Een echt heel duidelijk Serj Tankian EP-tje. Voor mij zit hij hier met één voet nog in SOAD, en met eentje er buiten. Ik lees op plekken wel dat dit klinkt als "written for a System Of A Down album that never happened" maar daar is het toch wat te wisselvallig voor.
'Your Mom' is echt een heerlijk Tankian nummer, en 'How Many Times?' had van mij dan weer niet gehoeven. Geef het een 3,5 na twee maal luisteren

Goo is altijd mijn aanbeveling als vertrekpunt voor iedereen die op een Sonic Youth tour wil.

Het is ruig en met de gelaagde gitaren noisy genoeg in vergelijking met hun vorige platen. Aan de andere kant heeft het iets meer een alt-rock aantrekkingskracht gekregen omdat er wat meer gestructureerde songs te horen zijn met een begin- en eindpunt.

Voor mij heeft dit album juist de perfecte balans tussen de twee giganten aan beide zijden van dit album (Daydream Nation en Dirty). Er is werkelijk geen noot verkeerd op dit album en het nummer Disappearer is het mooiste dat ze ooit hebben uitgebracht.

En vanuit hier kun je dan langzaam terug naar de heerlijke rauwe creativiteit van Sister en EVOL.

Maar dit album staat als een huis.

Ik lees al deze enorm positieve recensies hier en verder op het internet, met uitspraken als 'meesterwerk.'
Ik heb dit album nu een aantal maal over de afgelopen dagen beluisterd.

Blijkbaar mis ik iets. Het is echt heel aangenaam om naar te luisteren. De eerste twee nummers beginnen het album echt geweldig, maar deze lijn wordt niet doorgevoerd.
Ik erken terdege hoe getalenteerd het muzikaal vakmanschap is, hoe invloedrijk en belangrijk dit album is, maar na een tijdje kon het me nooit meer echt pakken.

Om niet te zeggen dat ik er een hekel aan heb en ik ben behoorlijk nieuwsgierig geworden hoe hun latere albums zouden zijn, of ze hun songwriting zouden perfectioneren. Gaan we de komende tijd eens proberen.

Ik begin dit als een 3,5*