The Life of a Showgirl is Taylor Swift's 12e album. In de aanloop ernaar schreef ik het volgende:



Ik zat er niet ver vanaf. Ik zou dit album nu, na een keer of 20 luisteren, omschrijven als de soundtrack van een behind the scenes documentaire over The Eras tour, waarbij elk liedje op zijn eigen manier inpiratie put uit de diverse Eras.

The Fate of Ophelia put zijn inspiratie, net als Love Story (van Fearless) uit Shakespeare. Dit keer geen Romeo & Juliet, maar Hamlet. Het is verkozen tot eerste single van het album en verbrak ook meteen het record van meest gestreamde nummer op de eerste dag (ruim 30 miljoen). Ik vind dit nummer direct het beste nummer van het album. Mijn hart maakte meteen een sprongetje van vreugde toen ik het voor het eerst hoorde. En dat is nu, vele malen luisteren later, nog niet veel anders.

Elizabeth Taylor begint met een hook die direct blijft hangen, maar op de een of andere manier niet per se op een goede manier. Het is slechts een klein smetje op een verder prima nummer. Dit nummer had ook zo op Reputation kunnen staan. We zijn inmiddels 8 jaar verder en niet alleen was The Eras Tour de meest succesvolle ooit, het heeft van Taylor een miljardair gemaakt. Teksten als "You're only as hot as your last hit, baby / Been numbеr one, but I never had two" klinken een beetje als oud zeer. Het zou heel makkelijk zijn om haar hierover te bekritiseren, maar tegelijkertijd stelt ze zich hier kwetsbaar op, ondanks alle rijkdom die ze beschrijft in het liedje, blijft de onzekerheid over wat anderen van haar vinden bestaan. Zoals Neil Young dus zei: 'all that glitters isn't gold'.

Opalite is een lekker uptempo, luchtig popnummer, een liefdesliedje voorwaar, met enkele callbacks naar Haunted (van Speak Now): "I thought my house was haunted / I used to live with ghosts" met een vleugje Bejeweled (van Midnights); Opalite en Onyx zijn immers ook edelstenen. Tegelijkertijd hoor ik ook elementen van Daylight (van Lover). "So Sleepless in an Onyx Night' / "Been Sleeping in a 20 year dark Night". En waar de liefde van haar leven toen voor Daylight zorgde, is daar nu een Opalite Sky. En over hooks gesproken, oh-oh, oh, oh, oh, die gaat echt niet meer uit je hoofd.

Father Figure klinkt een beetje als I Look in People's Windows (van TTPD). Ik vind het althans meer als dat nummer klinken dan als het gelijknamige nummer van George Michael; de melodie van het refrein van Taylor's Version is meer een interpolatie van het nummer van George Michael dan een directe cover. Maar better safe than sorry denk ik, dus gaven de erven Panayiotou haar hun 'blessing'. Laat ik nu het refrein het zwakste deel van het nummer vinden, zowel melodisch als tekstueel. De 'Clean' versie vervangt 'Dick' overigens door 'Check', dat is al iets beter. Zoals bekend is het album tijdens de Eras tour geschreven en opgenomen, en dat is, zeker bij dit nummer, ten koste gegaan aan wat schaafwerk aan de teksten. Het nummer begint nochtans erg veelbelovend, dark en broody, maar kan de belofte niet helemaal waar maken. Of het nummer gaat over de muziekindustrie in zijn algemeen of over Scott Borchetta laat ze in het midden, maar als het laatste het geval is, dan zal ze dit nummer hebben geschreven voor ze haar masters terugkreeg. Uiteindelijk was haar eigen 'Check' dus bigger, het had leuk geweest als ze daar wat mee had gedaan in het nummer, dat ze zelf de laatste lach had. Oh well. Op nu.nl las ik overigens een aantal reacties van mensen, die zonder het nummer gehoord te hebben, stelden dat Taylor van de muziek af moest blijven. Oh well. Ik denk dat het niet lang duurt voordat Taylors versie de 220+ miljoen streams van het 'origineel' overtreft. En wie weet hoeveel Swifties naar het origineel gaan luisteren dankzij haar versie. Win-win, toch?

