Fiction is wat mij betreft een klassieker! Dit behoort absoluut tot het beste dat in die tijd aan wave werd gemaakt. Dat geldt trouwens ook voor de twee voorgangers ('Sleep No More' en 'Waiting for a Miracle'). Daarna werd het allemaal wel (veel) minder (muv Chasing Shadows, dat ook geen wave meer is).
Wel is Fiction heel anders van aard dan Sleep No More. Laatstgenoemde is donker en ruimtelijk, met vette drums en diepe bassen op de voorgrond en flarden gitaar en toetsen op de achtergrond. Sleep No More heeft meer pit. Fiction is daarentegen dromerig, minder ruimtelijk en zwaar, meer melodieus en naar mijn smaak juist het meest broeierige album dat ze gemaakt hebben. Het is wel een vrij rustig, introvert album en daar moet je van houden. Ik kan mij voorstellen dat sommigen het een tikkeltje saai vinden.

Beste tracks: After the rain (wave-topper), Zinger (funky-touch), Pictures, Don't look now en What else.

Zonder meer: 5*

Een fier debut van The Cult. Naar mijn mening een van de betere gitaaralbums van de jaren tachtig. Natuurlijk het klinkt wel wat gedateerd, maar het is kwalitatief hoogstaand. 'Horse Nation' en '83rd Dream' behoren wat mij betreft tot het beste dat The Cult heeft voortgebracht. Een mooie 'ruimtelijk' geproduceerde plaat. Ik vind dit album beter dan 'Love' (maar die heb ik wellicht in mijn tienerjaren te vaak gedraaid).

Dit is idd een voortreffelijke live-opname van The Cult uit de 'Dreamtime'-periode. Oorspronkelijk in 1984 in een beperkte oplage uitgegeven met verschillende hoes-varianten en met minder tracks. Ik heb er destijds al een klein fortuintje - althans voor een 15/16 jarige - voor moeten neertellen. Maar tot op de dag van vandaag geen spijt.

Het sprankelende en fiere gitaarwerk van Duffy komt op dit album goed tot zijn recht. Een beetje een desolaat geluid en wat ruimtelijker dan op Dreamtime. Wat mij betreft is dit The Cult op zijn best. Dit niveau hebben ze daarna niet meer gehaald. Ook niet met de best-seller 'Love'.

'83rd Dream' is toch wel mijn Cult-topper!

OK. Dat was luisterbeurt numero uno. Album opent redelijk, maar wel wat gladjes voor Cult-begrippen. Stevige bas. Geen rockclichés. Astbury is goed bij stem.

'A Cut Inside' is stukken beter. Met mooie subtiele melodische wendingen in de zanglijn. Paar kleine rockclichétjes (aan het eind). Maar zeker niet storend. Fijn nummer.

'Vendetta X' is geleend van de late Simple Minds. Kan niet anders. Maar wat steviger uitgevoerd. Kan er net mee door. Maar ben niet overtuigd. Geen rockclichés.

'Give me Mercy' heeft bij het begin ook meteen die wat hemelbestormende late Simple Minds vibe. Zit hem ook in de bas denk ik. Redelijk nummer hoor, daar niet van. Wat te veel coupletje-refreintje. Geen rockclichés. Da's positief.

'Outer Heaven' is op het eerste gehoor voor mij de zwakke broeder van het album. Die synthviooltjes kunnen echt niet. Kitsch. De powerbas en drums spreken me hier niet zo aan. Weinig rockclichés. Da's nog steeds positief.

Met 'Knife Through ...' gaat het niveau gelukkig flink omhoog. Mooi intro. Met ingetogen synths. En een ingetogen Astbury. Mooi slidegitaarlijntje van Billy. Fraai. Drums wel wat te vet. Gitaar zet aangenaam, ietwat proggy aan. Maar niet verkeerd. Mooie ontwikkeling in de song. Uitstekend nummer. Wel wat rockclichés (de gitaarsolo). Maar op een lekkere manier. En het is natuurlijk wel The Cult.

Met 'Impermanence' gaat het niveau nog wat meer omhoog. Heerlijke postpunk baslijn op de voorgrond! En fijn atmosferisch, licht dramatisch gitaarwerk. Tikkeltje gotisch misschien. Veel melancholie. Geen enkel rockcliché. Beste nummer van het album?

De afsluiter houdt het niveau redelijk vast. De synthviolen kunnen hier echt wel! Nochtans behoorlijk zoet. Maar niet te storend. Cliché rocksolo-elementen wel aanwezig, maar binnen de perken.

Al met al een redelijk album. Meer luisterbeurten volgen nog wel - het kost ook niet veel tijd om te beluisteren

Precies, een compromis lijkt hier bijna niet mogelijk. Zijn we het toch nog ergens over eens als het om deze plaat gaat.

Voor mij is het album te bombastisch, te theatraal en totaal "over the top". Ik vind het ook muzikaal erg zwak. Het album heeft een zeer eentonige sound. Elk nummer heeft zo'n beetje dezelfde "vibe". De drums en bas doen steeds hetzelfde ding. De zang van Smith is van een hoog jammer-gehalte en klinkt zeer geforceerd. Sterker: het hele album komt geforceerd over. Zo van: laten we ons best doen om zo zwartgallig mogelijk te doen. Duisternis als doel op zich. Dat alles wordt nog eens versterkt door dat image dat RS c.s. zich toen aanmaten. Ik vind het maar een potsierlijke vertoning. Valt in het niet bij het wonderschone '17 scs'. DAT is het ware meesterwerk van The Cure, niet deze!

0,5* voor de de opener (gaat halverwege toch ook vervelen) en 1* voor de afsluiter (die vind ik wel mooi beklemmend) = 1,5*

In het minimalisme ligt juist de grote kracht en pracht van deze plaat. De sfeer wordt meesterlijk neergezet. Elk nummer staat op precies de juiste plaats en is raak. Geen noot te veel of te weinig.

Voor het optimale effect moet je het album in zijn geheel beluisteren. Nummers als 'A Reflection', 'Secrets', 'Three' en 'The Final Sound' zullen door sommigen als vullertjes worden gezien en mss zelfs als inferieur, maar niets is minder waar. Deze nummers vormen een onmisbaar onderdeel van de ijzersterke spanningsboog die The Cure met dit album weet te creëren. In mijn oren fabuleus. Dit album heeft mij in de 25 jaar dat ik hem ken, nog geen (17) seconde(s) verveeld.

Waarvan akte!

Dit is een verfrissende release. Een kruising tussen trip-hop en jaren 80 wave. Knap dat deze band uit twee inmiddels toch wel uitgekauwde genres iets nieuws weet te creeren.

De nummers zijn voorzien van mooie sobere arrangementen waarmee een ietwat afstandelijke sfeer wordt neergezet. Diepe bas, eenvoudige gitaarlijntjes in de 'reverb' en dito drum(computer)werk. Fraaie samenzang ook tussen de heer en de dame, zij het dat de dame over aanmerkelijk betere zangkwaliteiten (soulvol) beschikt dan de heer. Toch stoort het verschil in zangkwaliteiten mij (vooralsnog) niet.

Het is ook een puntig album, dat niet te lang duurt en met een aantal nummers beneden de 3 minuten. Dit houdt de spanning er mooi in. De verveling krijgt geen kans om toe te slaan.

Kortom: ik geniet (met dank aan Herman die dit album tipte).

4*