Blur vs. Oasis was een beetje zoals The Beatles vs. the Stones, alleen vond de vete hier vooral plaats onder de bands in plaats van tussen de fans. Als muziekliefhebber kun je echter prima van allebei houden, al heb ik meer CD's van Oasis en the Beatles dan van Blur en the Stones; naast dit album heb ik van Blur alleen Think Tank.

In retrospect moet ook ik bekennen dat Blur eigenlijk gewoon de betere band is. Veel meer dan Oasis hebben ze zich elk album weten te vernieuwen en wisten ze zich na hun bekendste albums, Parklife en The Great Escape juist naar nieuwe hoogten te drijven met albums als Blur en 13, waar Oasis na Morning Glory eigenlijk nooit meer hetzelfde niveau haalde. Bovendien zie ik Oasis een album als Think Tank, ook al werd dat niet zo positief ontvangen nooit maken, alleen Standing on the Shoulders en Heathen Chemistry kwamen als concept een beetje in de buurt, maar daar bleef het ook bij.

Dat Damon Albarn een veel betere muzikant is dan Noel Gallagher (die ook wel een hoop mooie liedjes heeft geschreven) bewees hij met zijn Mali Music en voornamelijk Gorillaz projecten, die zelfs mij als rap-hater een glimlach op mijn gezicht wisten te toveren.

Maar we vergeten haast dat er ook een keur aan goede nummers op deze plaat staan die me nu, 10 jaar na aanschaf nog steeds kunnen bekoren en wellicht zelfs gaan overtuigen de albums waar ze vanaf komen toch ook maar eens te gaan aanschaffen. Van harde rockers als Song 2, tot heppie de peppie nummers als Girls en Boys en funky nummers als Parklife, alles staat erop. De band schroomt ook geen ballads, gezien de aanwezigheid van Tender en No Distance Left to Run. Britpop pur sang, zonder pretentie en arrogantie. De live CD is een leuke bonus met als favoriet MOR en Stereotypes, al laat de verstaanbaarheid van Albarn her en der wat te wensen over.

Eindelijk de kans gehad om te beluisteren. De eerste twee tracks moest ik echt inkomen, maar daarna landde het album. Het is buiten Hey Ma en U (Man Like) erg moeilijk om een derde favoriete track te kiezen omdat het niveau echt hoog ligt. Qua sound vind ik dit album een logisch vervolg op de tweede helft van 22, a million. Dat album komt iets soepeler uit de start blokken, maar overal wint deze het. De foefjes geven dit album kleur, de pastiche die het nodig heeft. Na een dagje op repeat kom ik uit op een 4,5*.