Eldest Daughter is een typische Taylor ballad waar ik niet direct een referentie aan kan verbinden (Nothing New misschien?) een kritische blik op social media en het beeld dat over haar gevormd wordt. Tekstueel zie ik callbacks naar You Need to Calm Down (van Lover); "Everybody's so punk on the internet / "Everyone's unbothered 'til they're not" is een variatie op "Say it in the street, that's a knock-out / But you say it in a tweet, that's a cop-out". De term Bad Bitch zou je 'liefkozend' kunnen interpreteren (zoals dat ze zelf 1,2,3 Let's Go Bitch heeft omarmt, terwijl geen enkele vrouw zichzelf normaliter Bitch zou noemen' en dat ze zich daar ongemakkelijk bij voelt, of juist dat mensen het negatief bedoelen en dat het dus dus kwetsend is voor haar. Als in, ik ben ook maar een mens van vlees en bloed, mét gevoelens. Gezien de kritiek op dit album, profetische woorden. Wat je ziet gebeuren is dat fans, die op een negatieve review klikken (want ja, die zijn er) en dan direct worden meegezogen in het algoritme dat ze vervolgens steeds meer negativiteit voorschoteld. Zeker voor jonge meisjes, die toch ook een groot deel van haar fanschare zijn, een gevaarlijk fenomeen. Vergeet ik bijna te zeggen dat wat ik erg goed vind aan dit nummer vooral de vibe/melodie/sfeer is, én de bridge.

Ruin the Friendship is een callback naar August (van Folklore). To live for the hope of it all zong ze daar. Welke 'friendship' ze bedoelt in Ruin the Friendship, de jongen op wie ze verliefd was, of juist de vriendin met wie hij verkering had, weet ik niet, maar in tegenstelling tot Augustine zet ze die extra stap dus niet. Het is de ironie van het leven, soms kom je iemand tegen die abosluut fantastisch is, maar de omstandigheden laten het niet toe om die extra stap te zetten. Rationeel weet je dat het beter is, maar toch blijft het aan je knagen, zeker als je die persoon nog regelmatig ziet. Misschien dat ze darom (onbewust) het contact verloor met de jongen over wie ze zingt. Maar soms komt spijt te laat, want uiteindelijk overlijdt haar oud klasgenoot, zonder hem ooit gekust te hebben, al zal de spijt hem vooral zitten in het feit dat ze elkaar uit het oog verloren zijn. Wat August betreft, dat nummer zou, net als Betty en Cardigan fictief zijn, maar nu ik Ruin the Friendship zo hoor, bekruipt me toch het gevoel dat ze iets van zichzelf erin heeft gestopt, waardoor ook dat nummer een nieuwe dimensie krijgt.

Actually Romantic klinkt, veel meer nog dan Elizabeth Taylor als een nummer uit de Reputation Era, met een vleugje Bad Blood (van 1989) en Vigiliante Shit (van Midnights). Het nummer zou een reactie zijn op Sympathy is a Knife van Charli XCX, maar zou net zo goed een respons kunnen zijn op kritiek op haar in het algemeen. Het is, net zoals ik bij Elizabteh Taylor zei, en iets waar ik me zelf ook al schuldig aan heb gemaakt, makkelijk zijn om te zeggen dat ze als vrouw van 35 (en miljardair) hierboven zou moeten staan. Of dat het kinderachtig is (als het inderdaad om Charli XCX gaat) om omlaag te trappen. Dat kan allemaal best, maar soms is dat makkelijker gezegd dan gedaan; dat gezegd hebbende is dit wel een beetje een gevalletje van 'zou je dat nou wel doen Taylor', niet dat Shellback en Max Martin jaknikkers zijn, maar Taylor Swift is inmiddels zo groot dat je je afvraagt tot in hoeverre mensen het nog aandurven om kritsche feedback te geven. Tegelijkertijd is het ook zeer ironisch om kritiek te leveren op een nummer dat een reactie is op diezelfde kritiek. Het lijkt ook wel dat, hoe groter Swift wordt, hoe feller mensen de behoefte voelen om kritiek op haar (en haar fans) te leveren. Qua callbacks zit hier ook een vleugje Anti-Hero (van Midnights) in, "you said you're glad he ghosted me" vs. "All of the people I've ghosted stand there in the room". Op de 'Clean' version wordt 'it makes me wet' vervangen door 'it makes me sweat'. Ik snap dat mensen die aanstoot nemen aan de teksten daar wat beter mee kunnen leven, maar het nummer boet wel aan kracht in. Dat hier overigens geen credit is gegeven aan Pixies vind ik een beetje raar, want dit nummer lijkt veel meer op Where is My Mind dan Father Figure op het gelijknamige nummer van George Michael. Zal wel aan het onderscheid liggen tussen een melodie en een chord progression. Lijkt me niet dat het juridische team van Taylor Swift dit over het hoofd ziet.

