Het tweede album van Gillian Welch pakt me net iets minder dan het eerste. Het begint nochtans goed, met de murderbalad Caleb Mayer, die live ook vaak gespeeld wordt. Volgens Dave Rawlings is dat ook een verplichting van de locale Bluegrass en Folk music union

Good till now is echter een nummer dat niet will blijven hangen, The Devil Had a Hold of Me echter weer wel. Het valt bij de eerste paar nummers meteen op dat de productie een stuk kaler is dan op het debuut, dat is de verdienste van T-Bone Burnett, die overigens moet oppassen dat ie er niet té ver in doorschiet.

My Morphine lijkt qua stijl een beetje Paper Wings, maar kan me op de een of andere manier veel beter bekoren, misschien omdat het onderwerp wat duisterder is. Een vrolijk (klinkende) tegenhanger hiervan zou zomaar Sweet Tooth van Friend of a Friend kunnen zijn.

Na one morning, wederom een murderballad, gaan we verder met Miner's Refrain een donker verhalend nummer over mijnwerkers. Wederom geen luchtig nummer dus, maar oprechte folk.

Vervolgens knalt Honey Now uit de speakers, en je wordt terug gebracht naar de jaren '50. Het nummer klinkt alsof het op een transistor-radio speelt. Lekkere vlotte rock 'n' roll. Het luchtige karakter is echter tijdelijk van aard als we verder gaan met I'm Not Afraid to Die. Echt deprimerend is het niet, relativerend eerder.

Rock of Ages is een volwaardig gospel nummer, met volop verwijzingen naar de bijbel, maar ook haar eigen verhaal komt weer aan bod, zij het een beetje verstopt.

Whiskey Girl is de opvolger van Barroom Girls, en het lijkt erop alsof de bewonderaar uit Country Girl eindelijk de moed heeft verzameld om haar uit te vragen, maar of ie daar nou zo blij mee moet zijn? De toon van het nummer is erg deprimerend, maar de afsluiter is gelukkig wat luchtiger van aard, een ode aan de winter, a la Acony Bell.

Het probleem van dit album is dat de nummers allemaal een beetje in het verlengde van Revival liggen, maar ze niet allemaal hetzelfde niveau halen. De paar uitschieters die het album heeft maken het meer dan goed, maar kunnen er niet voor zorgen dat dit album de volle mep krijgt.

Gillian Welch; ik leerde haar kennen via het album Heartbreaker van Ryan Adams, waar zij en haar muzikale partner David Rawlings een handje meehielpen om er een country-rock/alt-country klassieker van te maken. Nadat ik bovendien een fantastische cover van (Neil Young's) Country Girl had gehoord stuitte ik op een concert van haar van de serie BBC4 sessions uit 2004. Via Time (the Revelator) kwam ik uiteindelijk terecht bij dit album.

Het verhaal van Gillian Welch mag inmiddels bekend zijn, geboren in New York, daarna geadopteerd door Californiërs en geïnspireerd door muziek van Johnny Cash, Townes van Zandt en Gram Parsons (om maar wat te noemen) trok ze naar Nashville en daar liep ze David Rawlings en T Bone Burnett tegen het lijf. De eerste werd haar muzikale partner, waar ze nu nog mee optreedt, de tweede produceerde haar debuutplaat. Hij gaf daarbij gehoor aan de wens van Welch om de plaat zo kaal mogelijk te laten, waar mogelijk, om zo dicht mogelijk tegen dat Bluegrass gevoel aan te komen.

In het eerste nummer vertelt ze, met een ietwat nasale stem haar levensverhaal. "I am an orphan on God's highway"... gelukkig zwelgt ze niet in zelfmedelijden, ze stelt haarzelf gerust met de wetenschap dat ze in de hemel haar familie gaat weerzien. Bluegrass met Gospel invloeden dus. Ik ben niet gelovig, maar goede gospel kan ik waarderen, mits de teksten en muziek goed zijn, en dat zijn ze!

Het thema geloof en eenzaamheid blijft daarna door het album spoken. Zo ook in het tweede nummer, Annabelle, gaat het over haarzelf, of over haar biologische nummer. De boodschap lijkt haast dezelfde als die van het eerste nummer, alleen vanuit een ander perspectief. Het valt niet mee om wees te zijn.

Daarna komt de invloed van Country (Johnny Cash wellicht?) om de hoek kijken, een rechttoe rechtaan nummer over een auto. Een nummer waar elke zichzelf respecterende Country of Bluegrass muzikant er eentje op een album moet hebben staan. Het volume gaat ook direct omhoog, harde elektrische gitaren vertegenwoordigen de V8 die het nummer beschrijft. Puristen mogen het niks vinden, ik smul ervan.

Zou Gillian Welch ook naar Neil Young hebben geluisterd? Ik denk het wel, Barroom Girls is namelijk verhalend, en zou zomaar over de zelfde serveerster kunnen gaan als die uit het nummer Country Girl.

Terug naar het autobiografische aspect, want One More Dollar gaat uiteraard over haar jeugd, maar had ook zomaar over haar trip naar Nashville kunnen gaan, want wie ambities heeft, moet daar wel wat voor over hebben. Zo was dat met Neil Young die samen met Bruce Palmer in een lijkwagen stapte om naar Californië te rijden zonder een cent op zak en zo is het met Welch ook.

