Dit album bestaat uit 13 nummers en 27 minuten aan recht-door-zee pub-punk. Het past perfect in de Australische pubpunktraditie, met de Cosmic Psychos als prominent voorbeeld.

De band is merkbaar strakker dan op hun debuutalbum, en dat komt de nummers beter tot hun recht. De keerzijde is dat de verrassing en frisheid van het eerste album grotendeels verdwenen zijn. Qua teksten is het hetzelfde riedeltje: drinken, blut zijn, frustraties van de arbeidersklasse. "Panic Attack" is mijn hoogtepunt, en de meeste nummers zijn pakkend genoeg om mee te zingen zonder er al te veel over na te denken.

Er is geen echte variatie en niets bijzonder nieuws. Dit geluid bestaat al sinds eind jaren '70, en veel bands hebben het eerder of beter gedaan. Volgens kritische maatstaven is dit niet bijzonder sterk, maar ik heb net als AOVV een zwak voor dit soort muziek, en het is moeilijk om er niet van te genieten zolang het speelt.

Als stukje muziekgeschiedenis is dit een fascinerende blik op een band die probeert verder te gaan na een rommelige scheiding. Als samenhangend album is het echter een wisselvallige ervaring.

Het begin is veelbelovend. "Damage I've Done", met Johnette Napolitano, is typisch voor die tijd: vervormde gitaren uit het midden van de jaren 90, in balans gebracht door bastonen die flirten met de sfeer van eind jaren 80. Het raakt zelfs aan het terrein van Skunk Anansie.

Halverwege wordt het echter moeilijk om niet te merken dat No Talking Just Head niet zozeer klinkt als Talking Heads zonder Byrne, maar eerder als een mengelmoes van alternatieve muziek uit het midden van de jaren 90, technopop-punk en melancholische elektronische rock. Garbage, Republica, Curve, Elastica, Skunk Anansie, Veruca Salt, Sneaker Pimps. Het album lijkt aan te willen haken bij dit geluid, vaak duidelijker dan een eigen, uitgesproken identiteit.

Het album wordt gedeeltelijk gered door "Indie Hair" met Ed Kowalczyk, een zeldzaam moment waarop de band een eigen groove lijkt te hebben gevonden in plaats van die van iemand anders te lenen.

De constante wisseling van zangers maakt de luisterervaring echter ook ietwat onevenwichtig. Maria McKee en Andy Partridge begrijpen duidelijk de opdracht en tillen hun nummers naar een hoger niveau, terwijl andere momenten tegenvallen. De samenwerking met Shaun Ryder vindt ik nou net niet geslaagd, en verschillende nummers in de tweede helft voelen aan als wegwerpliedjes.

Het is een interessante tijdcapsule uit de jaren '90, maar het bewijst uiteindelijk dat, hoewel de ritmesectie legendarisch is, het gat dat Byrne achterliet moeilijk te vullen is. Een paar hoogtepunten, maar over het algemeen gewoon... oké.

Weer eens beluisterd na al die jaren. Even snel wat kleine opmerkingen plaatsen.
This IS the pulsating rhythmical remedy!

Het is een geweldig album en ik werd er volledig door overrompelt toen het uitkwam.
Nu terugluisterend na al die jaren, ben ik nog steeds volop aan het rocken op het beste dance-album dat werd uitgebracht toen de rave-scene eigenlijk al langzaam aan het wegebben was.
Het album is overladen met de anti-autoritaire punk en hiphop invloeden, maar is een volwaardig rave-album.
Het nummer dat me 28 jaar geleden naar het album bracht was No Good (Start The Dance) met zijn breakbeats en is voor mij misschien nog steeds het beste dancehallnummer ooit gemaakt.

Waar het album echt volop z'n top bereikt mijns inziens is in Voodoo People. Hiervoor al vele malen beschreven door anderen, inclusief over Nirvana sample en meer.
Andere hoogtepunten zijn Break & Enter, Poison en Claustrophobic Sting

Waarom geen 5 sterren? Hoewel alle 13 nummers enorm van elkaar verschillen, zijn er in dit 78 minuten durende opus ook een aantal mindere goden . Ze hadden een paar van deze 'fillers' eruit kunnen halen, om het perfect te maken.

Ik heb het album de afgelopen twee dagen her-beluisterd door de 1001 Albums You Need To Hear Before You Die.

