Als je 32 jaar na het debuutalbum nog een recensie krijgt dan weet je dat je iets goeds hebt gedaan. En dat heeft Clan of Xymox, natuurlijk samen met 4AD en John Fryer. Een prachtig album, één en al inspiratie en ambitie, werkelijk een van de allermooiste en indrukwekkenste albums ooit van Nederlandse bodem (sort of, want opgenomen in Schotland, in NL konden en kunnen ze dit niet begrijpen).

Opvolger Medusa is mogelijk nog beter, maar mist tegelijk wat van de directe sound van dit debuut. Hierna kwamen zeker nog goede, maar minder magische albums zoals Twist of Shadows en Phoenix, en daarna was het echt afgelopen. De diepe put waar Xymox in de jaren '90 in terecht kwam is naar mijn smaak daarna nooit echt ontstegen; jaar na jaar worden herhalingsoefeningen uitgebracht waarin de bloedeloze darkwave tot grote diepten afdaalt. Vast oprecht bedoeld maar hou daar aub. mee op. Clan of Xymox was een magische combinatie van haar leden van toen; Ronny alleen... Tja.

Hij staat weer eens op, sinds lange tijd. Delta Machine en Spirit staan hier niet meer fysiek in de kast en dat is met reden. Zeker dit album is zeer matig. Klinkt ongeïnspireerd en waar zijn de melodieën? Vreselijke productie ook met al die semi distortion en lelijke sound effecten, blijkbaar bedoeld ons te herinneren aan de tijd dat Depeche Mode een fantastische synthwave band was. Maar ok: In zekere zin is een slecht album van Depeche Mode nog altijd stukken beter dan de meeste muzak van tegenwoordig, en toegegeven dat het op het einde van dit album beter wordt, met name “Alone” redt voor mij dit album van slechts 2 sterren (ik hoor daar een mooie “Low” vibe van Bowie in). Maar we moeten streng zijn: het poverste album van de heren en een fors signaal dat het echt beter moet. Als groot voormalig liefhebber geef ik die hoop overigens nooit op.

Wel heel erg streng zijn jullie voor onze vrienden Editors. Dit is absoluut een lekkere plaat. Niks mis mee, maar gewoon in de juiste context plaatsen.

Kijk, de echte jaren 80 bands doen het gewoon een paar tandjes venijniger dan de toch altijd wat gladde stadion sound aanpak van de latere Editors. En DAF, Front 242 en Nitzer Ebb invloeden die belangrijk zouden zijn geweest bij dit album, ja, dat is echt nogal vergezocht. Dit is geen underground of leftfield, absoluut niet.

Depeche Mode lijntjes (Kiss) en Sisters of Mercy (piano outro Kiss) en New Order gitaartjes, die hoor je hier wel all over the place. En dat is goed gedaan, maar wordt nergens beter dan een slimme rip off van het origineel. Niet top, wel lekker.

In 1975 was ik 7 jaar oud. Vol van wat er allemaal komen zou... de nieuwe wereld! Dat zit in deze prachtige muziek, die je niet los kunt zien van zijn tijd maar die zo onmiskenbaar van grote invloed is op vrijwel alle popmuziek daarna. Muziek is altijd een kwestie van smaak, maar waarom hier 1 ster voor geven, tja...

Ik hou van veel stijlen muziek, en midden jaren’80 was dat vooral new wave, industrial, en daarna avant garde. Als ontluikende puber zat ik echter volop in de melodie en de fijne liedjes en had ik bijvoorbeeld de lp “from a to b”, mede vanwege het unieke geluid van “this world of water”. En een jaar later kwam “anywhere” uit. Ik ging hem luisteren in de platenzaak en was niet meteen overtuigd. Minder catchy, meer gebrei. Dacht ik. Plaat laten liggen. Totdat een vriend van mij hem wel kocht, en hem bij mij eens achterliet zodat ik hem kon opnemen. Toen viel het kwartje dus wel. En in de jaren daarna heeft dit album me ook nooit losgelaten.

Dit is een eenzaam juweel, dat echt met niets te vergelijken valt. Niet met Buggles, al helemaal niet met Korgis. Mogelijk delen ze inderdaad een nerdy imago, dat wel. Rockers zijn het zeker niet. Deze plaat kom je best vaak tegen in de platenbak, en dan mag hij vaak weg in een set van 3 voor een tientje of zo. Dat zet je op het verkeerde spoor, alsof deze plaat een jaren ‘80 niemandal is. Nou, jouw 3 of 4 euro voor deze plaat is de by far beste investering die je kunt doen als je hem nog niet zou hebben! En laat dure reissues en boxsets (er komt er weer eentje aan begrijp ik) lekker liggen. Nergens voor nodig.