By the Mark is pure gospel, met een briljant in canon zingende David Rawlings. Wederom, ik ben niet gelovig, maar dit kan ik wel waarderen. Live schroefden ze het tempo nog wel eens omhoog, ook niet verkeerd. Je moet er maar opkomen:

By the mark where the nails have been
By the sign upon his precious skin
I will know my savior when I come to him
By the mark where the nails have been

Het is haast onwaarschijnlijk dat dit allemaal originele nummers zijn, maar toch is het zo. Zulk is het talent van Gillian Welch (en David Rawlings).

Na het rustige Paper Wings, wat mijn minst favoriete nummer is van de plaat komen we bij Tear My Stillhouse Down, wat gewoon voor country-rock mag doorgaan, drums elektrische gitaar, lekkere slide erdoorheen, heerlijk! De vroeger versie van de Revival Sessions is nog uitbundiger (en rauwer), maar dat had deze plaat niet gepast.

Na een ode aan de Acony Bell, waar ze haar platenlabel ook naar heeft vernoemd (Universal nam Almo over en dat stramien paste Welch niet) is het alweer tijd voor de afsluiter, Only One and Only. Eenzaamheid is ook hier het thema: You're the only one and only/ Why'd you go and leave me lonely? Ik ben een gelukkig (bijna getrouwd) mens, maar waarom juist dit soort liedjes me zo aanspreken weet ik niet. Wat ik wel weet is dat Welch er ijzersterk in is, evenals Ryan Adams en Neil Young, misschien dat ik haar muziek daarom zo koester.

Als ik zoetsappige liefdesliedjes wil horen, dan pak ik wel een plaat van Graham Nash uit de kast...

Helemaal hetzelfde niveau als Time en Revival haalt deze plaat niet, maar de kritiek dat drums en elektrische gitaar niet op een folk of roots album horen is natuurlijk onzin. Gillian Welch maakt neo-traditionele folk en is daar zo'n beetje de beste in. Bovendien waren er ook al drums te horen op haar debuut.

De plaat begint met een van de populairste tracks van Welch, Look at Miss Ohio dat ze zelfs tijdens Dave Rawlings Machine concerten ten gehore brengt en eerlijkheid gebied te zeggen, live klinkt het toch net een stukje beter, deze versie is mij wat te ingetogen.

Make Me a Pallet on Your Floor is een nummer dat ze, naar eigen zeggen, van Doc Watson heeft geleerd, een beetje liefhebber weet dat deze man een levende legende is en dat is aan het nummer af te horen. Overigens wordt dit nummer op dezelfde manier benaderd als op haar voorgaande albums, twee gitaren, twee stemmen.

Ook het volgende nummer, Wayside / Back in Time, is eigenlijk gewoon een dijk van een song en met I Had a Real Good Mother and Father borduurt ze voort op het thema adoptie, dat ook op haar vorige albums niet geschuwd werd. Ze spreekt haar dankbaarheid uit naar haar adoptie-ouders die haar voor een groot deel hebben gemaakt tot de vrouw die ze vandaag is. Ook No One Knows My Name bevat hetzelfde thema, maar geeft eerder weer hoe eenzaam het soms kan zijn.

One Monkey lijkt grappig genoeg een soort opvolger van Monkey and the Engineer, van Friend of a Friend. Kan best, want het nummer van Jesse Fuller is al veel vaker en veel eerder gecovered dan door Welch & Rawlings.

Lowlands klinkt een beetje als een vervolg op Wayside / Back in Time. Wat volgt is One Little Song, een van de meest markante songs van het album. Welch vertelde bij een concertregistratie van de BBC dat ze haar hele jeugd alleen op haar kamertje met een gitaar muziek heeft zitten spelen, maar dat ze er nu pas aan toe is gekomen om daadwerkelijk ook in haart eentje een song op te nemen, zonder de hulp van Rawlings.

I Made a Lovers Prayer is dan een beetje een niemendalletje. Onlangs nam Carrie Rodriguez het op voor haar album Love and Circumstance en als ik eerlijk ben vind ik haar versie net een stukje beter, het ontbreekt hier een beetje aan kracht, kabbelt slechts een beetje voort.

Met Wrecking Ball maakt ze het echter helemaal goed. De song is welhaast een heuse country-rocker en is, wederom, autobiografisch. Dit nummer is overigens niet te verwarren met de gelijknamige songs van Neil Young en Emmylou Harris.

Uit het niets is er ineens dit album. Sinds 2003 worden er maar spaarzaam albums uitgebracht; één onder de noemer Gillian Welch, twee Dave Rawlings Machine en één David Rawlings album. Oh en nog een archive release. Dit wordt soms toegeschreven aan een writers block, maar de begeleidende tekst bij dit album doet me vermoeden dat Gill en Dave zelf hun grootste criticus zijn.

Enfin, als er iets is waar ze goed in zijn naast het schrijven en zingen van hun eigen nummers dan is dat wel het zichzelf eigen maken van een andermans nummer. De voorbeelden zijn legio Billy van Bob Dylan, Neil Young's Country Girl, White Freightliner Blues, etc.

