Aangezet door het Metal album van de week topic ben ik op zoek gegaan naar een album wat wel meer aandacht verdient. En wat een verrassing! Ik heb gekozen voor deze plaat van Aghora.

Laten we maar beginnen bij het begin. In 1995 werd de band opgericht in Miami, Florida door Santiago Dobles(gitarist). U zegt jaren negentig, metal en Florida? Inderdaad, begin jaren negentig was er een zeer actieve scene daar die ook wel Florida death metal wordt genoemd. Die stroming kenmerkte zich grotendeels door technische death metal die raakvlakken had met jazz en progressive rock. De bekendste naam is natuurlijk Death en andere namen zijn onder andere Morbid Angel, Atheist en Cynic. Wat ons weer brengt bij Aghora. Op de debuutplaat uit 2000 spelen namelijk onder andere Sean Malone(bassis, Cynic) en Sean Reinert(drummer, Cynic en Death ten tijde van Human). Het kon dan ook niet anders of Aghora is sterk door bovengenoemde bands beinvloed. Toch past het geluid van Aghora niet helemaal in het rijtje. Er wordt gebruik gemaakt van vrouwelijke zang ipv grunts of geschreeuw en het geheel wordt overgoten met een oosters sausje.

Tussen het debuut en deze plaat zijn er flink wat wisselingen in de lijst van bandleden geweest. Eigenlijk is alleen bandleider Dobles nog over en Reinert drumt nog op een aantal nummers. Wat meteen opvalt is dat dit album wat harder en meer metal klinkt. De gitaren zijn veel duidelijker aanwezig en de bass en drums zijn wat naar achteren geschoven. Diana Serra, de nieuwe zangeres heeft een iets aangenamere stem dan haar voorganger. Het geheel is wat toegankelijker dan het debuut.

De grote man achter de band is dus Santiago Dobles. Naast het gitaarwerk is hij verantwoordelijk voor de spirituele insteek en schrijft hij een aantal teksten. Hij is erg bezig met oosterste religies als het hindoeïsme en boeddhisme en doet aan meditatie en vechtsporten. De naam Aghora komt dan ook uit het hindoeïsme. Het is een vorm van een god en de Aghori zijn een religieuze sekte. Dit album is heeft overigens vooral Tibetaanse invloeden. Dat kan allemaal misschien erg zweverig klinken maar ik vind het wel interessant en het resulteert in ieder geval in leuke muziek.

Het instrumentale Lotus geeft meteen aan dat dit niet een doorsnee metalplaat is. Een rustig intro met oosterse klanken, helder percussiewerk en een flamencogitaar ingespeeld door een gastmuzikant. Het zet meteen de spirituele sfeer van het album.
Dan beginnen de gitaren in Atmas Heave, een nummer waar van alles in zit. Veel tempowisselingen, prachtig gitaarwerk en af en toe komt de bas ook lekker naar voren. De zang is misschien nog wel het beste op deze track. Waar ik normaal gesproken niet zo van vrouwelijke zang hou(in de metal dan) krijgt zij het wel voor elkaar om me mee te slepen naar een andere wereld.

Moksha gaat over het bereiken van totale vrijdom van de samsara(cyclus van leven en dood/reincarnatie). Een status die in het hindoeisme zou leiden tot ultieme vrede, kennis en bewustzijn. Het woord samsara komt ook terug in de tekst van het volgende nummer Open Close the Book. Volgens mij willen ze met de tekst duidelijk maken dat iedereen zijn eigen weg moet gaan:

Wheels of bullshit turn just
Like the karmic wheel of samsara
Don't hold on to visions and to patterns
It's all in your mind
Wheels of bullshit turn just
Like the karmic wheel of samsara
Let it write its own course
Just a passage in an empty book

Een nummer waar de gitaarkunsten van Dobles heel mooi uitgevoerd zijn is Dime. Deze 7 minuten durende instrumental heeft hij opgedragen aan de welbekende meestergitarist Dimebag Darrel(1966-2004 R.I.P.). De volgende track 1316 is ook het vermelden waard vanwege de prachtige bass, vooral op het einde.

Favoriete tracks zou ik niet kunnen aanwijzen, en ook al kon ik dat zou het onderdoen voor de plaat. Het is een lange zit, maar deze plaat moet je gewoon in zijn geheel beluisteren. De kracht zit hem in de sfeer én emotie (SdG ).

"What are earthtones?... An earth-tone to me is something thats extremely natural... Something thats not to bright, it just mixes in with the planet..."

