Teveel filler op dit album, dat daardoor zijn naam eer aandoet. Nummers 1, 8, 9 en 11 steken er bovenuit voor mij, maar nummers als Electron Blue, The Outsiders en The Descent of Man halen het gemiddelde behoorlijk omlaag. Laatstgenoemde is haast niet door te komen, die yeah yeah yeah zou Bono zich nog voor schamen. Zelf is REM er ook niet al te trots op dit album aangezien het bijna niet meer gespeeld werd na de bijbehorende tour.

Vooruit, 4 sterren dan maar (halfje verhoogd). Wat het album tegenwerkt is de soms wat iets té kale productie.

Het album begint gelijk goed, met de titeltrack, die de invloed van Grateful Dead verraad (Truckin' hoor ik erin, maar ook invloeden van Bob Weir's Ace) lekker uptempo dus.

Strawberry Wine is een lekker folk nummer a la Ambulance Blues alleen is de toon net wat meer upbeat. Daarna slaat de depressie toe, en dat is niet eens negatief bedoeld. Nightbirds is zo'n heerlijk melancholisch nummer, al moet ik zeggen dat live versies met the Cardinals me beter smaken.

De gifbeker is voor Adams nog niet leeg als hij Blue Sky Blues inzet. Hier spreekt een man die wanhopig nog wat van zijn op het eind lopende relatie probeert te maken, 'I can take care of you, but only if you want'. Soms moet je in je eentje vechten voor zijn tweeën, als de ander het niet kan.

Gelukkig is het volgende nummer weer wat meer upbeat, verhalend ook. Hij is wel van de lange teksten hier, in maar liefst 8 strofen vertelt hij over Caroline en de man die haar stiekem bemint maar toch met een ander trouwt. Een soort Love the One You're With dus, maar wat bitterder van smaak.

Breekbaar, anders kan ik het volgende nummer, Starlite Diner, niet beschrijven. Kaal en eenzaam klinken de woorden, vergezeld door piano. Woedend perst hij er vervolgens The Sadness uit, een echte emotional rollercoaster dus, dit album. De Spaanse effecten ( a la El Dorado) kunnen me niet heel erg bekoren, maar storen doen ze niet.

Elizabeth is de vrouw waar over gezongen wordt in het volgende, na Amy, Tina Toledo en Caroline. Kaal vangt het aan, maar tegen einde aan wordt de instrumentatie steeds voller. Misschien bestaat deze Elizabeth wel echt, maar waarschijnlijker is dat het een synoniem is voor een ander.

Oorspronkelijk zou dit album 9 nummers krijgen van 9 minuten, het eerste is hem wel gelukt, het laatste niet. Met Voices krijgt het desalniettemin een waardige afsluiter. Aan de ene kant jammer dat het voorbij is en aan de andere kant een opluchting, zo neerslachtig hoor je ze niet vaak.

Na Neil Young is Ryan Adams mijn favoriete artiest, niet voor niks staat deze plaat dan ook op de 2e plek van mijn top 10 (ik zet van elke artiest maar één plaat, de beste, in mijn top 10). De vergelijking met Neil Young is niet gek, gezien de productiviteit van de man (3 albums in 2005) en een keur aan onuitgebrachte nummers waar zelfs Neil Young nog jaloers op zou zijn. Ik heb Ryan Adams eerder ook al met Gram Parsons vergeleken, niet zo heel vreemd, want qua stem liggen ze niet gek ver uit elkaar.

De gelijkenis stopt daar niet, waar Gram Parsons de grondlegger is van de Country-Rock, daar is Ryan Adams verantwoordelijk voor de wederopstanding van Country-Rock rond de eeuwwisseling. Met Whiskeytown maakte hij al furore, met de albums Faithless Street, Strangers Alamanac en het pas in 2001 uitgebrachte Pneumonia, toen de band al uit elkaar was. Met dit album bevestigde hij zijn status alleen maar.

Nu had hij ook het geluk dat hij hulp kreeg van (jawel) Emmylou Harris op het nummer Oh My Sweet Carolina, één van de hoogtepunten op deze plaat en indirect een mooi eerbetoon aan Gram Parsons. Twee andere artiesten zijn prominenter aanwezig op deze plaat; Gillian Welch en David Rawlings. Rawlings schreef ook mee aan het nummer To Be Young, een nummer wat hij 9 jaar later zelf opnam voor het album Friend of a Friend. Welch is daarentegen de vrouwelijke stem die je door het album heen hoort, waaronder 'Lucy' op het nummer Shakedown on 9th Street.

Het hele album staat vol met pareltjes, van zoetgevooisde liedjes als Winding Wheel, tot balads als Why Do They Leave? en harde country rockers als Shakedown on 9th Street. Het nievau is zo ongelooflijk hoog dat Adams er zelf ook moeite mee had het weer te evenaren. De platenmaatschappij hielp hier ook niet in mee, zie bijvoorbeeld de perikelen rond Love is Hell en Suicide Handbook.

Pas in 2005 zou hij weer een album van dit formaat maken, Cold Roses en Jacksonville City Nights, dit keer met de Cardinals. Een paar van de nummers van dit album zou hij met die band live onsterfelijk maken tijdens een concert in de RAI, 26/11/2007, te weten: Why Do They Leave?, Bartering Lines en Shakedown on 9th Street.