Echt 12 geweldige nummers, plaat duurt ook zowat 55 minuten of zo, maar klinkt als een klok. En iemand zei het volgens mij al, de combinatie van schitterende popliedjes met een detached randje en mathematisch melancholieke teksten…HEERLIJK. Hoezeer ik later ook moeilijkere muzieksgebieden ben gaan opzoeken, deze plaat (en een aantal van zijn tijdsgenoten) blijft een topper, en hoort bij de allerbeste platen die ik ken. En “while you wait”, wat een ultieme song!

Gisteren enige malen beluisterd.

Ik vind ook dat met name het 2e deel van het album je niet direct bij de strot grijpt.
Ook het leeuwendeel van de teksten hebben hun tijd nodig.

Maar Spinvis beluister je ook niet om half negen 's avonds tijdens het spitsuur met kinderen en scheef zittend achter je computer. Daarom, in de kleine uurtjes in de huiskamer met goed geluid, en dan valt bij mij het kwartje zonder meer wel !

Cheesy as it might be ben ik vooral stuk van "kom terug" (inderdaad met associaties aan jaren tachtig nederpop zoals Splitsing en Kadanz). Klinkt wellicht niet als een aanprijzing, maar vergis je niet. Temidden van de bonte verzameling songs op deze cd krijgt het nummer veel extra lading (ik weet niet goed hoe dit beter uit te leggen). I repeat, repeat, repeat.

In meer nummers hoor ik die vage nostalgie naar jaren 70 en 80, naast de teksten ook het gevolg van typische sounds en dunne strings/orgeltjes. Geldt voor het ook prachtige "Oostende", voor "de grote zon", "club insomnia" en "tot ziens ..". Dit zijn wat mij betreft ook allemaal parels.

De teksten krijgen hun samenhang pas als je de tijd neemt ze te beluisteren en bij een paar glazen wijn. Spinvis geeft die tip trouwens ook zelf meerdere keren op dit album, drank en alcohol lijkt ene soort rode draad (wordt Erik dan ook een echte rock 'n' roll junkie?)

Is er dan niks te klagen ? Natuurlijk wel. Voor mij werkt "we vieren het toch" niet echt, maar het nummer waar mensen dit op vinden lijken ("wespen op de appeltaart") was het voor mij ook niet destijds. Kan ook van de tekst, zelfs na een halve fles wijn, weinig chocola maken. Kwestie van smaak. "Koning alcohol" doet me ook niet veel, gelukkig dat "overvecht" en "tot ziens..." de nostalgische draad oppakken en het album dus niet met een kleine kater eindigt.

Concluderend: Weer een schitterend werk van Spinvis, waarvoor je de tijd moet nemen en die je uiteraard in november ook echt gaat kopen incl. stripalbum.

Deze mannen hoeven niet veel meer te bewijzen. Maar afgaande op de laatste albums van deze heren, leek enige lethargie toch wel toe te slaan.

Het is dus geen Erasure, en ook geen Depêche Mode. Het is wel hele goede techno, en wat mij het meeste bevalt is de frisheid en gebrek aan superster pretenties die van deze release afstraalt. Dit zijn twee mega songwriters, die over 60 hits op hun naam hebben staan, en die beiden van eminente invloed zijn op de popmuziek. Dan komt het bijna anonieme van dit album op mij over als oprechte lol in muziek.

Highlights noemen is op een technoalbum als dit eigenlijk lastig, maar in alle nummers sijpelt over de monotone beats voortdurend een catchy, en soms ook wat donker karakter. Interessant en hopelijk een goede voorbode voor een goed nieuw depêche mode album...

Laatste op LP gevonden, ik had hem sinds release al op cd. Maar met die vondst komt dit dan toch weer opnieuw op de radar. Wat mij betreft nog steeds een heel fijn album. Jazeker, tamelijk commercieel en ja, die typische 4ad sfeer is helaas weg. Geen discussie over: de eerste 2 4ad albums zijn hors categorie (ook qua prijs inmiddels als je ze nog wilt horen op lp, en dat is wel mijn dringende advies). De gladdere sound van Twist of shadows is bewust gekozen en komt ook door de producer van dit album, Peter Walsh. Producer ook van New Gold Dream van Simple Minds. Maar hé, naast Peter is ook nog Tony Visconti van de partij, geeft toch wel aan dat Xymox flink wat credits had in die tijd. En dit album was een begrijpelijke maar vergeefse poging om mee te liften op de Amerikaanse mainstream successen van bv. Depeche Mode in die tijd. Helemaal niet gek bedacht hoor, want de songs op dit album zijn van uitstekende kwaliteit. Xymox wist in die tijd hele fijne liedjes te componeren. En “Imagination” blijft een heerlijke synthpop song, helemaal volgens het boekje met die fraaie stem van Anka Wolbert. Een eighties topper.