Yeah right... earthtones. Zo begint het album dus. En het zet meteen de tone voor de volgende nummers. Relaxte feel-good muziek uitgevoerd door een MC, DJ/sampler, drummer, bassist en keyboardist(als dat een woord is ). Zoals hierboven al is aangegeven staat de plaat bol van de invloeden uit de jazz en funk.

Dit alles samengesmeed heeft geleid tot 19 nummers die in totaal meer dan een uur klokken. Verrassend genoeg verveeld het me toch geen moment. Dat is met name te danken aan de fantastische gastbijdragen. Vooral Balance met Scarub en Fortitude met Gift of Gab springen er wat mij betreft uit. Maar ook de nummers met Destani Wolf en Zion zijn heerlijk te noemen en zetten weer een heel andere tone neer.

Instrumentaal is er ook genoeg te beleven. Ik ben sowieso een liefhebber van hiphop met live instrumenten, en hier is het ook nog eens erg goed uitgevoerd. Luister maar eens naar Fate of het compleet instrumentale D minor nine waar ook een heerlijk stukje saxofoon van David Boyce is toegevoegd. Of het drukke Heat, waar de drums duidelijk overheersen.

De kracht van deze plaat is de posietieve vibe die er om heen hangt. Niet alleen in de muziek maar ook in de lyrics trouwens. Dit komt het beste naar voren bij B-boy, Simple en Something pt.3 die keer op keer een glimlach op mijn gezicht toveren.

Dir En Grey - Uroboros

Op aanraden van MDV heb ik me aan deze plaat gewaagd. Nog nooit eerder had ik van deze Japanse band gehoord, maar een omschrijving als Deftones-Nile-Radiohead-Mr. Bungle-Slipknot-Porcupine Tree cocktail wekte meteen mijn interesse. Vooral omdat ik wel een zwak heb voor bands die verschillende stijlen door elkaar husselen en ik kan al verklappen dat dit erg goed gelukt is op deze plaat.

Laat ik beginnen met de hoes die blijkbaar geinspireerd is op deze van King Crimson(hail KC ). Ik vind hem persoonlijk prachtig ontworpen, en daarnaast komt er duidelijk het ouroboros symbool in terug. Het ouroboros is een draak of slang in een circel gevormd waarbij hij in zn staart hapt - symbool voor oneindigheid, reincarnatie. Een leuk detail wat bij mij herinneringen opriep van het boek "Het Oneindige Verhaal" waar dat symbool ook in terugkomt.

Terug naar de muziek. Het album opent met een erg oosters en rustig maar dreigend intro, wat meteen een beklemmende sfeer oproept. Dan begint Vinushka, een nummer wat langzaam inzet met heerlijke gitaarklanken en een prettige cleane zang. Geleidelijk neemt de spanning toe en halverwege het nummer vliegen de grunts en screams om je oren. Dit patroon herhaalt zicht nog een keer, en ondanks de tempowisselingen blijft het heel natuurlijk klinken. Hier bewijst Dir En Grey perfect uit de voeten te kunnen met het opbouwen van een interessante songstructuur. Dit nummer laat ook meteen de uiterste kanten tussen hard en zacht zien en staat zo een beetje symbool voor het gehele album.

Daarna volgen Red Soil en Doukoko To Sarino, twee nummers die duidelijk meer ondersteund worden door metalklanken. Beide luisteren ze lekker weg. Toguro is weer voorzien van rustiger gitaarwerk en meer oosters georienteerd. Ook de zang is weer clean en draagt aanzienlijk bij aan de sfeer.

Dan komen we aan bij Glass Skin. Een nummer wat als single is uitgebracht en Engelse teksten bevat. Ik moet toegeven dat ik even raar opkeek toen ik voor het eerst bij dit nummer was beland. Naar mijn gevoel vond ik het niet zo goed passen bij de nummers daarvoor. Nu heb ik het nog een paar keer beluisterd en de versie met Japanse teksten erbij gepakt. Dat beviel me een stuk beter maar ik blijf erbij dat ik dit het slechtste nummer van de plaat vind.

Gelukkig werd ik daarna meteen gegrepen door het lekkere Stuck Man. Het combineert zware grunts en log gitaarwerk met funky klanken en een heerlijk baslijntje. Erg groovy nummer. Reiketsu Nariseba sluit daar naadloos bij aan met freaky gitaarwerk en een rustig middenstuk wat je even de ilusie geeft dat je op adem kan komen waarna het snel weer losbarst.