Voor dit album is er bewust niet voor gekozen om die oudjes van stal te halen maar juist nieuwe wegen te verkennen. Daarbij wisselt de lead zang voor het eerst tussen Gill en Dave, vandaar ook de equal billing.

Ik word bij het eerste nummer gelijk al blij en dat gevoel gaat niet meer weg. Het enige nummer dat ik wat minder geslaagd vind is Jackson. Heb een lichte voorkeur voor de door Gillian gezongen nummers, maar Senor is ook niet te versmaden.

Meer van dit graag! 4.5*

Inmiddels zelf ook een paar luisterbeurten verder. Zoals ik al eerder zei, geen grensverleggend album, gedurfd evenmin, maar dat hoef je van Nash ook niet te verwachten. Het is en plaat die lekker wegluistert, schommelstoelfolk pur sang, dat wel, met over de gehele linie goede muziek en een paar uitblinkers. Na ruim een decennium verstoken te zijn geweest van nieuwe muzuliek van zijn hand had ik er iets meer van verwacht, maar a la. Het album is goed geproduceerd (daar kan Neil Young een voorbeeld aan nemen, al is dat deels de charme van diens muziek) en hij is goed bij stem. De band speelt dienend, maar strak. Alles netjes binnen de lijntjes dus en dat is misschien mijn grootste bezwaar.

Ga ik nu naar de platenzaak rennen om dit aan te schaffen? Niet direct, ik doe het voorlopig wel met spotify.

De eerste keer dat ik van Gram Parsons hoorde was in een passage in het boek Shakey van Jimmy McDonough, de biografie van Neil Young. Ten tijde van de Time Fades Away tour deelde Neil Young, Jack Nitzsche en Gram Parsons een limousine. Nitzsche die heel de tour uit zijn hum was beet Parsons toe dat hij op Danny (Whitten) leek... en dat Danny dood was. Een ijzige stilte volgde, maar Nitzsche had ergens gelijk, want niet veel later overleed Parsons aan een overdosis.

Een tijdje later, inmiddels groot fan van Ryan Adams, die qua stijl vergeleken wordt met Parsons (qua stem lijken ze ook behoorlijk op elkaar) kocht ik het boek Grijsgedraaid van Leo Blokhuis (een aanrader trouwens, net als het Plaatjesboek en City to City) waar een bonus CD bij zat waar Love Hurts op stond. Ik kende de draak van Nazareth al, maar de uitvoering van Parsons en Emmylou vond ik ronduit betoverend en besloot op zoek te gaan naar solo werk van Parsons en trof de CD GP/Grievous Angel.

Het begint al gelijk goed met Return of the Grievous Angel en het niveau daalt nergens, sterker nog het wordt alleen maar beter! Nummer voor nummer wordt duidelijk dat Parsons de koning is van de Country Rock, niet alleen heeft hij het zowat eigenhandig uitgevonden hij is ook nog de beste in zijn soort. Uptempo nummers als I Can't Dance worden afgewisseld met ballads als Brass Buttons, 1000$ Wedding en She. Ondertussen huilt de steel guitar mee en doet ook Emmylou een duit in het zakje.

Absoluut hoogtepunt is de Parsons/Harris 'live' versie van Hickory Wind, een onsterfelijke country rock klassieker die me altijd weet te beroeren, zij het in de versie van de Byrds, Parsons zelf of de cover van Gillian Welch. Het nummer wordt gevolgd door het eerder genoemde meesterlijke Love Hurts dat zelfs de versie van Roy Orbison doet verbleken, want man, wat meent die gast wat ie zingt. In My Hour of Darkness is een waardige en toepasselijke afsluiter.

Wat is het ongelooflijk zonde dat Gram Parsons zo vroeg is heen gegaan, maar wat mogen we hem dankbaar zijn voor zijn muziek en invloed, zonder hem geen Sweetheart of the Rodeo en Guilded Place of Sin maar ook zeker geen Eagles, Poco en Ryan Adams die op zijn beurt eigenhandig de Country Rock begin 21e eeuw weer op de kaart zette.

Ter vergelijking, hier een tribute van Ryan Adams en Emmylou Harris aan Gram Parsons, een cover van Return of the Grievous Angel:
YouTube - Ryan Adams & Emmylou Harris: Return of the grevious angel

En Gillian Welch die Hickory Wind zingt:
YouTube - Gillian Welch, Dave Rawlings & Emmylou Harris : Hickory Wind

Zie ook: Gram Parsons Tribute - Sessions At West 54th

Ik heb dezen jaren op het oog gehad, maar als arme student kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om hier 150+ euro aan uit te geven. Wat voor 15 uur muziek uiteraard niet veel is, maar ja. Mijn voornaamste probleem met deze boxen is dat ze de bonus tracks op de zelfde CD als het album hebben gezet.

Nu heb ik deze discussie ook al eens gevoerd op een ander forum "ja, maar dan druk je toch gewoon op stop na de laatste track en zet je hem weer opnieuw aan", ik blijf van mening dat Bonus Tracks hun eigen schijf moeten krijgen en je het album op zichzelf staand moet kunnen luisteren. NOG irritanter zijn CD's waarbij er enkele minuten stilte zit tussen de laatste track en een bonus track.

