Heren, dat is geen Autotune, zoiets heet een vocoder, zo eentje die Neil Young gebruikte op Trans.

Enfin, na vijf jaar verstoken te zijn geweest van nieuw materiaal en een live album als zoethoudertje in de tussentijd is dan eindelijk een nieuw album daar.

De bookends werken fantastisch, wederom valt een vergelijking te maken met Neil Young (Tonight's the Night, Rust Never Sleeps en Freedom) en geeft het geheel een cyclisch gevoel, je zou bijna kunnen spreken van een conceptalbum. Qua stijl doet dit denken aan de eerste twee albums.

Met C'est la Vie 2 borduurt hij qua stijl voort op Muchaco, waarna het een stuk lichtvoetiger wordt met New Born in New England dat dan weer doet denken aan Here's to Taking it Easy. In het vervolg wisselen licht en duister elkaar wat af, met persoonlijke hoogtepunten als Christmas Down Under (voel daar zo nu en dan een Roger Waters vibe), Around the Horn en Black Waves, Silver Moon.

Geslaagd album; hij is het niet verleerd. 4,5*