Elke maand heeft mijn vriendengroep een gezamenlijke activiteit, dit varieert tussen bowlen, spareribs eten en karten. Omdat we wel eens wat anders wilden, opperde ik om 22 oktober 2009 naar Boheems te gaan in Theater de Veste in Delft. Het bleek om een één van de laatste try-outs te gaan.

Op internet had ik al gelezen dat dit een 'muzikale' show zou zijn, met liedjes die later in het jaar op CD zouden uitkomen, niet wetende wat te moeten verwachten en de Sara Kroos zoals we die kennen van de Lama's in mijn achterhoofd gingen we dus het theater in.

Na een wat bijdehante opening "Delft zijn we al begonnen? Waarom zitten we nog in onze stoelen dan?" die het ergste deed vrezen was ik echter zéér aangenaam verrast door deze show. Sara heeft een dijk van de stem, de liedjes waren grappig en soms ontroerend en het geheel werd leuk aan elkaar gepraat. Het was eerder een popconcert dan een cabaret voorstelling. De begeleidingsband speelde ook erg goed, de bassist niet in de laatste plaats door zijn kneiterdure bas, zoals een vriend van me stelde.

Mijn vriendin was ook erg onder de indruk en wilde CD graag hebben, toen deze uit kwam heb ik die ook meteen voor haar aangeschaft. Groot was dan ook de teleurstelling toen ik de cd voor de eerste keer hoorde. De productie, die in handen was van Fluitsma en van Tijn (jawel, van 15 miljoen mensen) doet de liedjes totaal geen eer aan, waar ze in het theater nog sprankelden. De stem van Sara wordt totaal ondergesneeuwd onder de instrumentatie, terwijl dat nu juist één van de hoogtepunten was van de live-uitvoering. Ik voelde me ver verwijderd van de muziek die me zo aangreep in de Veste (ook omdat ik op de eerste rij zat) en aardig bekocht. Ik kijk dan ook reikhalzend uit naar de registratie van de gelijknamige theatershow.

De CD krijgt drie sterren, voor de moeite (en de goede teksten, waaronder ééntje van Daniel Lohues).

Dames en Heren, ga er even voor zitten, want hier gaat een goede beoordeling komen, van mij, bij een Stephen Stills album!

Ik laat me niet altijd positief uit over Stephen Stills. Zijn liedjes van 1966 - 1972 vind ik echter onwijs goed, al komen ze op album niet altijd goed uit de verf, zijn eerste solo album vind ik behoorlijk teleurstellend, zeker als je de nummers vergelijkt met de live uitvoeringen uit 1970 en de demo's van de Just Roll Tape.

Stills grootste hits en bekendste nummers uit die tijd staan op de eerste twee CD's, 45 stuks in totaal. Leuke toevoegingen zijn de Demo Travelin', die beter is dan de eerste paar demo's van Neil Young. Daarnaast High Flying Bird, wat re-mixen van Buffalo Springfield nummers en wat ander Demo werk. Daarmee is deze box in dezelfde stijl als die van Nash. De box van Crosby volgde een wat andere aanpak, met de rarities op een derde schijf.

Jammer is dat So Begins the Taks er alleen in demo vorm op staat, een live versie uit 1969 of de album versie had ik liever gezien. Ook mis ik de Fred Neil cover die wel op wat CSNY bootlegs staat. Eigenlijk is het gros van de nummers op de eerste twee CD's gewoon steengoed, natuurlijk bekoort niet alles me, maar toch. Voor CD 1 en 2 kom ik uit op 4,5 ster.

Dan begint de 'mindere' periode van Stephen Stills. Waar zijn maatjes Crosby & Nash er nog een paar erg goede albums uit weten te slepen tot eind jaren 70 lukt het Stills maar sporadisch een goed nummer te schrijven. Dat vertaalt zich uiteraard direct naar deze boxset, voor de volgende 40 jaar zijn er slechts twee CD's te vullen, slechts 37 nummers en dan ook het gros uit de periode CSN en Daylight Again.

Waar ik de meeste platen van Stills' hand niet om aan te horen vind (Thoroughfare Gap, Right By You) of zelfs maar amper ken (Illegal Stills) staan er verspreid over deze albums (en uiteraard de albums die hij met CSN(&Y) maakte) toch nog een hoop zeer goede nummers, met name uit de periode CSN (1977) en Daylight Again. Opvallend daarbij is dat hij voor nummers als Dark Star en Turn Your Back on Love voor de live uitvoeringen gaat. Erg leuk is ook de CSNY versie van Black Coral.

De inbreng van de laatste 30 jaar van Stills's carrière is wel erg summier, maar desalniettemin de moeite waard, zoals Ol' Man Trouble, ook al gaat ie af en toe net iets over het randje, Girl From the North Country en Feed the People. De nummers van CD 3 en 4 variëren over het algemeen tussen absoluut geweldig (Dark Star) tot goed te pruimen (Haven't We Lost Enough) en zeer twijfelachtig (My Angel, Spanish Suite). Wel mis ik nummers van American Dream, Driving Thunder of Got it Made hadden hier ook wel op gemogen, of zou dat komen omdat Neil Young meegeschreven heeft? De beoordeling van deze twee CD's komt derhalve op 3,5.

In totaal kom ik daarbij uit op een 4. Die beoordeling is gebaseerd op de nummers die er op staan en dingen die ik mis, niet zozeer op de persoon Stephen Stills, of het verloop van zijn carrière en zijn gehele catalogus.

Deze boxset is (mede door zijn opbouw) wel een goede weerspiegeling van Stills: een groot talent en vakman die na een bijzonder sterk begin van zijn carrière, door drugsgebruik en een ernstige vorm van zelfoverschatting afzakte naar een has been in de jaren 80 en 90. Toch nog af en toe nog een wereldnummer uit de mouw schudde en in zijn nadagen gretig gebruik maakt van zijn back catalogue en vaardigheden op de gitaar en nu met name live zijn successen viert (samen met zijn maatjes Crosby & Nash).

Deze box verdient zeker een plaatsje in mijn CD-kast. Samen met die van Crosby & Nash. Een goed carrièreoverzicht van Stephen Stills, ook al is het niet helemaal compleet mag in niemands platenkast ontbreken.

Begin met een 3,5*. Er zitten wonderschone momenten in, waar ik invloeden hoor van Carole King (No One Believes in Love Anymore), Phosphorescent en Roger Waters (the Sound of War en Mountaineers). Maar tegelijkertijd is het een beetje hit and miss, het werkt niet helemaal als geheel. Toch is dit album makkelijker te doorgronden dan de laatste leg van Agnes Obel. Ik laat het even bezinken.