De bonus tracks op zich zijn niet verkeerd, met name de live nummers die aan Reckining en Dead Set zijn toegevoegd, maar alle studio outtakes besluister ik niet meer dan een a twee keer. Gelukkig hebben de heren van Grateful Dead op Spotify de live bonus tracks gescheiden van de studio outtakes en studio albums, te vinden onder Complete Studio Rarities Collection, Complete Live Rarities Collection en Complete Studio Albums Collection.

De muziek die hier op staat is natuurlijk meer dan prima, waarbij Wake of the Flood, Blues for Allah, Terrapin Station, Dead Set, Reckoning en In the Dark Duidelijk de voorkeur genieten. Enfin, ik heb deze dus uiteindelijk nooit gekocht, ik wacht geduldig op de 50th Anniversary Editions. Die stellen tot nu toe zeker niet teleur!

I Will Take You Home is zo mierzoet, daarvan springt het glazuur van je tanden af. Daar heeft Brent er iets te veel van geschreven. Waar The Dead uitblonk in abstracte teksten of creatief gebruik van metaforen wordt het hier wat teveel MOR 80's rock. Standing on the Moon is het enige noemenswaardig nummer op deze plaat. Verder zijn Victim or the Crime en Picasso Moon wel te pruimen. Beter gewoon Without a Net, Crimson White and Indigo of Spring 1990 luisteren.

Waar ze de missende stukjes Minglewood Blues en Lazy Lightning vandaan hebben gehaald weet ik niet, misschien twee sporen opnames, of van een ander concert, het klinkt in ieder geval naadloos.

Wat valt er nog meer te zeggen over dit concert dan dat ik al gedaan heb? Het begint krachtig met Minglewood Blues, daarna nemen de heren en dame wat gas terug. Loser en El Paso zijn bijna understated te noemen, al strooien Jerry Garcia en Phil Lesh her en der met heerlijke licks. De mix is nog niet helemaal optimaal, de vocalen zijn soms wat zacht maar vanaf Jack Straw, met name op het eind is de beer los en zijn ze niet meer te stoppen.

Hoogtepunt van het concert is wat mij betreft de Jam die wordt ingezet met Dancing in the Street, en dat is dan ook nog nadat er een geweldige versie van Row Jimmy is geweest, weinig in het oeuvre van de heren kan echter op tegen Scarlet Begonias en Fire on the Mountain. Dat is echt jammen van de hoogste plank. Toetje is Saint Stephen / Not Fade Away gevolgd door Morning Dew, misschien wel de beste versie ooit en als kers op de taart One More Saturday Night.

Flabbergasted. 5* en in mijn top 10. Eindelijk!

Grateful Dead stak in de zomer van 1989 tot de lente van 1990 in een uitstekende vorm. Without a Net was daar al een voorbeeld van, evenals Spring 1990 en met deze concertregistratie bewijzen ze het opnieuw. Uitstekende versies van Hell in a Bucket, Iko Iko, Blow Away en Scarlet > Fire. Ook afsluiter Knockin' on Heaven's Door raakt de gevoelige snaar. Drums > Space zorgt voor de enige punten aftrek hier.

Heeft wat te lijden onder de productie, zit wat te veel galm/echo op de zang, wat met name op valt bij Passenger, maar ook de drums op Rythm Devils klinken niet fantastisch. Verder leuke uitvoeringen van Feel Like a Stranger, Franklin's Tower en Fire on the Mountain, al mis ik Scarlet Begonias wel een beetje. Degelijk maar niet essentieel.

Na het geweldige deel 4 is dit wel een kleine tegenvaller. In 1979 begon Grateful Dead aan een nieuwe fase in hun carriere, toetsenist Keith Godchaux en zijn vrouw, zangeres Donna-Jean verlieten de band. Ze werden vervangen door Brent Mydland, 'the new guy' en laat ik eerlijk zijn, ik ben niet een heel erg grote fan van zijn sound.

Hij neemt zowel de keyboard partijen van Keith als de zangpartijen van Donna-Jean voor zijn rekening en waar hij op de toetsen goed uit de voeten kan, hij laat een hoop funky deuntjes horen, en op de vele jams neigt zijn werk soms naar synth muziek, zijn zang laat erg te wensen over. Niet dat Donna-Jean nou altijd foutloos zong, maar ik vind de sound van Brent gewoon niet zo. het klinkt alleen een beetje geknepen en dat leidt soms behoorlijk af, temeer omdat de zang van Donna-Jean voor mij vaak iets extra's toevoegde aan de nummers.

Het concert zelfs is qua stijl in te delen in drie stukken: de eerste 11 tracks (CD1) is een mix van traditionals, favoriete covers en Dead-klassiekers als Cold Rain & Snow, waar de verandering in sound ten opzichte van vroegere jaren meteen duidelijk is, een wat traag gespeelde CC Rider en nog maar weer eens een nieuwe versie van New Minglewood Blues. Tegen het eind horen we het niet onaardige Alabama Getaway, van het album Go to Heaven. Hier klinkt het alleen allemaal net wat vlotter.

