Dit is zonder meer een mooi album. Romantische en atmosferische muziek met helder gitaarwerk dat mij nog het meest doet denken aan Sad Lovers & Giants en in mindere mate aan The Chameleons. Het is vrij luchtige en zelfs een beetje poppy wave. Van mij had het wel wat spannender gemogen. Toch vind ik dit soort bands wel een verademing in deze tijden waarin de norm in de nu-wave lijkt te worden gesteld door Interpol, Editors en soortgelijken.

Daarom:

4*

Dat gevoel had ik bij een eerste oppervlakkige luisterbeurt dus ook. Maar niets is minder waar. Dit is een fraaie plaat met sterke songs, mooie arrangementen en een goede productie. Deze heren kunnen het nog! Maar verwacht geen 'My Life'. Dit is heel anders. Echt een liedjes-album. Hier en daar zelfs verraderlijk poppy, maar zonder oppervlakkig te zijn of te doorzichtig.

Het album opent sterk met het gedreven en warme 'Home'. Mooi nummer met subtiele atmosferische toevoegingen van Eno. Na 'My Big Nurse' denk je: het is prachtig, maar met meer van dit wordt het toch een beetje gezapig.

Ook de heren Byrne en Eno lijken zich daarvan bewust geweest te zijn want met 'I Feel My Stuff' komt er een wending in sfeer. Het is een onconventioneel tikkeltje experimenteel nummer. Mijn aandacht is weer volledig bij het album.

Dan komt 'Everything That Happens', voor mij een van de beste tracks van het album. Mooi ingetogen nummer en mooi gezongen door Byrne.

'Life Is Long' en 'The River' hebben een beetje een gospel-achtige inslag, maar dan toch anders. Ook fraai. 'Strange Overtones' is zeer poppy, maar dan wel kwalitatief hoogstaand. En op 'Poor Boy' wordt er zelfs behoorlijk gefunked (Prince zou er jaloers om zijn). Het ingetogen en rustige 'Lighthouse' sluit de wonderschone luistertrip af.

Byrne zingt mooi ingetogen, maar ook gedragen. En Eno levert kwalitatief hoogstaande arrangementen af met subtiele atmosferische effecten, zoals alleen hij dat kan.

Voor mij toch wel een van de betere zo niet beste releases van dit jaar.

4* met groeipotentieel!