Dit is het middeleeuwse leven in Noordoost-Engeland zonder de romantiek. Armoede, ziekte, geweld, overleven. Geen ridders of kastelen, alleen de brutaliteit van het pre-moderne bestaan. De teksten zijn soms gruwelijk, maar dat is precies de bedoeling. Het is verfrissend om historisch realisme te horen na zoveel gepolijste middeleeuwse fantasie (of sprookjes zoals hierboven ergens beschreven).

De productie is sober en lo-fi, wat perfect past bij de middeleeuwse sfeer. Dissonante gitaar, af en toe blazers en strijkers. De rauwheid dient het onderwerp.

Dawsons stem is schor, trillend en theatraal. Ik probeer het te negeren, meer dan dat ik het iets vind toevoegen aan de muziek, maar het verpest het album niet. "Beggar" is mijn hoogtepunt.