Wi$h Li$t klinkt een beetje als een remake van Glitch (van Midnights: 3AM Edition). Nu is Glitch al niet een van mijn favoriete nummers en dat is Wi$h Li$t ook niet echt. Wat enkele reviewers al opmerkten (en dat haalde ik eerder zelf ook al aan) is dat het wel erg ironisch is dat je in het ene nummer (Elizabeth Taylor dus) zingt over de dure restaurants die je bezoekt en Cartier horloges en vervolgens in Wi$h Li$t te zingen dat dat alles er niet toe doet, omdat ze liever een liefje heeft. Nou zou dat op zich nog wel geloofwaardig zijn en in dat opzicht zijn Wi$h Li$t en Elizabeth Taylor complimentair aan elkaar (in plaats dat ze elkaar tegenspreken), maar terugblikkend op Elizabeth Taylor staat een zinntje als 'Babe, I would trade the Cartier for someone to trust (Just kidding)' natuurlijk haaks op wat ze in Wi$h Li$t zingt. Hier komt dat stukje 'tijdsgebrek' weer om de hoek kijken. Dat je dit op twee verschillende albums, over twee verschillende relaties, schrijft kan ik nog inkomen, maar met een beetje meer tijd en 'schaven' aan de teksten had je dit soort inconsistenties eruit kunnen halen.

Wood is misschien wel het meest besproken nummer van dit album. Nu zijn het met name preutse Amerikanen (voor wie er gelukkig een 'clean' version is, waar alle enge woorden uit zijn gehaald) die over de vele referenties naar de toverstaf van haar verloofde vallen, maar tegelijkertijd kun je je afvragen waarom het voor artiesten als Sabrina Carpenter wél acceptabel is om dit soort teksten te bezigen. Zit er een leeftijdsgrens aan? Hebben mensen een beetje het gevoel dat ze naar hun ouders kijken als ze zoenen, omdat ze dit niet gewend zijn van Taylor? Het is niet alsof ze niet eerder dit soort teksten bezigde, denk aan Dress (van Reputation) of Guilty as Sin? (van TTPD). Prince had, 30, 40 jaar geleden ook dit soort teksten, maar van hem vonden we het wel OK, omdat hij een man is wellicht? Ik denk dat we hiermee voorbij gaan aan de meest logische verklaring; dat het tongue-in-cheek is. Het nummer begint immers over daisies en 'he loves me not', wat qua beeldspraak zo kinderlijk klinkt, dat het van haar debut afkomstig had kunnen zijn. Om daarna te zingen over 'he opened my thighs' (skies in de clean versie, wat eigenlijk nergens op slaat), is zó'n grote tegenstelling, dat het welhaast ironish moet zijn. Tel daarbij op dat het nummer klinkt als een funky op Jackson 5 geinspireerd nummer en je hebt je antwoord. Dat Jackson 5 nummer zou trouwens best wel eens I Want You Back kunnen zijn, dat te vinden is op Speak Now World Tour Live.

CANCELLED! is één van de eerste nummers die ik aanstipte als favoriet. Het klinkt wederom alsof het afkomstig zou kunnnen zijn van Reputation, gezien de producers, die dezelfden zijn als van het gros dat album, niet gek. Het heeft voor mij een beetje een 'Look What You Made Me Do' achtige vibe. Het zou over Blake Lively gaan, iets wat ze zelf uiteraard ontkent. Detective Swifties wijzen elkaar er graag op dat Lively inderdaad het gezicht van Gucci was, maar gaan daarbij voorbij aan het feit dat de aanklacht tegen Baldoni pas werd gedaan nadat dit nummer al was opgenomen. Maar ja, wie weet wist Taylor er als goede vriendin al eerder vanaf? Het zinnetje 'we're the ones with matching scars' zou zomaar eens héél populair kunnen worden onder Swifties. Tekstueel enkele callbacks naar The Man (van Lover) met zinnetjes als 'Did you girlboss too close to the sun?' en met name 'Did you make a joke only a man could?'.