Vanaf disc 2 laat the Dead zien waarom ze bekend staan als Jam-band want vanaf dan vloeit het ene nummer moeiteloos over in het andere (Drums moesten ze zelfs in tweeën knippen om het 'natuurlijk' op de CD te kunnen zetten). Uncle John's Band dient als 'bookend' in dit geval. Van de twee Jams is deel 1 wat 'futuristisch', lijkt zeker in de tweede helft op synth muziek, deel 2 is dan weer behoorlijk psychedelisch. De drum solo (of eigenlijk duet, The Dead had twee drummers) is niet aan iedereen besteed (Moby Dick en The Mule trekken mensen hier ook nogal slecht), maar omdat het op wordt gedeeld in twee stukken is het goed te doen. Ik mag er altijd graag naar luisteren.

Het Jam gedeelte wordt formeel afgesloten met Not Fade Away, waar Weir als vanouds zijn longen uit zijn lijf staat te schreeuwen en na wat typische toegiften (Around & Around en Johnny B. Goode) spelen ze toch maar een nummertje van Shakedown Street; het titelnummer. Zo verschrikkelijk als ik dat album vind (zwaar overgeproduceerde meuk en matig songmateriaal) zo goed is deze live uitvoering. Lekker funky en Brent's keyboards komen hier echt goed tot hun recht.

Komen we uit bij mijn beoordeling. Nieuwe man Brent is goed op de keyboards en frist de sound van the Dead goed op, maar zijn zang verpest het net iets te vaak voor mij. Tel daarbij op dat na bijna 15 jaar non stop touren de sleet er behoorlijk in begint te komen wat betreft de zang van Garcia en in mindere mate Weir en ik kom ook hier uit op 3,5*.

Meesterlijke compilatie van de shows die Grateful Dead gaf op 13 en 14 februari 1970. In tegenstelling tot het wat teleurstellende Bear's Choice is bevat dit album wel een hoop elektrische nummers met als hoogtepunten 30 minuten durende versies van Dark Star, The Other One en Lovelight. The laatste twee nemen heel CD 2 in beslag. De ontwikkeling ten opzichte van Live/Dead is goed te horen in deze nummers en het begrip 'jammen' wordt naar een hoger platform gebracht.

Ook interessant is het nummer Dancing in the Street, dat in 1977 werd opgenomen voor Terrapin Station en ook wel bekend is van Bowie/Jagger. Verder kun je hier de China Cat Sunflower/I Know You Rider combo in een wat vroeger stadium horen, ook zeer de moeite waard. De band klinkt af en toe wat onwennig, maar als ze zich op bekend terrein begeven zijn ze heer en meester.

Van dezelfde reeks als Road Trips: MSG 1990, maar dit keer een compleet concert in plaats van highlights. Jam>Drums>Space gaat net ff wat te lang door en Jerry is af en toe wat schor, waardoor hij al met al net iets minder scoort dan Road Trips. Goede Hell in a Bucket en de eerste officiële release van Iko Iko.

Een beetje onevenwichtig dit eerste deel van Dick's Picks, een illustere serie live concerten van Grateful Dead, aanvankelijk samengesteld door Dick Latvala, de Joel Bernstein van Grateful Dead.

CD1 (track 1 t/m 6) leunt zwaar op Wake of the Flood, het eerste studio album van Grateful Dead in 3 jaar (solo werk van Weir en Garcia daargelaten) en ook het eerste zonder Pigpen en met Donna Jean en Keith Godchaux. Nu is dat album een van mijn favorieten, Weather Report Sweet (al is het wat lang), Mississippi Half Step, Eyes of the World en Row Jimmy zijn mijn favorieten, maar daar worden er maar twee van gespeeld.

Here Comes Sunshine is ook wat langdradig om het album mee te openen, maar een degelijke Playing in the Band rond de CD mooi af. Big River en Big Railroad Blues kun je eigenlijk niet verknallen, dus dat doen ze ook niet. Wel valt op dat Weir en Garcia niet meer op hun allerbest staan te zingen, waarschijnlijk gewoon vermoeidheid.

CD2 is wat meer traditionele Dead, dus veel jammen, dat eigenlijk al wordt ingeleid door Playing in the Band op CD1. Dit gebeurt vooral op Truckin en de twee Jam nummers die mooi worden omlijst door een paar klassiekers. Helaas behoren ook Nobody's Fault But Mine en deze uitvoering van Stella Blue (ook van Wake of the Flood) weer niet tot de favorieten, maar He's Gone blijft een fantastisch emotioneel nummer.

Jam > Other One > Jam is niet te vergelijken met de versies op onder andere Dick's Picks Volume 4 of Skull & Roses, maar toch interessant om naar te luisteren. De eerste Jam is nog een redelijk traditionele Dead-Jam, deel twee is wat minimalistischer, niet iedereen zal het kunnen waarderen, maar ik wel. Het is nog het meeste te vergelijken met Feedback/Dead Space van Live/Dead.

Na het wat suffe Stella Blue eindigt dit album met Around & Around, waar Weir naar mate het nummer vordert steeds meer op dreef komt. Het begint wat laid back, maar tegen het eind zijn Garcia, Weir en Godchaux zo lekker aan het jammen dat je het jammer vind dat het alweer afgelopen is.

Dat is dus het probleem met Live CD's van the Dead, concerten duren vaak 3 uur of meer, maar zeker de wat vroegere Dick's Pick's werden om technische (of artistieke) redenen wat beknopt gehouden. Beter een deel van een legendarisch concert dan helemaal niks, lijkt de insteek. Nu vind ik deeltje 1 nog niet bepaald legendarisch, temeer omdat ik Donna Jean echt mis (met name op Around & Around, He's Gone en Playing in the Band). En kijkend naar wat er ontbreekt (Jack Straw, Row Jimmy, El Paso, onder andere) kom ik niet verder dan 3,5*.

