de gedachte geweest dat een beetje post-rock album toch zo'n 70 minuten moet duren. Dus laten we bij gebrek aan echt materiaal maar gaan zweven in niets zeggende ambientklanken. Onder het motto: wat Eno kan, kan Glissando ook. Het effect is echter dat de serene sfeer van de plaat wordt doorbroken. Jammer.

Beoordeling: zonder al die ambient zou het zeker 4* geweest zijn. 3,5* is eigenlijk te weinig. 3,75* is meer op zijn plaats, maar helaas kunnen we dat niet toekennen. Dus ik ben streng:

3,5*

Dat ben ik dus niet helemaal met je eens. Natuurlijk zit er in dit album meer ambient en zelfs een snufje Shoegaze, maar het heeft ook duidelijk een 'folky touch' die mij aan Marissa Nadler doet denken.
Ook de sfeer die dit album ademt, vind ik toch vrij sterk op de sfeer van bijv. 'Ballads Of Living And Dying' van Nadler lijken. Leg bijv. 'Invisible' eens naast een nummer als 'Mayflower May' van voornoemd album van Nadler.
Beide platen hebben een koel, sereen en zelfs een beetje een afstandelijk geluid. Wel met dat verschil, vind ik, dat Nadler het heel wat beter weet vorm te geven en overtuigender is dan Grouper op dit album. Veel meer variatie, sterkere songs. Dit album drijft daarentegen vooral op sfeercreatie door ijle zang en galm.

Het zal duidelijk zijn dat ik dit album, hoewel inmiddels zo'n 5 keer gedraaid, nog altijd erg mager vind. Het is zeer eentonig van klankkleur en verzuipt eigenlijk in de galm. Een galm die lijkt te moeten verhullen dat de melodieën en ook de muzikale ideeën eigenlijk nauwelijks iets om het lijf hebben. Haal de galm maar eens weg en je houdt zo goed als niets over. Het gitaarwerk is echt tranentrekkend slecht. Het geheel komt erg zeurderig op mij over. Bij Nadler is dat wel anders!

Uitschieters in de goede richting: 'Heavy Water' , 'Invisible' en 'A Cover Over'.
Daarentegen is zo'n nummer als 'Tidal Wave' toch echt te knullig voor woorden.

Vooralsnog een hele krappe 3*