Dat ik hier nog geen cijfer aan had gegeven zeg... enfin, goede debuutplaat, mede dankzij de bijdrage van Jack Nitzsche, Ry Cooder en Nils Lofgren en niet in de laatste plaats vanwege Danny Whitten. Zijn I Don't Want to Talk About It is het hoogtepunt van deze plaat, jammer dat het later zo ongelooflijk verkracht werd door Rod Stewart. Zelfs de Neil Young cover Dance, Dance, Dance is goed te pruimen, al is Neil's eigen versie natuurlijk beter. Minpuntje is Crow Jane Lady, maakte het einde van de plaat een beetje zeurderig. Beter dan dit zou het nooit meer worden met Crazy Horse.

Toen deze boxset werd aangekondigd dor Graham Nash en hij te pas en te onpas riep hoe goed het materiaal was, had ik al zo mijn bedenkingen. Ik heb verschillende bootlegs van deze tour en uiteraard de Wembley DVD en ook al zitten daar enkele wonderschone uitvoeringen bij, er wordt toch soms ook aardig vals gezongen en hier en daar domweg geschreeuwd.

Maar goed, volgens Nash waren er genoeg erg uitvoeringen om een mooie representatie van een CSNY concert uit 1974 samen te stellen (pareltjes had hij het zelf over geloof ik). Achteraf was dat wat overdreven, maar als je het complete concertgevoel wil nabootsen kun je moeilijk de nummers van Stephen Stills weglaten. Carry On was in ieder geval al met geen mogelijkheid te redden, autotune ten spijt. Wel een beetje zonde, want die jam op het einde was wel de moeite waard.

Zoals ik al aangaf waren mijn verwachtingen na de eerste samples al enigszins getemperd. Het grootste manco van de Wembley DVD was namelijk (buiten de vaak erg slechte zang van Stills en het geschreeuw van Nash hier en daar) de abominabel slechte mix (ironisch genoeg staan de zang en gitaar van Stills te zacht, het orgel en gitaar van Young en de zang van Nash veel te hard). Deze box heeft daar dus geen last van, maar ondanks dat Nash een stuk of 10 concerten had om uit te kiezen is dit niet per se veel beter dan Wembley.

Stills zingt met name tijdens de elektrische set erg slecht (Love the One You're With, Wooden ships en Black Queen zijn gewoon bijzonder matig gezongen en hij articuleert slecht). Zijn gitaarspel is echter bij vlagen erg goed, met name op de nummers van Young voegt hij (zoals in 1970 al het geval was) een hoop toe. Johnny's Garden is wel oké, beetje rommelig en de harmoniezang van Crosby & Nash is niet al te best maar het kan ermee door.

Het is ook niet voor niks dat tijdens de tweede elektrische set er slecht één nummer van Stills vertolkt wordt. My Angel heb ik nooit wat gevonden, maar deze versie is best te pruimen, klinkt af en toe een beetje als Grateful Dead.

Tijdens de akoestische set heeft hij zo zijn momenten. Change Partners is wat saai, maar tijdens Word game is hij echt op zijn best. Ook Blackbird en Suite: Judy Blue Eyes zijn gewoon erg goed, al vermoed ik bij die laatste op het eind wat autotune. Over Myth of Sisyphus wil ik niet veel woorden vuil maken, wat een draak van een nummer en dito uitvoering.

Dan Nash. Hij kan zichzelf vaak gewoon niet horen en dat helpt niet echt. Hij staat vaak gewoon te schreeuwen. Tijdens de akoestische nummers is hij ook best schor. Immigration Man, Military Madness en Chicago zijn eigenlijk net over het randje, Pre-Road Downs kan het wel hebben, dat was op 4 Way Street ook al een rauw nummer. Grave Concern is, net als de rest van de eerste CD wel oké, beetje middenmoot.

