Ook deze heeft zijn weg weer gevonden naar mijn CD-speler. Wat Wickerman zegt, je voelt het talent van Ryan Adams aankomen, maar daarmee doe je wel zijn bandgenoten tekort, waardonder Phil Wadscher (die na deze plaat Whiskeytown zou verlaten) en Caitlin Cary.

In tegenstelling tot de latere albums van Whiskeytown zingt Ryan hier niet alle nummers, maar Phil zingt bijvoorbeeld What May Seem Like Love, en Caitlin zingt Matrimony (dat had ik Ryan niet snel horen doen). Juist die afwisseling maakt deze debuttplaat zo leuk, bij de opvolgers, met name Pneumonia, lijkt het meer op een veredeld Ryan Adams album.

Ik heb zelf alleen de reissue van Geffen, waar dus een keur aan bonus tracks opstaan. Op zich niks mis mee, Desperate Ain't Lonely en Lo-Fi Tennessee Mountain Angels had ik niet willen missen, ze zijn ook goed ingepast in het album, verstoren de flow niet, maar die Baseball Park Sessions zijn net ff wat teveel van het goede soms. Ik vind de uitvoeringen van 16 Days en Yesterday's News niet per se een verbetering ten opzichte van Strangers Almanac.

Dit album is wat minder gepolijst dan zijn opvolgers, de punk-roots van Ryan komen hier wat meer door, zoals goed te horen is op Drank Like a River, If he Can't Have You en Hard Luck Story, maar er zit ook echt wat onvervalse Country bij, zoals Too Drunk to Dream, Faithless Street, Matrimony en What May Seem Like Love.

Toch jammer dat Oklahoma het niet gered heeft. Ik ken het nummer niet, maar Ryan Adams was er kennelijk niet tevreden over, vond het nummer zelf niet zo en de opname was ook niet bepaald je dat. Toch had ik dat nummer er liever opgehad dan die Baseball Park Sessies. Die hadden ze wat mij betreft beter bij Strangers Almanac erbij mogen stoppen (dat had dan wel een 3CD uitvoering geworden).

Al met al is dit album wel een stuk consistenter dan Strangers Almanac en Pneumonia, er zit niet echt een nummer bij dat de flow breekt of echt zwakker is dan de rest. Niet perfect, maar wel verdomd goed.

Praktisch een solo album, de backing vocals van Caitlin Cary zijn hier een stuk beperkter dan op de voorgangers. Aan de andere kant, de betrokkenen zeggen nu dat als dit album gewoon in 1999 uit was gekomen, Whiskeytown nog had bestaan. Aan de ene kant jammer dat het niet zo mocht zijn, aan de andere kant hadden we dan wellicht Heartbreaker, Love is Hell, Cold Roses en Jacksonville City Nights niet gehad.

Omdat Whiskeytown ongeveer net zoveel niet uitgebrachte albums heeft als officiele albums (denk aan Forever Valentine en Fucker, waar een aantal nummers van dit album ook opstaan) voelt het wel een klein beetje aan als een allegaartje, maar wel een verdomd goed allegaartje.

Je hoort hier al goed welke kant Ryan later zou opgaan, met nummers als Jacksonville Skyline en My Hometown. Paper Moon en What the Devil Wanted kan ik dan weer minder goed plaatsen, maar ik vind het op zich geen zwakke nummers, al verstoren ze de flow een klein beetje.

Absolute favorieten op dit album zijn Don't Wanna Know Wky, Crazy 'Bout You en Easy Hearts, maar ook nummers als The Ballad of Carol Lynn, Don't Be Sad en Sit & Listen to the Rain mogen er zijn. Zoals de sticker op de cover al zegt, dt album zit vol met 'blink and you'll miss 'em'-momentjes. Elke keer dat je 'em luistert hoor je weer iets waarvan je denkt, wow!

Waardige afsluiter van het Wiskeytown tijdperk. Dat het pas in 2001 uitkwam in plaats van 1999 (dankzij een fusie van twee platenmaatschappijen, waardoor Whiskeytown tussen wal en schip viel, besliste het lot anders) maakt voor mij niet meer uit, ik leerde Ryan toch pas rond 2006 kennen en Whiskeytown pas veel later. We zijn inmiddels bijna 15 jaar verder. Tijd voor een reunie?

Goede tweede plaat van Whiskeytown, alleen wat onevenwichtig. Het album begint sterk met Inn Town, wat misschien wel één van de beste nummers is die Ryan Adams ooit heeft geschreven. Zoals de stemmen samenkomen in harmonie op het einde is gewoon subliem.

