Come-backs van groepen met de statuur van DCD zijn levensgevaarlijk. Het niveau van het eerdere werk is zo hoog dat het moeilijk lijkt dat nog enigszins te evenaren, laat staan overtreffen. Het risico is groot dat het een slap vervolg is op eerder vertoonde kunsten en dat de opgebouwde statuur toch wat beschadigd raakt.

Zo niet bij DCD! Zonder meer een sterke comeback. En misschien wel een van hun betere/beste albums. Maar voor dat predikaat is het nog te vroeg; daarvoor zijn meer luisterbeurten nodig. Maar waarom een van de betere/beste? Vanwege de fraaie synthese van elementen uit het eerdere werk. Ik hoor de klassieke elementen van 'Within the Realm', maar ook de sferen van 'Into the Labyrinth', 'Spiritchaser', een snufje 'Aion' en het solowerk van Perry. Zonder het gevoel te hebben naar herhalingsoefeningen te zitten luisteren. Het is weer een album geworden met een eigen identiteit en sfeer. Anastasis is nmm een mooie toevoeging aan het eerdere werk.

Zowel Perry als Gerrard zijn goed bij stem. Perry zingt mss wel beter dan hij ooit gedaan heeft. En Gerrard is wat minder zweverig, zingt meer ingetogen. Dat past goed.

De opener en afsluiter zijn ijzersterk, net zoals 'Opium' (hoor ik daar de grondtonen van 'New Dawn Fades', maar dan vertraagd?) en 'Return of the She-King'. De overige nummers zijn gewoon goed.

Kortom: een sterke verrijzenis van deze legendarische band. Hopelijk volgt er weer een productieve periode in de samenwerking tussen deze twee godskinderen!