Tijdens de akoestische set rehabiliteert hij zich ondanks zijn was schorre stem. Hij doet zichzelf wat tekort door Southbound Train, It's Alright en Another Sleep Song er niet op te zetten, maar Fieldworker maakt dat meer dan goed. Our House en Teach Your Children zijn verplichte kost, maar wel goed vertolkt, de laatste mede dankzij het spel van Stills. Zijn grootste verdienste is de harmoniezang bij de nummers van Crosby (al is Guinevere niet van deze tour) en Young.

Crosby is eigenlijk van de drie heren CSN het best in vorm. Is gewend wat harder te zingen tijdens elektrische sets dankzij zijn ervaring in the Byrds en is eigenlijk nergens echt slecht. Van Almost Cut My Hair zijn er misschien betere uitvoeringen, maar deze is gewoon ook goed; één van de betere nummers van de eerste CD. Hij red Wooden Ships nog een beetje van de ondergang, al is Carry Me wat ongepolijst, die had hij beter kunnen bewaren voor de akoestische set, zonder de andere heren was dat wat beter uit de verf gekomen.

Tijdens de akoestische set had hij wat meer ruimte mogen krijgen, Time after Time is gewoon heel erg goed evenals Lee Shore en Guinevere. Ook Crosby krijgt credits voor de buitengewoon goede harmoniezang bij de nummers van Young (en uiteraard ook Stills en Nash).

Het is misschien een beetje flauw om het andermaal te roepen, maar Young is met afstand de beste van de drie, ook al klinkt hij af en toe wat verveeld, zoals op Helpless en On the Beach, de eerste is wat saai gespeeld en de tweede is niet heel briljant gezongen, maar als je kijkt wat voor keur aan nummers er van Neil Young op deze drie CD's staan die destijds nieuw waren en zelfs tot aan de dag van vandaag niet uitgebracht zijn, dan snap je ineens waarom Young zo teleurgesteld was in de andere drie.

Traces komt niet helemaal uit de verf, maar Pushed it Over the End zeker wel, wat een performance! Idem dito voor Revolution Blues en Don't Be Denied (al is die niet zo goed als de albumversie). Ook tijdens de akoestische set weet hij met een aantal nieuwe nummers als wat verrassende keuzes de shop te stelen, ik noem een Love Art Blues (één van mijn favoriete nummers van Young), Hawaiian Sunrise, Mellow My Mind, Old Man, Only Love Can Break Your Heart en Long May You Run (met overigens ook een prachtige bijdrage van Stills).

Toegegeven, de harmoniezang (op Immigration Man bijvoorbeeld) is niet altijd even best en op Black Queen staat hij behoorlijk te beuken, dat doet het nummer ook niet veel goed.

Al met al kom ik op vier sterren uit. Het is een stuk minder gepolijst als 4 Way Street (en dat was al best rauw af en toe, zeker vergeleken met de albums) en natuurlijk is het jammer dat er niet nog een CD extra bijzit met nog meer materiaal van met name Nash en Young, maar goed, je kan niet alles hebben. De 'sound' van deze box is even wennen, maar na een paar luisterbeurten wordt ie een stuk beter.

Dat het allemaal wat rauw klinkt is ook wel een realistische weergave, want de heren maakten af en toe een missertje. Dat is ook precies wat die Wembley DVD zo interessant maakt, het is echt een tijdsbeeld. CSNY dat op het toppunt van hun roem aan het afbrokkelen was. Capsized in Excess zoals Neil Young later zo mooi wist te omschrijven. Goed van Nash dat hij deze kant van CSNY niet schuwde. Daarbij, als dit album in 1974 was uitgekomen was het bij een dubbelaar gebleven, nu een drie dubbel CD (6 LP's).

En dan nu graag een Blu-Ray van Fillmore East, menner Nash, met bijbehorende 3CD box (inclusief een complete Suite:Judy Blue Eyes, een elektrische Helplessly Hoping en On The Way Home en Only Love can Break Your Heart).