Het is niet de beste muziek ooit gemaakt. Het is zeker niet het best geproduceerde album. De teksten zijn simplistisch grenzend aan dom. Maar dat doet er in de verste verte niet eens toe.

Dit album is 100% sfeer. De mix van samba, latin, Cubaanse ritmes met Franse, Spaanse, Engelse, Portugese en Italiaanse teksten over de geneugten van het leven (seks, drugs & muziek) maken dit tot een verfrissend, open, ontspannend maar ook dansbaar album. Als er ooit een album was dat de spirit van backpacken weergeeft, dan is dit het.

Het album laat zijn nummers in elkaar overvloeien. Alsof je een nieuwe stad op hetzelfde continent bezoekt, niet te ver weg. Soms gewoon een ska-orgel verwisselen voor een bossanova-gitaar en van taal wisselen, terwijl je de onderliggende klanken in elkaar laat overlopen en ineens realiseer je je dat je ongemerkt in een nieuw nummer bent gestapt.

Ik herinner me de zomer van 1999 toen dit album overal op het vasteland van Europa en waarschijnlijk elders in de wereld te horen was. Het legde een sfeer en geest vast en nu ik er opnieuw naar luister, kan ik zien waarom. Het is slim, werelds en een genot om naar te luisteren.

MC Solaar laat horen wat hiphop kan zijn, ontspannende jazzy beats met geweldige raps. Nu gaat de boodschap van het album helaas een beetje aan me voorbij maar dat is geenszins een belemmering voor enig plezier dat je kan beleven aan het album.

De eerste helft van het album, met zijn door Gang Starr beïnvloede eclectische mix van hiphop, jazz, funk, reggae en de Franse troubadour-stijl, eindigend met de geweldige hiphop-ballad Caroline is een klassieker in zijn stijl en zou een 5*-album zijn

Helaas is daar ook nog de tweede helft van het album, een beetje halfslachtige dub stijl die het album naar beneden haalt en een beetje onnodig was.

Ik eindig dus met 4 sterren.

Ik heb mijn eerste twee volledige luisterbeurten er opzitten.

72 Seasons opent echt heerlijk met het titelnummer. Ouderwets harde opener, met wat goede wisselingen in melodie en songstructuur. Typisch Metallica geluid en na enkele minuten weet je al waar je je armen omhoog moet gooien en waar je hard mee kan brullen met de muziek. Zal me niets verbazen als dit live een succes zal zijn. Ik was hier nog heel optimistich voor dit album.

Daarna komen er een aantal nummers die allemaal zo uit het 'Black Album' tijdperk lijken te komen. "Shadows Follow" zou er niet op mistaan hebben. "Screaming Suicide" zou zijn afgekeurd en ou Must Burn!: zou naar een B-kantje zijn gegooid, ondanks de heerlijke riff op ongeveer 3/4 van het nummer.

"Sleepwalk My Life" heeft zelfs een riff die HEEL ERG doet denken aan Enter Sandman, en ik denk dat misschien wel met opzet is, gezien het onderwerp.

Het probleem van veel van deze nummers is dat ze op zich niet slecht zijn. Maar ze zijn allemaal net een paar minuten (onnodig) te lang. En veel in hetzelfde tempo, er zit weinig onderling verschil in. Ook heb ik het gevoel dat ze de drums in de postproductie getriggered hebben, om het meer als een metronoom te laten klinken.

We worden weer even wakker geschud met het compacte en snelle "Lux Æterna", een broodnodige afwisseling die het album weer een beetje openbreekt. De tekst is belachelijk slecht, maar het maakt niet uit! Het knalt er gewoon heerlijk in.

"Crown Of The Barbed Wire" daarentegen voelt op het eerste gevoel aan als het volgende niemendalletje, En net als veel andere nummers duurt het te lang.

"Chasing Light" brengt het geheel weer een beetje naar een hoger niveau, maar echt weer een "Black Album" nummer, met ongeveer 2 extra overbodige minuten.

Het venijn van het album zit weer eens in de staart. De stijgende lijn wordt namelijk gelukkig doorgezet met "If Darkness Had A Son," dat ik tot nu toe het beste nummer van het album vind. Het heeft een van de betere teksten op het album, betere riffs en tempo wisselingen. En absoluut de beste Kirk Hammett solo van het album!

"Too Far Gone?" heeft het begrepen. Hier lijkt het overbodig vet van het nummer te zijn weggesneden. En dat maakt die een heerlijk nummer, ook door het outtro, dat eens niet wordt gerekt.

In het kort:
Al met al helemaal geen slecht album, maar ik moet de mensen die problemen hebben met de tijdsduur van het album gelijk geven. Het zijn niet zozeer de hoeveelheid nummers die het doen, maar de onnodige minuten in veel van de songs. Met een paar uitzinderingen klinkt dit heel erg als Metallica in de 90er jaren.
Er staan geen slechte nummers op het album, maar ook geen echte hoogtepunten.

Ik ga dit zeker nog een aantal maal beluisteren.