De overige 5 tracks doen zeker niet onder voor de rest, maar ik zal het kort houden. Ware, Yami Tote... is het rustigste nummer op de plaat wat je dan toch die welverdiende rust geeft. Bugaboo en Gaika, Chinmoku Ga Nemuru Koro zitten vol met vocale uitspattingen, waarbij Kyo weer laat zien wat voor zieke geluiden hij uit zijn strot kan persen. Het begin van Dozing Green, de andere single doet me heel even aan een nummer van Cult of Luna denken(Back to Chapel Town) maar al na een paar seconden vervliegt dat beeld. Ook bij deze single luister ik liever naar de Japanse versie ipv Engels. Het album eindigt in stijl met het prachtige Inconvenient Ideal. Een deel van dat nummer blijft maar in mijn hooft spoken.

Wat kan ik er nog van zeggen? Het was een achtbaantrip met de meest weirde wendingen. Elk bandlid presteert uitstekend ze vullen elkaar perfect aan. Vooral over Kyo ben ik erg enthousiast, het is uitzonderlijk hoe hij zomaar overstapt tussen cleane zang, screams, "speenvarkengegil" en grunts(of doet iemand anders die grunts?) en nergens aan kwaliteit inboet. Ik moest eerst even aan zijn stem wennen(vooral de cleane zang), maar nu ben ik verkocht. Ik moet wel even opmerken dat ik dan doel op zijn Japanse zang. Zijn Engelse zang vind ik om het maar lieflijk uit te drukken gewoon achterlijk klinken. Niet meer doen graag. Daarom ook dit advies voor wie geinteresseerd is: zorg dat je een exemplaar te pakken krijgt waar de bonustracks met de Japanse versies van Glass Skin en Dozing Green op staan.

Mijn favoriet is Vinushka(briljant nummer!), gevolgd door Stuck Man en Inconvenient Ideal.

Ik heb de plaat nu 3 keer beluisterd en ben er helemaal weg van. Ik geef hem een 4,5* wie weet komt er ooit nog een halfje bij. Ik ben nu ook erg benieuwd wat Dir En Grey hiervoor aan albums heeft weten te produceren, al verwacht ik niet dat het van hetzelfde hoge niveau als deze plaat zal zijn.

The Chronic. Volgens velen een van de meest invloedrijke hiphop albums. Niet de minste plaat om mee te beginnen. Dit wordt namelijk mijn eerste review van een hiphop plaat. Mijn eerste hiphop ervaringen gaan terug naar midden jaren 90, toen ik als kind weg was van 2Pac. Tupac en de westside waren het helemaal en de rest deed er niet toe. Sindsdien heb ik me eigenlijk bijna nooit meer aan een echte hiphop plaat gewaagd. Ik luisterde over het algemeen bijna alleen maar naar rock en metal met af en toe een half uitstapje naar de hiphop in de vorm van een Rage Against the Machine, Cypress Hill, Beastie Boys en verder dan dat ging het niet. Totdat ik een aantal weken geleden op het internet rondstruinde naar iets leuks en hier op musicmeter belandde. Ik heb toen een aantal hiphop albums beluisterd die hoog op de lijsten stonden en bleef maar nieuwe leuke dingen ontdekken. De afgelopen weken heb ik dus bijna alleen maar hiphop beluisterd. Ook The Chronic was daar een van, maar ik was er niet meteen van onder de indruk.

De productie van dit album wordt meestal als zijn kracht gezien. Voor die tijd klinken de tracks inderdaad kraakhelder en doen niet onder voor het geluid wat 10 jaar later op een plaat wordt gegooid. De funky beats en gelikte baslijnen komen mooi naar voren en zetten een stempel op de plaat. Toch vind ik vooral het begin van de plaat absoluut niet lekker in het gehoor. Wat me het meest irriteerd zijn de hoge synthesizer/keyboard geluiden (iets wat me ook vreselijk tegenstaat als ik weer eens een album van 2Pac beluister). Ik vind het de nummers iets zeikerigs meegeven en ik kan er absoluut niet tegen. Daarnaast zijn de nummers helemaal volgepropt met leuke samples. Met de nadruk op volgepropt. Ik heb op sommige nummers het gevoel dat het overgeproduceerd is. Iets minder had geen kwaad gekund. Vind ik dit dan een slechte plaat? Nee, absoluut niet. Er staan een boel nummers op die ik erg goed vind. Grofweg zou ik het album in twee delen kunnen opsplitsen. Tot en met Deez Nuuuts vind ik het niet al te interessant. Lil' Ghetto Boy en A Nigga Witta Gun zijn erg lekkere tracks en geven me weer een goed gevoel. Wat zeg ik, die bas in A Nigga Witta Gun is gewoonweg geniaal! De nummers daarna zijn ook een stuk beter dan het begin met als uitschieters(in positieve zin ) Lyrical Gangbang en Bitches Ain't Shit. The Doctor's Office slaat natuurlijk nergens op maar echt ergerlijk is het ook niet.