De tegenstelling in Honey, dat je het liefst hoort uitgesproken worden door je verloofde/echtgenote, je weet wel, je 'forever night stand' en niet op denigrerende wijze door mannen die duidelijk neerkijken op vrouwen drukt je meteen met de neus op de feiten. Aan de ene kant is ze blij dat ze iemand heft gevonden die haar 'honey' noemt, tegelijkertijd is er nog een lange weg te gaan wat vrouwenrechten betreft. Juist door deze boodschap denk ik dat het nummer het onder Swifties heel goed zal doen op lange termijn. Frappant is dat ze een andere vrouw 'Bitch' noemt. Dat zet de deur open voor kritiek dat ze met twee maten meet, maar dat zou ze ook zomaar expres gedaan kunnen hebben om aan te tonen dat mensen haar daar wel op aanvallen, en een man juist niet. Daarin herken ik dan weer de dubbele standaard waarin ze ook in The Man zingt. Het zinnetje 'And I cried the whole way home' doet me weer denken aan Cruel Summer (van Lover), alleen huilt ze dit keer om een andere reden. 'They were saying that skirt don't fit me' doet me dan weer denken aan wat ze zingt in You're On Your Own Kid (van Midnights): 'I hosted parties and starved my body'.

En dan zijn we alweer bij afsluiter The Life of a Showgirl, een duet met Sabrina Carpenter. Gezien de omstandigheden waaronder dit album is opgenomen denk ik dat de vocalen van Sabrina later zijn 'ingevlogen' in pro-tools en in eerste insantie zou ik gezegd hebben dat dit nummer ook net zo goed had gewerkt zonder haar. Aan de andere kant sluit ik niet uit dat het nummer is geschreven met Carpenter in haar gedachten. Waar Swift opkeek naar de (fictieve?) Kitty, zal Carpenter hebben opgekeken naar Swift. Ik denk dat ik dit nummer, naast 'Ophelia' het beste vind, en ergens vind ik het jammer dat er niet meer van dit soort nummers op het album staan (al was het maar vanwege de steel guitar, wat een major callback is naar haar Countrypop periode), dan had ze het concept volledig doorgetrokken en was het een écht conceptalbum geworden. Thematisch doet me dit denken aan I Can Do it With a Broken Heart (van TTPD), wat in zekere zin ook over de keerzijde van roem gaat. All that glitters isn't gold. De mensen die wij op het podium zien staan leven hun droom, denken we. Maar is de roem die ze heel hun leven nastreven ook echt zo zaligmakend? En heb je de kracht de cirkel te doorbreken; wanneer kom je tot de realisatie dat het beter is om te stoppen, voordat het té laat is en je niet meer kunt stoppen? Autobiografischer dan dat wordt het niet. Swift is nu groter dan ooit. Too big too fail, ze is niet meer een artiest, ze is een bedrijf, tientallen zo niet honderden mensen zijn afhankelijk van haar voor hun levensonderhoud en haar fans rekenen op haar en als het volgende album (dit album dus) niet nóg beter is als het vorige vallen mensen massaal over haar heen en is het 'voorbij'. Wanneer komt dan het punt dat je bezwijkt onder de druk daarvan en dus tegen wil en dank op het podium staat, zolang tot je instort of een parodie van jezelf wordt?

Juist met dat laatste lijkt ze ook te spelen op dit album. Ik las ergens dat de nummers op dit album een parodie van haarzelf zijn. Maar wie weet is dat wel de bedoeling. Kijken we over 10, 20 jaar terug op dit meerdere lagen bevattende meesterwerk? Een album wat het ene era afsloot en een volgend era inluidde? Of gewoon een wel OK album met een paar bangers?

Voor nu houd ik het op 4*. Om met mijn collega te spreken, die nog een veel grotere Swiftie is dan ik (maar ook gewoon 'maar' één exemplaar van dit album heeft gekocht): "voor mij is het wel echt een no-skip album". Daar sluit ik me na 25 keer luisteren (bijna non stop sinds de release, vrijdag) bij aan. Van de euforie die ik voel bij The Fate of Ophelia tot de melancholie van de afsluiter The Life of a Showgirl kan ik maar één ding concluderen: she's done it again.

