Na vele jaren weer eens gedraaid voor mijn late '1001 Albums' challenge.

Ik denk dat hier het meeste al is gezegd over dit album op de laatste 30 pagina's. Het was echt U2 die een nieuwe richting opging, met een ontzettend sterk - en beetje duister - album. Nummers als Until The End Of The World, One, Mysterious Ways en mijn persoonlijke favoriet Acrobat staan nog echt fier overeind na al die jaren.
Tekstueel is dit waarschijnlijk ook het beste dat de band heeft uitgebracht, waar Bono de snel veranderende wereld interpreteert en zijn persoonlijke huwelijksproblemen erg mooi weet te beschrijven.
Dan kun je die enkele mindere nummers toch wel langs je heen laten komen zonder ze over te slaan.

Alleen iets waar ik erg weinig over lees, en ik zal er waarschijnlijk erg alleen in staan, is dat ik niet zo gek ben op de productie van Daniel Lanois. Nu is het inderdaad minder bombastisch dan veel van hun andere werk, maar de galm, de reverb, overdrive en distorsie storen mij in enkele nummers. Ik begrijp de redenen, om meer als een live-band te klinken, meer de informatie-overload naar voren te brengen etc. Maar toch, het kan op enkele nummers voor mij wat minder om het songwriting wat meer naar de voorgrond te zetten.

Maar goed. Dit is voor mij het beste werk dat U2 ooit heeft uitgebracht.