Deze plaat is uitstekend voorbeeld van wat mij zo aanspreekt in zijn muziek: de melancholie (vergelijkbaar met die van Neil Young ten tijde van Harvest) verwoord in pakkende teksten gecombineerd met buitengewoon strakke melodieën, gitaarspel en zang. Mag in geen enkele country-rock collectie ontbreken.

Ik heb het album, onder andere via NPR, nu al een stuk of 20 keer beluisterd en been erg positief. De tweede single My Wreckingball vind ik het minste nummer van de plaat, maar de sound van de plaat over het algemeen vind ik echt supergaaf.

Het ligt een beetje in het verlengde van Cardinology tekstueel, aleen zijn de nummers veel compacter en is er hier eigenlijk geen filler. Qua sound doet het ook denken aan III/IV, beetje jaren 80-achtig, maar dan zonder steel guitar, (denk aan Stop Playing with my Heart) ook bespeur ik her en der wat Neil Young invloeden, zoals de gitaar op Shadows.

Het album heeft echt een goede flow, zoals ik eerder zei, praktisch geen filler, sterkte songs (Gimme Something Good, Trouble, Am I Safe, Stay With Me springen er echt bovenuit). We hebben er drie jaar op moeten wachten, maar het is wel weer kwaliteit, dat kun je lang niet van alle albums uit zijn eerste leven zeggen (Rock 'n' Roll, Demolition en Cardinology halen het niet bij dit album), maar toch hoop ik dat het volgende album niet weer 3 jaar duurt. Tenzij hij zijn verloren albums uit het begin van deze eeuw alsnog als een box set uitbrengt.

Dat ik hier nog niet op heb gestemd zeg! Dit EP-tje vult een beetje de gaten op die de albums lieten vallen in vergelijking met Live Concerten. Is ook als bonus CD bij Easy Tiger gestopt, als ik me niet vergis. De eerste twee nummers zijn echt nieuw, waarvan eentje voor October Road is gebruikt, als ik me niet vergis.

Maar het gaat natuurlijk om Blue Hotel en Down in a Hole, die in 2007 regelmatig live werden gespeeld. Blue Hotel is een oude bekende, want die nam Willie Nelson (met the Cardinals als begeleidingsband) al eens op voor Songbird, een album dat Adams ook nog eens produceerde. Down in a Hole is dan weer een Alice in Chains cover. Allebei heel verschillend, maar ongelooflijk goed, het live gevoel is goed weergegeven.

Zelfde geldt voor de 'Live in the Studio' tracks, met als favoriet, ook hier Dear John. Adams is net wat beter bij stem en ook al is het contrast met Norah Jones' stem nog zo mooi, de harmonie met Casal is ook om van te smullen. Jammer dat er met Cardinology geen vervolg aan werd gegeven.

Ik ben denk ik een van de weinigen die deze plaat beter vind dan Cold Roses. Dat album had twee gezichten waarvan de tweede, de wat hardere kant van CD2 me beter beviel. Dit album is veel beter in balans en is wat mij betreft ook op zijn minst van het zelfde niveau als Heartbreaker.

Nu heeft Ryan Adams ook wel het geluk dat hij de Cardinals heeft als Backing band (al vond ik de samenstelling op Easy Tiger, Follow the Lights en Cardinology met Neal Casal erbij net iets beter). Het begint al gelijk goed als de steelguitar het nummer A Kiss Before I Go inluidt. het album dendert daarna als een stoomtrein verder met The End, wat vergelijkbaar met Oh My Sweet Carolina een mooi eerbetoon is aan zijn stad van herkomst.

De eerste halte wordt bereikt bij Dear John en Norah Jones stapt op; wat sommigen misschien slaapverwekkend vinden, vind ik gevoelig. De stem van Norah Jones maakt bij mij (en mijn vriendin, die wild is van het nummer) meer los dan die van Catherine Popper. Vanaf de eerste zin staat het kippenvel me op de armen.

Ook op dit album spreekt de melancholie weer boekdelen, want het zit Adams niet mee in de liefde. Maar gelukkig schrijft hij zijn frustraties van zich af, afwisselend in up-tempo nummers (Hardest Part) en ballads (Games). Na Peaceful Valley (dat als opener diende bij het concert in de RAI, waar het veel harder werd gespeeld) en September komen we aan bij een oude bekende: My Heart is Broken. Dit nummer heeft hij samen geschreven met Caitlin Cary ten tijde van Stranger's Alamanac (het staat ook op de Deluxe edition van dat album). Het had zo een nummer van Johnny Cash kunnen zijn.

Na het uptempo nummer Trains (elke zichzelf respecterende country-rock artiest moet op zijn minst één nummer over treinen hebben) eindigt het reguliere album met wat rustigere nummers. Dan komt daar de finale, voor degenen die het nummer Always on my Mind als bonusnummer erop hebben staan. Het nummer is onsterfelijk gemaakt door Willie Nelson (met wie Ryan Adams & the Cardinals een jaar later een album zouden opnemen) maar deze versie is op zijn minst van hetzelfde niveau. De strijkers zwellen aan... 'maybe I didn't love you...' zingt Adams vol respijt; een toepasselijker eind van de plaat is er haast niet. Net als Heartbreaker, een must have.