Dan parafraseer ik graag nog even één van de grootste poeten van deze tijd:

"Remember this moment, remember this feeling, this is absurd. Long live all the magic she made. One day, she will be remembered."

Twilight is volgens mijn remaster uit 2001 ook een bonus track. Prima toevoeging wat mij betreft aan dit verder sowieso sterke album. Rags and Bones had zo van Steely Dan kunnen zijn. Prijsnummers zijn Forbidden Fruit, Ophelia, Acadian Driftwood en It Makes no Difference. Wat een gezegende band is dit, vijf geweldige instrumentalisten en drie fantastische zangers met elk hun eigen unieke sound. Minstens net zo belangrijk voor muziek in de States als The Beatles in de UK.

Te veel goede nummers om twee favorieten te kiezen. Voor zover nog niet bevestigd laat Manuel hier wederom horen wat een ongelooflijk goede zanger hij is. Zonde dat hij er niet meer is. Zelfde geldt voor Danko. Stage Fright en The Shape I'm in uiteindelijk aangevinkt maar WS Walcott, Time to Kill en Strawberry Wine zijn ook niet te versmaden.

Dit album heeft zich in korte tijd opgewerkt als mijn favoriete Decemberists album. Dit album is een logische volgende stap na de al zeer goede albums Picaresque en Crane Wife, maar waar er op die twee albums nummers staan die duidelijk boven de rest uitspringen, omdat er ook wat mindere nummers opstaan (Crane Wife heeft daar meer last van dan Picaresque), is dit album echt een geheel. Natuurlijk heb ik zo mijn favorieten (Rake's Song, Wanting Comes in Waves/Repaid en Hazards of Love 4), het niveau van dit album is gewoon ontzettend constant. Nergens heb je het gevoel een nummer te willen skippen, vanaf de eerste noten van Prelude word je meegezogen in het verhaal over Margareth en haar lover William, die dwars worden gezeten door de Queen en haar hulpje de Rake. De opbouw is hierin briljant, van het relatief rustige Hazards of Love 1 naar het bombastische Wanting Comes in Waves / Repaid halverwege. Vanaf the Rake's Song komt het helemaal op stoom richting de fantastische en dramatische finale Hazards of Love 4, die me ook echt wat doet.

Qua stijl borduurt dit duidelijk voort op The Island van Crane Wife, maar de sound is wat heavier dan we van The Decemberists gewend zijn. Tel daarbij de gastvocalen van Becky Stark en Shara Worden op en je hebt gewoon een super album. In mijn ogen als album het Magnum Opus van the Decemberists. Neemt niet weg dat de individuele klasse van The Mariner's Revenge Song, Crane Wife 1, 2 and 3 en The Island iets beter is, maar dat zijn duidelijk nummers die er Picaresque en Crane Wife bovenuit springen.

But I pulled you and I called you here,
And I caught you and I brought you here
These hazards of love, never more will trouble us.

5* en een plek in mijn top 10.

Op de site van NPR staat trouwens een link naar hun complete copncert op South by South West van 2009, waar ze dit album in zijn geheel spelen.

Heerlijke live plaat van the Decemberists! Het begint meteen goed met stamper The Infanta en zakt daarna niet meer in. Ik kende alleen nog maar The King is Dead en zijn opvolger, dus is een mooie introductie met de rest van hun oeuvre. Het spel is strak en de zang ook en de sectie van de liedjes geeft een mooie dwarsdoorsnede van hun oeuvre. Dat smaakt naar meer!

Hoogtepunten zijn juist de liedjes die niet op The King is Dead staan. Ik noem een Crane Wife, Mariners Revenge Song en Bagmans Gambit. Intrigerende teksten, met enthousiasme en humor gebracht. Niks meer aan doen.

Het album begint wat opmerkelijk, met een studio nummer dat nou niet direct je speakers uitknalt, maar daarna barst het live geweld los. Niet alles kan me bekoren, met name de ballades niet, maar het grovere (uptempo) geschut zoals Younger Days, Gypsy Wedding, Windward Passage, Silver Wings en Gone Dead Train, naast Young's eigen nummers natuurlijk, wel. Op de nummers van de anderen speelt hij heerlijk lead en klinkt vooral erg relaxed, alsof hij het heerlijk ongedwongen naar zijn zin had nu hij eens niet in de spotlights stond.

Deze missing link is een must have voor elke Neil Young fan.