Geluid is overigens lang niet slecht. Bij Dick's Picks zit een 'Caveat Emptor'; ze zijn namelijk van 2 tracks afkomstig, in plaats van multi-tracks, zoals From the Vault albums. Daar ga ik ze dan ook niet op afrekenen.

Veel minder bekend dan de Europese tour van 1972 en onbekend maakt onbemind blijkbaar. Toch is dit voorwaar geen slechte release. Het adequaat opnemen van een Wall of Sound concert naar een twee sporen band is geen sinecure en dat is aan het begin te horen, de geluidskwaliteit en de mix laten wat te wensen over, maar dit is eigenlijk opgelost voor je er erg in hebt. De bas en piano staan wat hoog in de mix en de drums klinken wat droog, maar niks wat verschrikkelijk stoort.

De muziek is er niet minder om. De bijdragen van Donna zijn hiernog vrij beperkt, alleen op Scarlet Begonias, PITB en opmerkelijk genoeg Beat it on Down the Line is ze prominent aanwezig, het gros van de harmoniezang wordt nog door Phil voor rekening genomen.

Dick's Picks 7 is een compilatie van drie concerten in Ally Pally, maar ze hebben getracht het gevoel van een regulier concert te creëeren. Dat is goed gelukt. Schijf 1 bouwt mooi op naar Playing in the Band, onderwijl komen persoonlijke favorieten als Scarlet Begonias en Row Jimmy voorbij.

Schijf 2 opent met een 18 minuten durende Weather Report suite en werkt zich, via een helaas wat mindere Brown Eyed Women toe naar een sublieme Truckin' > Wood Green Jam > Wharf Rat.

Het hart van schijf drie bestaat uit Not Fades Away (dat wordt gespeeld nadat het publiek de melodie neuriet), Dark Star > Space Jam > Morning Dew. Het publiek wordt afgezwaaid met US Blues.

En zo is elke schijf een feest op zich, prima afzondelijk te luisteren maar ook als geheel, met op elke schijf wat kortere nummers en het betere jam werk.

Het begint niet al te best. Ten eerste is dit concert opgenomen op Magnetic tape en is de mix duidelijk niet bepaald van het niveau van de eerste 5 picks, dit lijkt meer op de PA mix dan een recording mix. Komt bij dat zowel Jerry als Bob niet echt geweldig bij stem zijn en de eerste set niet echt fantastisch is. Die slide gitaar van Bob Weir op CC Rider helpt ook niet echt. En Keep Your Day Job... tja.

Maar dan set 2 (vanaf Scarlet > Fire), de zang is nog steeds niet geweldig, maar er zit wel veel meer vuur in het spel. Alhowel Scarlet > Fire niet het niveau haalt van 8 mei 1977 is het nog steeds een prima versie (al duurt het Fire on the Mountain gedeelte net iets te lang). Daarna gaan we vrorlijk door met Prophet > Eyes > een korte drums > Spinach Jam > TOO om te eindigen met een mooie Stella Blue. De twee toegiften zijn minder essentieel. Enige puntje van kritiek zijn de Marimba geluiden die Brent uit zijn synth trekt bij Scarlet > Fire.

Al met al begrijpelijk waarom Dick Latvala deze wilde uitbrengen, hij had het bij de tweede set kunnen houden, maar dan mis je wel een beetje de opbouw ernaartoe.

Hoe dan ook, ik ga voorlopig discogs niet afstruinen om hier een exemplaar van te vinden.

Het zal jullie inmiddels niet ontgaan zijn, maar ik ben me door mijn Grateful Dead collectie aan het heenwerken. Nu heb ik helaas niet alle exemplaren (al biedt Spotify uitkomst) dus na deel 1 en 5 is nu deel 10 aan de beurt en dat is een hele verademing.

Uit mijn zeer positieve review van deeltje 3, die evenals dit deel een concert uit 1977 bevat moet inmiddels ook duidelijk zijn dat 1977 een van mijn favoriete Dead-jaren is. Naast Dick's Picks heb ik ook onder andere de Barton Hall bootleg van 8 mei, die misschien wel de beste tweede set ooit heeft. Dat zijn dus mijn maatstaven.

Dus toen de eerste klanken van Jack Straw klonken en ik de zang van Donna-Jean hoorde was de ietwat zure nasmaak van deel 1 en 5 meteen weg, want daar ontbrak ze. Dit is hun fusion periode, zoals Stijn dat zo mooi omschrijft en dat is goed te horen, want vanaf de eerste noot swingt het de pan uit. Of het nu country klassiekers zijn als Mama Tried, Rockers als Johnny B. Goode of eigen werk overal zit een lekker funky randje aan.

1977 stond in het teken van het nieuwe album, Terrapin Station en het vorige Blues for Allah en konden we doorgaans rekenen op spetterende uitvoeringen van Help on the Way/Slipknot!, Franklin's Tower en Dancing in the Streets. Ironisch genoeg ontbreken juist die songs hier. IS dat erg? Nee, helemaal niet! Elke keer hetzelfde concert wordt ook maar saai en als ik daar toch behoefte aan heb, gaat gewoon Vol. 3 in de speler. Terrapin Station en Estimated Prophet krijgen we wel te horen, maar vooral de eerste is wat futloos.