Over de raps heb ik ook gemengde gevoelens. De gastrappers vind ik over het algemeen erg goed, zeker op Lyrical Gangbang. Dre zelf vind ik nogal middelmatig, laat hij zich maar houden bij het producen. Dan komen we bij Snoop. Ik hou wel van zijn stijl en heb er niet veel op aan te merken. Tenslotte zal ik de lyrics maar niet bespreken. Ze voegen namelijk niet echt iets toe.

Al met al een redelijk goed album, maar absoluut niet de klassieker die ik had verwacht. Titels als Illmatic en de eerste van Wu-Tang bevielen me stukken beter. Mijn favorieten zijn Lil' Ghetto Boy, A Nigga Witta Gun en Lyrical Bitches. Jammer van de eerste 5 tracks. Een 3,5*.

Waar een simpel topicje wel niet tot kan leiden... ik ben een powermetal album gaan luisteren. Iets wat ik echt nooit uit mezelf zou doen. Uit het brede spectrum van alle metalgenres is dit namelijk een van de weinige waar ik bij voorbaat al een slechte smaak in de mond krijg. Toch is het belachelijk om alles in hokjes te proppen en natuurlijk is niet alle power metal slecht. Gelukkig is dit een van de goede voorbeelden.

We waren al gewaarschuwd door Devoo, en inderdaad ik vond met name de zang bij de eerste luisterbeurt nogal irritant. Wel was meteen te horen dat de muziekanten niet zomaar er op los zitten te raggen maar met leuke melodieën op de proppen komen. Vooral aan de zang ben ik na meerdere luisterbeurten beter gaan wennen en op sommige momenten vind ik het zelfs erg mooi. De charme van de plaat ligt hem natuurlijk in de folk invloeden. Dat is bij vlagen erg goed gedaan, neem nou The Regality Dance dat nummer begint heel erg sfeervol met fluiten en violen. Wat een contrast is dat met de gitaarriffs aan het eind waarbij zelfs wordt gegrunt.

Helaas is het album in mijn ogen nogal wisselvallig. Een aantal nummers vind ik inmiddels erg prettig om aan te horen, maar het album biedt geen constante kwaliteit. White Willow is zo'n misser, dat nummer kan mijn aandacht er absoluut niet bij houden. Kortom, bij vlagen erg leuk album.

Wat me trouwens meteen op viel toen ik de andere berichten hier las:

En laten dat nou precies de tracks zijn die ik ook het beste vind. Stuk voor stuk leuk uitgewerkt. Was het hele album gevuld met zulke nummers had ik het zeker hoger gegeven, nu kom ik uit op een 3,5*.

Deze plaat heb ik weer eens afgestoft na hem een lange tijd niet meer gehoord te hebben. En meteen kwamen er weer een boel herinneringen naar boven van mijn jeugd. Dit was namelijk een van de favoriete platen van mijn vader. Het was wel grappig om te lezen dat er wel meer mensen op deze manier mee in aanraking kwamen, en ook ik dacht altijd dat het eerste nummer over Visjes ging.

Eigenlijk is dit de eerste keer dat ik het album echt aandachtig ben gaan luisteren. En meteen is duidelijk dat dit niet zomaar een plaatje is met wat sentimentele waarde, maar veel meer dan dat. Alle nummers stralen een heel ongedwongen en soms zelfs vrolijke sfeer uit(zeker vergeleken met het andere werk van Reed). Iets wat heel mooi contrasteerd met de nogal cynische en deprimerende teksten van bijv. Perfect Day en Goodnight Ladies. Een groot deel van de sfeer is te danken aan de stem van Lou Reed. Hij laat een indruk achter van "whatever, i dont care" maar dan met een wat trieste ondertoon. Ik vind dat zo mooi bij de vrolijke deuntjes passen als in I'm So Free.

De meest bekende song is natuurlijk Walk on the Wild Side. Wat een heerlijk nummer is dat toch. Het kabbelt heel rustig voort en eindigt met prachtig stukje saxofoon. Elk nummer voegt wat toe aan het geheel en er staat geen enkel zwak stuk tussen. De productie van Bowie zal daar zeker in mee hebben gespeeld. Ook de toevoeging van een tuba bij een aantal nummers is erg geslaagd. Vooral in mijn favoriete nummer: Goodnight Ladies. Een perfecte afsluiter die je achterlaat met een gevoel van... damn is het nu al afgelopen? Ik heb de plaat toen meteen nog een keer gedraaid.