Op de één of andere manier dacht ik altijd dat dit het minste album van de Smiths was, ik vond Barbarism Begins At Home geweldig - door de basslijn/gitaar getokkel combinatie van Rourke/Marr gecombineerd met Morrissey die echt weer wat te vertellen heeft - maar daar bleef het eigenlijk bij.

Maar ik heb duidelijk dit album jaren en jaren ondergewaardeerd. Wat is dit goed, zeg.

Het is wat harder en een beetje rauwer dan veel van hun andere werk, zeker in songs als What She Said en Barbarism Begins At Home. Maar de geweldige bass/gitaar op dit album zorgt dat het geheel heel erg beweeglijk klinkt.

En Morrissey heeft behoorlijk wat dingen te zeggen over het slaan van kinderen ("Barbarism Begins At Home"), het eten van vlees ("Meat Is Murder"), depressie ("That Joke Isn't Funny Anymore") homoseksualiteit ("I Want the One I Can't Have") en natuurlijk de liefde, in het uiterst prachtige "Well I Wonder".

"Gasping - dying - but somehow still alive
this is the final stand of all I am
Please keep me in mind"

Zelfs de wat mindere nummers behoren tot de top van de Smiths, soms doordat de muziek de tekst overstijgt, soms andersom.

IIk vind dit juist niet hun beste album. k heb erg genoten van hun vorige album 'Lost in the Dream', maar precies wat ik na dat album vreesde, is hier gebeurd. De spanning, het element dat je geboeid houdt, is volledig verdwenen. "Thinking of a Place" is de enige uitzondering op deze plaat.

De songwriting is misschien wel beter. De songstructuren zijn verbeterd, de teksten zijn verfijnder. Maar het is meer van hetzelfde, zonder dat het mijn aandacht vasthoudt. Ik kan er niet precies de vinger op leggen waarom 'Lost in the Dream' me zo aansprak. Nummers zoals "Under the Pressure" hadden net dat beetje extra. De opbouw, de urgentie. Ik weet niet of het aan de productie, het gevoel of de volgorde van de nummers ligt, maar het ontbreekt hier.

Ik heb ze een paar keer live gezien. Ik vind deze muziek helemaal niet slecht, maar het is geen album dat ik regelmatig opzet.

Bekwaam, maar persoonlijk niet boeiend.

Ik ben geen groot jazz kenner. Ik ben een passieve luisteraar van een genre dat zo alomtegenwoordig is en nog steeds zo'n grote invloed heeft op de muziek van vandaag. Ik laat me graag leiden door anderen die me af en toe een album toespelen. Zo ook deze van Thelonious Monk.

En ik ben erg blij met deze aanbeveling.

Dit is voor mij op het gehoor technisch uitdagende jazz met heel interessante ritmes, maar zo loom en zo foutloos gespeeld dat het dicht bij een soort van smooth jazz lijkt te komen af en toe, ondanks dat de dissonante tonen van de piano je altijd bij de les houden.

Dit album staat vol met geweldig trompet-/saxofoonspel, goed gespeelde, relaxte drum- en bassolo's, en het (dare I say) briljante pianospel van Monk.

Toegankelijke jazz, die steeds meer prijsgeeft hoe meer je er naar luistert.

Goed, ik ben al 34 jaar behoorlijk fan van Therapy?, dus neem dit met een korrel zout. Er is op dit album niet echt een nieuw geluid te ontdekken, maar dit album schiet bij mij zo ineens de Top 5 van Therapy? in denk ik. Het is geen Crooked Timber of Troublegum, maar ik zet hem er bij. Ongegeneerd hard, poppy en met een gevoel dat de band na 16 albums nog steeds ideeën en geweldige riffs heeft.
Vanaf de opener knalt de muziek gecombineerd met de soms cynische, soms verwarde teksten uit de speakers.
Een aanrader

Dit is mijn kennismaking met deze band en het bevalt me uitstekend! Ik hoorde het nummer Prophet en wist niet helemaal wat ik van de band moest denken, maar het album overtuigd. Ik hoor een zwaar Kyuss Stonerrock geluid met Silversun Pickups in de achtergrond. Absoluut een aanrader en alleen voor het geweldige nummer Mastodont en de wat rustigere Get Lifted de aanschaf waard.