Volume 10 heeft genoeg anders te bieden, de eerste keer China cat Sunflower/I Know You Rider, die met gejuich worden ontvangen, en de jam waarin deze is opgenomen, met onder andere Playing in the Band, China Doll, die me normaal gesproken helemaal niet kan bekoren en Not Fade Away is een van de beste uit hun carriere. Niet voor niks stond deze show lang bekend als '29/12', naar de datum van het concert en ieder Deadhead wist dat je deze show bedoelde.

De rest van de setlist is mooi verdeeld tussen oud en nieuw, met klassiekers als Looks Like Rain, Loser, Mama Tried en Bertha en eigenlijk zit er gewoon geen zwakke song bij. Grateful Dead blijft van begin tot einde boeien, en ook al zit er niet echt een uitschieter bij, het niveau blijft zeer constant tot de laatste noten van Sugar Magnolia. Het ontbreekt alleen af en toe een beetje aan power.

Ongeveer een jaar na de concerten die de basis vormden voor Go to Nassau opgenomen. Naar ik vernomen had was Dick Latvala, de archivist in kwestie, een stuk minder bekend met het jaren 80 werk van the Dead. Dus in plaats van Highlights van een paar shows (zoals bijvoorbeeld Dick's Picks 12) bracht hij dan maar een show in zijn geheel uit als hij wist dat er iets bijzonders in zat.

In dit geval is dat de post-He's Gone Jam. Op het Steve Hoffman Forum is men dan ook vooral enthousiast over de derde CD waar deze jam op staat.

Nu heb je Dead fans in meerdere soorten, self ben ik meer een first set guy, waar de wat kortere nummers aan bod komen. De tweede set bestaat vaak uit meerdere lange jams.

Derhalve kan ik juist de eerste twee CD's goed waarderen. De enige mispeer is Looks Like Rain, die echt veel te lang doorgaat. Het verfoeide slide-guitar werk op Little Red Rooster vind ik dan juist weer prima te verteren. Favorieten zijn de up-tempo nummers als Jack-a-Roe, Deal en Cassidy.

Op de tweede schijf worden we dan weer getrakteerd op High Time en Lost Sailor > Saint of Circumstance. Die laatste track duurt niet daadwerkelijk 42+ minuten, na een minuut stilte begint een 35 minuten durende versie van Scarlet > Fire uit 79. Ook hier hebben de Deadheads wat over op te merken, de tape loopt wat te traag.

De post-He's Gone Jam is zeker de moeite waard, al was het maar vanwege de zeldzame uitvoering van Caution.

Vooruit, de setlist is meer dan prima, spel en zang door de bank genomen degelijk, maar wat dit concert nou zo bijzonder maakt dat het een officiële release rechtvaardigt is mij niet duidelijk (in 2004 waren Sunshine Daydream noch Barton Hall uitgebracht). De mix is de eerste paar nummers niet fantastisch, alleen Bob Weir en de toetsen zijn echt goed te horen en daarna blijft er erg veel galm en echo op de zang over. Her en der klinkt het ook wat futloos en gehaast. Man Smart/Woman Smarter is een leuke novelty tune, maar veel meer dan 3,5 sterren kan ik dit niet geven.

Opvallend genoeg geen nummers van Blues for Allah. Met name het tweede concert is de moeite waard, mede door de jam vanaf Playing in the Band.

Twee opeenvolgende concerten uit mei 1977, waar The Dead in uitzonderlijke vorm verkeerden. Dick's Picks Volume 3 is van de dag erna, en het is verbazingwekkend om te zien hoe weinig overlap er zit tussen de concerten. Mijn voorkeur gaat nog steeds uit naar Volume 3 in combinatie met Barton Hall, maar er staan hier genoeg pareltjes op die elders ontbreken. Denk aan Passenger, He's Gone, The Wheel, Jack-a-Roe, Peggy-O. Maar ook Sugaree is niet te versmaden.

Dat er tussen 1980 en 1987 geen studio album werd uitgebracht is veelzeggend. Ook live had de band veel te lijden onder het drugsgebruik van Jerry Garcia. Maar zo af en toe wist hij zich bij elkaar te rapen en dan werd er heel behoorlijk gespeeld. Ja, Jerry klinkt her en der wat uitgeput en neemt de band daarin mee, maar er blijft genoeg interessants over dat dit concert de moeite waard maakt. Drums > Space bijvoorbeeld, maar ook zeldzame uitvoeringen van Spoonful, Give me some Loving, Gloria en Keep Your Dayjob. Ook de rest van de setlist is meer dan prima. Opvallend is de minieme bijdrage van Brent in de harmoniezang. Gewoon een lekker weg luisterend concert uit 1985 met een opvallend goede Morning Dew.

Een wat opmerkelijke compilatie, samengesteld door Phil Lesh. Verborgen pareltjes zijn dit en daar moet ik hem gelijk in geven. Het gros van de nummers komt uit 1969-70 (1-5), verder uit 71 (6), 77 (8), 89 (7 en 11), 95 (10) en 67 (9).