Ik had al een 4,0 gegeven voor de herinnering die ik had aan de plaat, maar nu doe ik er nog een halfje bovenop. 4,5*

Onbegrijpelijk dat ik tot op een aantal weken geleden nog nooit had gehoord van dit plaatje. De naam Smashing Pumpkins kwam me ergens wel bekend voor maar ik had meer een idee van de band als een standaard pop/rock bandje. En dat terwijl ik een aantal jaar geleden helemaal weg was van de grunge en al het gedoe er omheen. Pearl Jam, Alice in Chains, Soundgarden, Nirvana... het bekende rijtje dus.

Aangezet door het 'Ga dat album eens reviewen' topic ben ik er dus toch eindelijk aan begonnen. En wat viel dat tegen tijdens de eerste luisterbeurt. Waar slaan al die positieve reacties hier nou op? Is dit nou echt zo'n zeldzaam mooie plaat? Nee, ik vond het meer klinken als nog een of andere grunge kloon aangevuld met een onaangename zeikerige zang. Niet heel slecht maar lang niet zo goed als ik verwacht had.

Dat was mijn eerste reactie dus. Gelukkig heb het daar niet bij gelaten. In tegenstelling tot de meeste grunge platen, is dit echt een groeiplaat. Iedere volgende keer begon de muziek me meer te raken en jawel ik ben nu zeer te spreken over de zang. Waar het aan ligt, geen idee. Wat ik wel weet is dat het van start tot eind prima nummers zijn die opvallend lekker voortkabbelen. Neem nou Quiet: een midtempo nummer wat gefundeerd is op even logge als swingende gitaarriffs en bas gecombineerd met de nogal 'gekweld' klinkende stem en droevige teksten.

Het gevoel wat deze plaat uitstraalt is gewoon niet te omschrijven in woorden. Dit is een album wat het niet van technische hoogstandjes moet hebben maar puur van de emotie die het oproept (of niet ). Hoogtepunt is misschien wel het lang uitgesponnen Silverfuck. De drums springen er uit op dit nummer wat schommelt tussen heftige gitaaruitbarstingen en rustige stukken waar de zang overheerst. Disarm mag natuurlijk ook niet onvermeld blijven. Hét nummer van de cd, al had het van mij iets minder dramatisch gemogen en daarmee doel ik dan vooral op de strijkers en bellen.

Had ik deze review een week geleden geschreven dan was het waarschijnlijk een 3 geweest, nu geef ik er maarliefst een 4,5 voor!

Een weekje geleden wees R&P me dit album aan vanwege het "review-topic". En daar ben ik erg blij mee. Tijdens het beluisteren van de eerste paar nummers had ik meteen een gevoel van; mjammie, dit wordt genieten. Hiphop zoals ik het het liefst hoor, lekker relaxte beats en een heel ongedwongen zomers sfeertje.

Het begint meteen goed met nummers als Doin' My Thang, Bird's Eye View en The Bay (het intronummer niet meegerekend). Amp Live zet een knap staaltje productiewerk neer door middel van soulvolle samples en een boel verschillende instrumenten komen voorbij. Ik noem een trompetje wat Doin' My Thang inluidt en geregeld terugkomt, Nujabes achtige pianoriedeltjes op Bird's Eye View, swingende baslijntjes op The Bay, verassend percussiewerk op Luv, viooltjes op Soo Tall en ga zo maar door...

Dat eerste stuk van de plaat ligt me het best. Rockin' vormt een erg leuk tussenstuk als opmaat naar Temperature met Talib Kweli. Een nummer met heerlijke raps en een degelijke productie. Ik stoor me op dat nummer wel telkens aan het refrein, beetje cliché wat mij betreft. One Chance ligt weer meer in het verlengde van het begin en dan komen we aan bij America. Zoals door anderen al gezegd is verpest het een beetje de sfeer van het album. Heads Up en Next to U vind ik ook niet bij de rest passen, respectievelijk een drum n bass/electronica track en een zeikerig liefdesliedje.

Gelukkig zijn dat de enige minpuntjes op deze vrij lange CD. De nummers met gastmuzikanten zijn allemaal goed uitgewerkt en voegen wat toe aan het geheel, op Livin' na, wat een beetje overbodig is. Oh Lawd is namelijk een perfecte afsluiter. Op die hele track wordt vooral gezongen(ipv raps) onder begeleiding van een akoestische gitaar.

Een paar missertjes dus maar over het algemeen een zeer goede plaat. Zeer geschikt om af en toe 's avonds op te zetten terwijl je wat papierwerk doet of een boek leest. Mijn favorieten zijn The Bay en Soo Tall. Nu geef ik hem een 4* maar heeft kans om nog hoger uit te komen.