In 1996 hoorde ik Novocaine For The Soul (ik denk op Studio Brussel) en haastte me die middag naar mijn plaatselijke PLATO om het album te beluisteren, en daarna direct te kopen. Het album met zijn rare hoes, Parental Advisory sticker en emotionele, eigenzinnige indie-rockmuziek werd mijn meest geliefde albums van dat jaar.

En het heeft in de loop der jaren niets van zijn kracht verloren. De slimme teksten, de vele mooie eerbetoon aan zijn geesteszieke zus, het brede scala aan technieken, samples, instrumentatie en geïnspireerde productie maken 'Beautiful Freak' tot een van de meest interessante en soms beklijvende debuutalbums die ik in mijn leven heb gehoord.

De nummers gaan van heerlijk dromerig tot grungy gitaar en de tracklist zorgt ervoor dat je je geen moment verveelt door de stijlen af te wisselen.

En dan te bedenken dat dit de opmaat is naar Electro-Shock Blues, mijns insziens Eels' beste album.

Ik heb het album maar even verhoogd van 4,5* tot 5*

Ik ga hier dan maar een kleine dissonante toon neerzetten. Ik weet het gewoon niet met ELP, ook weer op dit album. Natuurlijk, deze jongens kunnen complexe muziek spelen. Maar zouden ze ook een nummer kunnen schrijven? Niet op dit op album.

Nummers van 20 minuten ("Supper's Ready" - Genesis) kunnen fascinerend en geweldig gemaakt zijn met verschillende partities, een begin, een terugkerend thema, en een einde.
Dit voor mij is een stampot van Palmers staccato-fillers, Emerson's orgel die in 5/4 maat prachrig aan het spelen is, en dan komt Lake met zijn emotioneel geladen harmonieuze zang om het een mooie glans te geven. Maar het werkt niet.

Kant twee van het album heeft meer "traditionele" korte nummers, maar zelfs hier komt het niet goed.
Want dan hebben we het nog niet eens over de teksten gehad:

"Can you believe / God makes you breathe
Why did he lose / six million Jews"

Waar ik met veel plezier luister naar tijd- en stijlgenoten als Yes, Genesis en Rush, voelt ELP aan als prog-for-prog-sake. Het is gewoon saai.