Het noemen waard zijn de spetterende versie van Hard to Handle, een publieksopname nota bene, In the Midnight Hour (30 minuten) en Box of Rain. Leuke ontdekking!

Deze 3-dubbel CD (6LP's) maakt Live/Dead (1CD/2LP's) feitelijk overbodig. De complete run van concerten was ook verkrijgbaar, maar net als de andere limited editions, hoe prijzig ook, direct uitverkocht. Dat dit niet al in 1969 is uitgebracht is logisch, want een 6 LP set zet je niet zomaar in de markt. Dus moesten de van bootlegs verstoken fans zo'n 35 jaar wachten op fantastische live uitvoeringen van Good Morning Little Schoolgirl, Cosmic Charlie en the Other One. Andere hoogtepunten zijn St. Stephen (met William Tell intermezzo) > The Eleven en natuurlijk Aligator > Drums > Jam > Caution > Feedback, Lovelight en Dark Star. Zit héél dicht tegen 5 sterren aan.

Prima album van The Dead, ietwat hoog easy listening gehalte. Productie is wat te glad naar mijn smaak, waardoor het net als de rest van de albums na 1977, niet in de buurt komt van live concerten. Feel Like a Stranger eindigt wat abrupt. Alabama Getaway en Althea springen er in positieve zin uit.

Deze week aan de beurt bij het Archival Live Release Topic op Steve Hoffman. Niet de complete show (slechts ongeveer de helft), maar dat mag de pret niet drukken. Het hele concert is later overigens alsnog uitgekomen als onderdeel van Europe 72: The Complete recordings.

Turn on Your Love Light > Goin' Down the Road Feeling Bad > One More Saturday Night vormt eigenlijk de toegift van het concert in de Jahrhunderthalle van 26 april 1972, maar is om tijdstechnische redenen aan het eind van de eerste CD geplakt. Dit werkt op zich goed; een 3 of 4 CD release was anno 1995 eigenlijk nog ondenkbaar (inmiddels bijna gemeengoed bij The Dead). Significant was dat dit de eerste release was na de dood van Jerry Garcia. In tegenstelling tot Dick's Picks is deze release gebaseerd op multitracks, net als de From the Vault series.

Wat valt er verder nog te zeggen wat er nog niet gezegd is over de legendarische Europese tour van 72? De heren zijn erg goed bij stem, zoals onder andere te horen is op Bertha. China > Rider is wederom niet te versmaden en Jack Straw wordt hier nog geheel gezongen door Bob Weir (later in de tour zouden ze gaan afwisselen). Voor de jam-liefhebbers is er ook genoeg te genieten met Lovelight, Truckin' en The Other One.

Maakt Europe 72 (het origineel) feitelijk overbodig en stilt de dorst van eenieder die niet 4+ uur over heeft om Steppin Out with the Grateful Dead te luisteren.

Touch of Grey, Hell in a Bucket, Throwing Stones en Black Muddy river dragen deze plaat, die verder wat gedateerd klinkt door de jaren 80 productie.

Vormt de basis voor het niet al te populaire Skull and Roses, wat juist één van mijn favoriete albums is van the Dead. Ik beschouw dat album weliswaar meer als een studio album (of augmented live album a la Rust Never Sleeps), maar toch. Het geheel luistert lekker weg en geeft een goede dwarsdoorsnede van wie The Dead waren in 1971. Door het een overgangsjaar te noemen doe je ze echt te kort. Toch wel redelijk essentieel werkje.

Wordt met de keer beter. Vlak na het uitbrengen van Blues for Allah speelden de heren (en dame) van Grateful Dead het album in zijn geheel (uiteraard met andere nummers ertussen) tijdens een twee uur durend concert dat werd uitgezonden op de radio. Zodoende had bijna iedere taper dit concert wel toen het officieel werd uitgebracht. Maar een upgrade in geluidskwaliteit is nooit weg, want dit album is gemixt vanaf de multitracks en dat hoor je ervan af (Dick's Picks zijn vaak 2 tracks masters van het mengpaneel).

Sowoieso is de mix heel dynamisch, met genoeg ruimte voor alle instrumenten en zang, waardoor je naar wens kunt focussen op één bepaald instrument en zo steeds nieuwe dingen kunt ontdekken, ook hoor je het unieke samenspel en onderonsjes tussen de diverse leden van de band.

Het enige puntje van kritiek is dat het wat 'veilig' is. Sowieso ontbreken vehikels om flink op te Jammen (Dark Star, Playing in the Band en The Other One is behoorlijk ingekort) en qua arrangement blijven ze behoorlijk dicht op de studioversie van Blues for Allah, de setlist lijkt ook zorgvuldig uitgedacht en 'well reheased'. Consequentie is dat het spel buitengewoon strak is, de zang voor hun doen zeer goed en er ook zeker enkele noemenswaardige performances op staan. Dat maakt dit album gewoon een must have.

Favorieten zijn Help on the Way > Slipknot > Franklin's Tower, Music Never Stopped, Must Have Been the Roses, Big River en U.S. Blues, maar die gitaar into Other One is ook subliem. Uiteindelijk zouden ze verder bouwen op deze stijl in 1976 en 1977. Vooral dat laatste jaar staat zeer hoog aangeschreven.