Ik heb hetzelfde verhaal dat ik in de laatste berichten hier van dit album al meerdere malen gelezen heb. Als tiener vond ik Oasis vreselijk. Ik had het eerste album nog wel gekocht. Wonderwall werd overal veel te veel gedraaid, de band verdiende al die aandacht in de pers niet, de muziek was niet eens goed, yadayadayada.

Ik ben blij dat ik dit album later als 40-er opnieuw heb beluisterd. En ik mijn mening maar even helemaal bijgesteld. Ik vind Absolutely Maybe best wel een goede plaat, maar dit album is het beste dat Oasis heeft uitgebracht. Er staat gewoon geen enkel slecht nummer op dit album en inderdaad vol met (terechte) klassiekers als Don't Look Back In Anger ("Gonna start a Revolution from my Bed"), Cast No Shadow en Champagne Supernova.

Ja, Wonderwall wordt nog steeds overspeeld, maar ik kan de band niet echt verwijten dat ze een nummer hebben geschreven dat blijkbaar bij zoveel mensen resoneerde.

Blij dat ik het heb (her)ontdekt en het eindelijk de tijd heb gegeven die het verdiende.

Tangue is een sterke opener. Bombastisch, met meeslepende violen en duidelijk geworteld in de alternatieve rock van de jaren 90, ook al kan ik de precieze referentie niet helemaal thuisbrengen. Het 5e nummer Ouvi Dizer steekt er echter met kop en schouders bovenuit: een overdreven rockepos, bijna een anthem, en zonder twijfel het hoogtepunt van het album.

Niet elk nummer bereikt dat niveau. Capitao Romance heeft een meer uitgesproken Portugese sfeer, wat goed werkt, en O.M.E.M is op een andere manier een uitschieter. Het doet me denken aan Mike Patton op zijn meest theatrale momenten.

Over het geheel genomen is het album consistent en plezierig, ook al balanceert het constant op een dunne lijn tussen kunst, kitsch en oprechte expressie. Het wordt nooit irritant, maar het weet de sterkste momenten ook niet volledig vast te houden.