Daarna komt het eerste echte country nummer om de hoek kijken. Wat wil je ook met een titel als 'Excuse Me While I Break My Own Heart Tonight'? Dat hadden mannen als Hank Williams of Johnny Cash ook zomaar uit hun mouw kunnen schudden. Het is ook het eerste teken van welke kant Adams met latere platen op zou gaan.

Dan gaat het volume wat omhoog met Yesterday's news. De zang wordt wat rauwer en het tempo wat vlotter, om vervolgens terug te vallen in het rustige 16 Days, één van de klassiekers van deze plaat. De samenzang met Caitlin Cary is wederom briljant en de viool geeft het net dat randje country dat het nodig heeft. Niet voor niks werd het live vaak gespeeld en zong Ryan Adams het tijdens zijn solo carrière ook regelmatig live.

De melancholie sluipt langzaam in de plaat, met Everything I Do. Hier spreekt een man met liefdesvedriet: Don't you ask me how I'm doing, when everything I do says I miss you. Caitling Cary huilt zachtjes met hem mee.

Daarna volgt er zowaar een politiek statement, niet tegen een oorlog die op dat moment plaatsheeft, maar in het algemeen. Houses on the Hill is verhalend, zoals we dat ook kennen van Singer-Songwriters als Neil Young. Maar dat mag ondertussen geen verrassing meer heten.

Dancing with the Women at the Bar kende ik al van de ruige uitvoering bij het Austin City Limits concert van Whiskeytown, maar deze akoestische versie mag er ook wezen. Het nummer lijkt positief van toon, maar het laatste zinnetje verraad de ware betekenis: I always know my woman's close somewhere. Een soort moderne versie van Oh Lonesome Me dus. Het mag zo onderhand duidelijk zijn dat dit de kant is van Ryan Adams die me zo aanspreekt, om dezelfde reden als waarom de muziek van Neil Young dat doet.

Na het keiharde, bijna Punk-Rock achtige Waiting to Derail lijkt de koek op. De titel had niet toepasselijker gekund. De band strompelt door Losering en Somebody Remembers the Rose heen maar weet er met Not Home Anymore nog enigzins een waardige afsluiting van het album uit te persen. De kracht van het begin van het album heeft het niet meer maar toch.

Dan vraag je je af waarom ze bij een album dat wat te lang lijkt te duren nog eens 26! bonus nummers toevoegen aan de deluxe edition. Ik geef toe, het is niet voor de gemiddelde luisteraar weggelegd, maar voor de fan is het smullen. De bonus tracks komen wat stroef op gang met Houses on the Hill maar daarna zitten er een hoop pareltjes bij, van Nurse with the Pills en I I Don't Care What You Think About Me van een live radio-optreden tot een vroege versie van My Heart is Broken (Van Jacksonville City Nights, hier mét Caitlin Cary, die het nummer mee heeft helpen schrijven).

Daarnaast een cover van Johnny Cash (I Still Miss Someone), Fleetwood Mac (Dreams), Gram Parsons (Luxury Liner), wat nummers van Soundtracks (Wither, I'm a Flower springt daarvan het meest in het oog), outtakes (zoals Kiss & Make-up, geweldig gewoon) en demo versies van nummers van het reguliere album. Enig minpunt is, en dat vind ik altijd bij bonus tracks, is dat ze de de eerste vijf meteen achter het reguliere album hebben geplakt, zodat je dat nooit meer als individueel album kan beluisteren. Als dit het soort materiaal is wat Ryan Adams in zijn luis heeft liggen, laat die verzamelbox (a la Neil Young Archives) dan maar komen!

Theologians en de laatste 12 minuten van Less than You Think houden dit van 5 sterren af voor mij. Kende het grootse deel al van Kicking Television maar wat een album! At least that's what you said is eenfantastische opener, Hell is Chrome doet me aan Grateful Dead denken Spiders is heerlijk funky met Neil Young achtige solo's; Hummingbird een lichtvoetige Beatles achtige song en Handshake Drugs naast Spiders het hoogtepunt van dit album. I'm a Wheel doet me dan weer aan Supergrass denken. Bij de bonus tracks staat ook nog Kicking Television. Die had er van mij best op gemogen in plaats van die noise. Ze luistert het album net niet lekker weg. Maar ja, can't have it all. 4,5*