Zo ik ben het album nu voor een tweede keer aan het beluisteren. Het is wat vroeg om al te oordelen, maar het bevalt me redelijk goed. Mss wel ietwat te veel van hetzelfde, maar zeker intrigerend.

Zeer donkere soundscapes met onheilspellende zang van Gordon Sharp. Zeer theatraal, hetgeen mij meestal niet aanspreekt, maar op een of andere manier stoort het me hier niet zo erg. Ik kan eigenlijk niet aangeven waarom niet. Zit hem denk ik in de muzikale omlijsting van de zang die me tot nu toe wel kan boeien.

Door sommigen wordt van 'Pornography' van The Cure beweerd dat die plaat de ultieme soundtrack is voor een donkere trip naar de krochten van de (geestelijke) hel. Nou dit album maakt meer aanspraak op die titel. Porn is maar een zonnig plaatje vergeleken bij dit.

....als je dit hoort na je overlijden, dan weet je dat je op de verkeerde plek van het hiernamaals bent beland...

Coldplay werd in het begin erg vergeleken met Elbow en hun beider debut-albums zijn ook lovend ontvangen ('Parachutes' (2000) resp. 'Asleep in the Back' (2001)). Vergelijk dit album voor de grap nou eens met de laatste van Elbow ('The Seldom seen Kid'). Het kwaliteitsverschil is overduidelijk zou ik menen.

Elbow heeft een inspirerende plaat afgeleverd waar Coldplay komt met een bloedeloze plaat met gemakzuchtige meezingertjes. Geheid goed voor de kassa, maar artistiek ver beneden de maat. Stuk voor stuk van die makkelijke deuntjes, die na 2 of 3 keer luisteren al enorm beginnen te vervelen.

Een weinig spannende productie ook, de noeste arbeid van Eno ten spijt (dat hij zich hiervoor geleend heeft trouwens!). Steeds weer de overbekende piano riedeltjes en de van U2 gekopieerde gitaren. En vergeet vooral ook het platte toetsenwerk niet dat in menig nummer het laatste beetje vrije ruimte dichtplamuurt. Wat me ook behoorlijk irriteert is die "hemelbestormende" sound van veel nummers. Iets dat al erg was op 'X&Y' en dat hier ook weer wordt voortgezet.

Over het geheel genomen zit er bitter weinig vooruitgang in het geluid van Coldplay, bang als ze zijn om hun status van "grote" band kwijt te raken. Echt elk experiment wordt geschuwd. Nou is dat op zich niet erg, maar als ook de melodieën nauwelijks beklijven, dan is het armoe troef.

Kortom: saai, saai, saai.