Op het eerste gezicht is The Black Album Metallica's duidelijke breuk met hun thrashroots—een gestroomlijnd, mid-tempo monster van een album, gemaakt voor de arena. Met Bob Rock's productiie is het ook geen wonder dat nummers als "Enter Sandman" en "Sad But True" grote hits werden. Maar ondanks al dat gepolijste, voelt het album voor mij aan als onevenwichtig en simplistisch —tot aan de laatste akte.

En dit is mijn liefdesbrief aan de laatste drie nummers—“My Friend of Misery,” “The Struggle Within,” en het geweldige “The God That Failed”—waar het album uiteindelijk begint te schitteren met echte diepte.
Deze nummers trekken het gordijn weg voor iets donkerders, meer introspectiefs. Muzikaal zit er in deze nummers meer textuur en ruimte. Minder van de logge, mid-tempo groove die de eerste helft van het album domineert. Het voelt alsof de band zichzelf weer toestaat om te experimenteren, in plaats van alleen de riffs te vereenvoudigen.

Tekstueel gezien is "My Friend of Misery" wellicht het meest introspectieve nummer op het album. Voortboordurend op een instrumentaal stuk door Jason Newsted, behoudt het een spookachtige, broeierige sfeer. De bitterheid in de tekst is een stuk minder macho dan veel van de rest van het album.

“The Struggle Within” is een zeldzame terugkeer naar interne chaos, gedreven door snelheid en gegrom, bijna '...And Justice'.

"The God That Failed" is een van Hetfields meest persoonlijke nummers, pure woede over de dood van zijn moeder als gevolg van Christian Science-overtuigingen. Het is niet subtiel, maar die directheid werkt—het komt harder binnen dan het meer karikaturale kwaad van "Sad But True."


Deze laatste momenten, deze laatste 3 nummers, hinten naar het album dat The Black Album had kunnen zijn—een album minder gericht op de mainstream, en meer geïnvesteerd in emotionele complexiteit. In plaats van alleen hun sound te stroomlijnen, leek Metallica, even, hun kern open te breken en iets rauws door te laten sijpelen.

Gezien de statistieken hier en de Favoriete tracks, lijkt het toch dat voor velen The Black Album met een knal begint. Dat de kracht in het begin zit. Maar voor mij is het het laatste derde deel dat het redt—van middelmatigheid, van voorspelbaarheid, en misschien zelfs van zichzelf.

Beluisterd in mijn 1001-Album-Challenge.

Het is werkelijk opmerkelijk hoeveel liedjes en teksten men zich in na 35 jaar kan herinneren.
Ik heb dit album op repeat beluisterd toen uitkwam; ik was pas 8 jaar oud en een mega fan van Michael. En na al die jaren kon ik elk nummer meezingen en/of mee-neuriën, behalve "Leave Me Alone", waarvan ik net ontdekt heb dat deze niet op de cassette (!) release stond.

Nu ik het terugluister, herken ik echt hoe mijn muzieksmaak en -kennis in de loop der jaren zijn veranderd. Waar ik als kleine jongen de song "Bad" verreweg het beste vond van het album, is het nu een van de mindere nummers in mijn oren.

BAD is Michael Jackson die iets minder funky en een beetje meer pop/rock werd. Nu is de poppy-kant ok, maar ik ben eigenlijk meer verbaasd hoe goed zijn stem past bij de meer rockende nummers als "Dirty Diana", of het bijna prince-achtige nummer van "Speed ​​Demon". En deze nummers zijn, samen met "Man In The Mirror", echte hoogtepunten van het album.
Andere nummers die een glimlach op mijn gezicht toveren zijn "Smooth Criminal" en "The Way You Make Me Feel"

Maar om even de nostalgie opzij te zetten, dit is zeker niet in alle opzichten een geweldig album. Ik vind nummers als "I Just Can't Stop Loving You" een lusteloos niemendalletje, "Just Good Friends?" bijna onmiddellijk vergeetbaar en "Another Part of Me" voelt erg geforceerd en onnodig aan op het album.

Uiteindelijk heeft het album meer pieken dan dalen, en - aangezien hij 9 van de 11 nummers zelf schreef - laat het zien dat Jackson een getalenteerde songwriter was.

Een vriend merkte ooit op dat Muse "rock is voor een IT-consultant met een tribal-tatoeage onder zijn shirt."

Black Holes and Revelations is een epische maar ook uitputtende luister-ervaring, gemaakt voor het grote gebaar. Muse's mix van rock met klassieke en elektronische elementen zorgt voor een eigen geluid, en op dit album gaan ze vol voor de bombast. De productie is gelikt, theatraal en neemt zichzelf uiterst serieus, wat goed past bij de apocalyptische toon van de muziek en album, maar soms ook wat overdreven aanvoelt.

Nummers als “Map of the Problematique” en “Knights of Cydonia” zijn toch wel favouriten waar MotP me een beetje aan Depeche Mode doet denken and KoC gewoon zo overdadig is dat dat het weer bijzonder maakt. .